I SA/Rz 140/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2025 r., nr 1801-IEE.7192.89.2025 w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji oddala skargę.

Przedmiotem skargi T. N. (dalej: zobowiązany/strona/skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia 18 grudnia 2025 r. nr 1801-IEE.7192.89.2025, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W. (dalej: organ I instancji) z dnia 10 października 2025 r., nr 1818-SEE.711.11.96.2022 w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. zobowiązany złożył do organu I instancji wniosek o zwolnienie z egzekucji kwoty [...] zł zajętej w N. S. W. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W. na podstawie zawiadomienia z dnia 3 lutego 2022 r., nr 1818-SEE.711.47268098.2022.l.AWEIN. Zobowiązany wskazał, że zwolnione środki przeznaczy na wynagrodzenie dla pracowników, zapłacenie składek ZUS oraz zaległych faktur i mediów. Ponadto wskazał, że w 2022 r. wystawił faktury VAT na N. S. W. Sp. z o.o. z siedzibą w S W. za wykonaną usługę na kwotę [...] zł. Skarżący wniósł również o zwolnienie przyszłych wierzytelności z faktur. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2022 r., znak: 1S18-SEE.711.11.96.2022, organ odmówił zwolnienia z egzekucji przedmiotowej kwoty. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 6 grudnia 2022 r. zobowiązany złożył zażalenie. W odpowiedzi na zażalenie organ odwoławczy postanowieniem z dnia 19 stycznia 2023 r., znak: 1801-IEE.711.128.2022 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 194/23 oddalił skargę. Rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie, Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt III FSK 1484/23 uchylił zaskarżony wyrok oraz postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2023 r., znak: 1801- IEE.711.128.2022. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. nr 1801-IEE.7192.40.2025 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 14 listopada 2022 r., nr 1818-SEE.711.11.96.2022 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 10 października 2025 r., nr 1818-SEE.711.11.96.2022, organ I instancji odmówił zwolnienia z egzekucji przedmiotowej kwoty w wysokości [...] zł. Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przesłanką zwolnienia składnika majątkowego spod egzekucji, przewidzianą w art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 268 ze zm., dalej: u.p.e.a.), jest wykazanie przez zobowiązanego jego ważnego interesu, przy czym rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Organ podkreślił, że wobec upływu ponad trzech lat od złożenia wniosku organ egzekucyjny zasadnie wezwał skarżącego do przedstawienia aktualnych informacji dotyczących okoliczności uzasadniających zwolnienie z egzekucji oraz do wyjaśnienia rozbieżności w przedłożonych dokumentach. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi na wezwanie, wobec czego sprawa została rozpoznana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy uznał, że przedstawione przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają istnienia ważnego interesu uzasadniającego zwolnienie wierzytelności spod egzekucji. Wskazał, że skarżący nie wykazał aktualności okoliczności powołanych we wniosku, nie udokumentował wysokości należności, które miały zostać zaspokojone ze zwolnionych środków, ani nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy deklarowaną wysokością wierzytelności, a danymi wynikającymi z ewidencji JPK_VAT. Ponadto nie wskazał innych składników majątkowych, z których możliwe byłoby skuteczne prowadzenie egzekucji. Organ uwzględnił również wysokość zadłużenia skarżącego, liczbę prowadzonych wobec niego postępowań egzekucyjnych oraz niewielką skuteczność dotychczas prowadzonej egzekucji, uznając, że brak jest podstaw do zwolnienia zajętej wierzytelności spod egzekucji. DIAS wskazał ponadto, że sprawa dotyczy instytucji zwolnienia składnika majątkowego spod egzekucji uregulowanej w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych określonej w art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622, ze zm., dalej: o.p.) Z tego względu zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących ulg podatkowych uznał za niezasadne, podkreślając jednocześnie, że organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a brak aktywności dowodowej po stronie skarżącego nie może obciążać organu. Zobowiązany złożył do tut. Sądu skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie: 1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 191 i w zw. z 67a § 1 pkt 2 o.p. przez dokonanie w sposób całkowicie dowolny oceny materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wyprowadzony wniosek, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał ważny interes podatnika ani też interes publiczny; 2. art. 121 i art. 124 o.p. przez brak należytego wyjaśnienia stronie przyczyn takiego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji powoduje, że odwołujący traci zaufanie do organów podatkowych; 3. art. 67 a § 1 pkt 2 o.p. przez nienależyty sposób oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" i w tym kontekście braku dokonania właściwej wykładni tych przesłanek, czym naruszyły w/w przepis. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając wskazane wyżej granice kontroli sądowoadministracyjnej, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczące odmowy zwolnienia z egzekucji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy prawidłowo uznały, że w okolicznościach sprawy brak było podstaw do zastosowania instytucji zwolnienia składnika majątkowego spod egzekucji. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Było ono następstwem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt III FSK 1484/23, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2023 r. , sygn. akt I SA/Rz 194/23 oraz poprzednie postanowienie organu odwoławczego. