I SA/Rz 1185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu L. P. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 1 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 1185/15, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku L. P. o przyznanie mu prawa pomocy, w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych, dotyczących podatku od środków transportowych za 2003 r. - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, zarządzeniem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 1185/15, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, gdyż uzupełnienie braków formalnych tego wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, nastąpiło po upływie terminu do dokonania tej czynności. Termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku upłynął bowiem z dniem 17 lutego 2016 r., zaś brak uzupełniony został 24 lutego 2016 r. Z tego względu rozpoznający wniosek referendarz, powołując się na art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego skarżący podkreślił, że uchybienie przez niego terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku było spowodowane tym, że firma "A" nie doręczyła mu żadnego wezwania do odbioru przesyłki. Przedstawiciele tejże firmy nie są też w stanie określić, który z pracowników dopuścił się tego uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, a także okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że uchybienie przez skarżącego terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bezsporne. Sam skarżący zresztą nie kwestionuje tego faktu, zaznacza jedynie, że było to następstwem uchybienia po stronie pracownika firmy "A". W związku z tym, jego wniosek winien być pozostawiony bez rozpoznania. Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w sprzeciwie skarżącego podkreślić należy, że art. 257 P.p.s.a. nakazuje pozostawienie bez rozpoznania wniosku, którego brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, niezależnie od okoliczności, które miały lub mogły mieć wpływ na niedochowanie terminu. Ponadto nie sposób pominąć również tego, że wszystkie przesyłki wychodzące z Sądu są dostarczane za pośrednictwem operatora wyznaczonego, czyli Poczty Polskiej SA, tak więc wszelkie okoliczności dotyczące działania innych operatorów pocztowych, są w tej sprawie bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższego zauważyć jednak należy, że pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zamyka skarżącemu możliwości ponownego ubiegania się o przyznanie tego typu ulgi, gdyż wniosek taki może on ponowić, na każdym etapie postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.