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA zwrócił uwagę przede wszystkim na potrzebę wnikliwego zbadania przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego", stanowiącej podstawę zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a., wskazując jednocześnie, że samo odwołanie się do skuteczności egzekucji i interesu wierzyciela nie może zastępować oceny tej przesłanki. NSA nie przesądził jednak o zasadności wniosku skarżącego, ani o konieczności jego uwzględnienia, lecz zakwestionował sposób przeprowadzenia postępowania i uzasadnienia wcześniejszego rozstrzygnięcia. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że uchybienia wskazane w powołanym wyroku nie występują już w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem. Przede wszystkim organ egzekucyjny, mając na uwadze upływ ponad trzech lat od dnia złożenia wniosku o zwolnienie spod egzekucji, nie poprzestał na materiale dowodowym zgromadzonym w 2022 r., lecz podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy okoliczności wskazywane przez skarżącego pozostają nadal aktualne. W tym celu wezwał go do przedstawienia aktualnych informacji dotyczących jego sytuacji, wskazania aktualnych zobowiązań, wyjaśnienia rozbieżności w dokumentacji oraz odniesienia się do kwestii przyszłych wierzytelności objętych zajęciem egzekucyjnym. Bezsporne pozostaje, że skarżący na wezwanie to nie odpowiedział i nie przedłożył żadnych dokumentów pozwalających na ocenę jego aktualnej sytuacji. Dopiero wobec braku odpowiedzi na to wezwanie oraz niewykazania przez skarżącego aktualnego istnienia okoliczności mających świadczyć o jego ważnym interesie, organy obu instancji dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego i uznały, że brak jest podstaw do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 13 § 1 u.p.e.a. Wbrew stanowisku skargi okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu wskazania wymaga, że instytucja określona w art. 13 § 1 u.p.e.a., ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy zobowiązany wykaże istnienie ważnego interesu przemawiającego za czasowym lub trwałym wyłączeniem określonego składnika majątkowego spod egzekucji. Przesłanka ta ma charakter klauzuli generalnej, której istnienie musi być oceniane na tle konkretnych, aktualnych okoliczności faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08). Ocena przesłanki ważnego interesu zobowiązanego ma charakter aktualny i musi odnosić się do stanu istniejącego w chwili wydawania rozstrzygnięcia. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria; samo powołanie się na trudności finansowe czy konieczność regulowania bieżących zobowiązań nie jest wystarczające. Konieczne jest bowiem wykazanie ich rzeczywistego istnienia oraz wpływu na sytuację zobowiązanego. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie oznacza jednak przejęcia przez organ ciężaru wykazania okoliczności, z których strona wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jeżeli zatem zobowiązany występuje z wnioskiem o zastosowanie szczególnej instytucji przewidzianej w art. 13 § 1 u.p.e.a., to na nim spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie oraz ich odpowiedniego udokumentowania. Jak wspomniano wyżej organ stworzył skarżącemu realną możliwość wykazania aktualności okoliczności przedstawionych we wniosku z 2022 r. Skarżący z możliwości tej jednak nie skorzystał. W konsekwencji organ był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Brak ustalenia określonych faktów był bowiem następstwem biernej postawy samego skarżącego. Sąd podziela również stanowisko organów, że wobec znacznego upływu czasu nie było możliwe automatyczne przyjęcie aktualności okoliczności wskazywanych we wniosku z sierpnia 2022 r. Dotyczy to zwłaszcza twierdzeń odnoszących się do konieczności wypłaty wynagrodzeń pracownikom, uregulowania składek ZUS, należności za media czy zapłaty określonych faktur. Okoliczności te miały charakter ściśle związany z sytuacją przedsiębiorcy istniejącą w połowie 2022 r. i po upływie kilku lat wymagały ponownego wykazania. Organ słusznie uznał, że wobec braku jakiejkolwiek odpowiedzi na wezwanie nie posiada podstaw do przyjęcia, iż wskazane zobowiązania nadal istnieją albo że nadal uzasadniają zastosowanie instytucji zwolnienia spod egzekucji. Jednocześnie organy prawidłowo zweryfikowały posiadane już informacje w zakresie wierzytelności skarżącego przysługujących mu wobec kontrahenta, stwierdzając rozbieżności pomiędzy treścią wniosku, a danymi wynikającymi z ewidencji JPK_VAT. Także w tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnych wyjaśnień. Trafnie zatem przyjęto, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że przesłanka ważnego interesu została wykazana. Należy również zauważyć, że uwzględnienie wniosku o zwolnienie z egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji (zob. wyrok NSA z 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12). Dlatego przyjmuje się, że skoro ustawodawca nie zabezpiecza obecnie interesów wierzyciela, uzależniając od jego zgody możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanego o zwolnienie z egzekucji, to okolicznościom związanym z ważnym interesem zobowiązanego można przeciwstawiać okoliczności związane z interesem wierzyciela. W szczególności niemożność zaspokojenia wierzyciela może być rozpatrywana w kontekście ważnego interesu zobowiązanego. W tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (zob. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10; WSA w Łodzi z 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07; WSA w Krakowie z 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12; WSA w Gdańsku z 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13). Stanowisko to wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego, jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (zob. wyrok WSA w Lublinie z 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10). W tym kontekście nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że zadłużenie skarżącego na dzień wydania postanowienia organu pierwszej instancji przekraczało [...] zł i obejmowało 76 tytułów wykonawczych pochodzących od różnych wierzycieli. Jednocześnie skuteczność prowadzonej egzekucji pozostawała niewielka, zaś działalność gospodarcza skarżącego nie generowała dochodów pozwalających na spłatę zaległości. Okoliczności te powinny zostać uwzględnione przez organy przy wykonywaniu uznania administracyjnego, gdyż odnoszą się do realnych możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji oraz ochrony interesów wszystkich wierzycieli publicznoprawnych. Odnosząc się natomiast do charakteru rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., należy podkreślić, że przepis ten posługuje się zwrotem "organ egzekucyjny może zwolnić". Oznacza to, że ustawodawca pozostawił organowi administracji zakres uznania administracyjnego. Kontrola sądowoadministracyjna w tego rodzaju sprawach nie polega na zastępowaniu organu w dokonaniu oceny celowości zastosowania tej instytucji. Rolą sądu jest wyłącznie zbadanie, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zgromadził kompletny materiał dowodowy, rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone przez dowolność rozstrzygnięcia. Pogląd ten został również jednoznacznie wyrażony w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie sposób przypisać organom dowolności. Przeciwnie, po uchyleniu poprzednich rozstrzygnięć przeprowadzono dodatkowe czynności wyjaśniające, skoncentrowane właśnie na przesłance ważnego interesu zobowiązanego, zgodnie ze wskazaniami NSA. Dopiero wobec braku współdziałania ze strony skarżącego oraz niewykazania aktualności okoliczności przedstawionych we wniosku organy uznały, że brak jest podstaw do zastosowania instytucji określonej w art. 13 § 1 u.p.e.a. Taka ocena pozostaje w granicach wyznaczonych ustawą i nie narusza zasad postępowania administracyjnego. W tej sytuacji organy miały podstawy do przyjęcia, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego nie została wykazana. Skoro zaś zastosowanie art. 13 § 1 u.p.e.a. ma charakter uznaniowy, a skarżący nie wykazał istnienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, odmowa zwolnienia spod egzekucji odpowiada prawu. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 67a tej ustawy. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, przedmiotem niniejszego postępowania nie była ulga w spłacie zobowiązań podatkowych, lecz zwolnienie składnika majątkowego spod egzekucji administracyjnej, uregulowane w art. 13 § 1 u.p.e.a. Są to odrębne instytucje prawne, oparte na odmiennych przesłankach i pełniące różne funkcje. Tym samym zarzuty odnoszące się do przesłanek umorzenia lub innych ulg podatkowych pozostają poza granicami niniejszej sprawy. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Przepisy tej ustawy nie znajdują bowiem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którego zasady prowadzenia określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odsyłająca w zakresie nieuregulowanym do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Już z tej przyczyny zarzuty odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Niezależnie od powyższego, analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do przyjęcia, aby organy dopuściły się uchybień odpowiadających treści powołanych przez skarżącego przepisów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był obszerny i został poddany wszechstronnej ocenie. Organy oparły swoje ustalenia zarówno na dokumentach przedłożonych przez skarżącego, jak i na informacjach uzyskanych od innych organów, banków oraz podmiotów pozostających z nim w relacjach gospodarczych. Ponadto, po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji podjął dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia aktualności okoliczności wskazywanych we wniosku, wzywając skarżącego do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów. Brak odpowiedzi na to wezwanie nie może obciążać organów, ani prowadzić do wniosku o niewyjaśnieniu okoliczności sprawy. Dokonana przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Okoliczność, że skarżący prezentuje odmienną ocenę zgromadzonego materiału lub nie zgadza się z wyprowadzonymi przez organy wnioskami, nie jest wystarczająca do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił również zarzutu, jakoby organ odwoławczy ograniczył się do bezkrytycznego powielenia ustaleń organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w zażaleniu, dokonał własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz przedstawił motywy, dla których uznał stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Samo odwołanie się do sporządzonych wcześniej zestawień czy tabel obrazujących stan zaległości i przebieg egzekucji nie świadczy o braku samodzielnej analizy sprawy, lecz stanowi dopuszczalny przejaw ekonomiki procesowej, zwłaszcza gdy dane te zachowały aktualność i nie były kwestionowane co do ich treści. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy ponownie rozpoznając sprawę usunęły uchybienia wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny, przeprowadzając uzupełniające postępowanie wyjaśniające ukierunkowane na ocenę przesłanki ważnego interesu zobowiązanego. Wobec niewykazania przez skarżącego aktualnego istnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 13 § 1 u.p.e.a., zasadnie odmówiły zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.