I SA/Rz 1124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015r. spraw ze skarg "A" sp. z o.o. w P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014r. - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 5.299 złotych, z dnia [...] września 2014r. - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 271 złotych, - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 271 złotych, - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 271 złotych, - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 271 złotych - oddala skargi -

Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołań "A".sp. z o.o., z siedzibą w P. – zwanej dalej: skarżącą - od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., wydał następujące rozstrzygnięcia: • decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, na dzień 6 maja 2009 r., w związku z powstaniem długu celnego, w stosunku do towaru w postaci czosnku w ilości 23 500 kg, a także określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 5 299 zł, • decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z powstaniem długu celnego, w stosunku do towaru w postaci czosnku w ilości 1 230 kg, a także określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 271 zł, • decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z powstaniem długu celnego, w stosunku do towaru w postaci czosnku w ilości 1 230 kg, a także określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 271 zł, • decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z powstaniem długu celnego, w stosunku do towaru w postaci czosnku w ilości 1 230 kg, a także określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 271 zł, • decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z powstaniem długu celnego, w stosunku do towaru w postaci czosnku w ilości 1 230 kg, a także określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 271 zł. W przedmiotowych sprawach Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął postępowania podatkowe, w przedmiocie podatku od towarów i usług, w związku z rozstrzygnięciami jakie zapadły w sprawach dotyczących długów celnych. I tak Naczelnik Urzędu Celnego w P., rozstrzygając w sprawach celnych, wydał następujące decyzje: • decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził powstanie po stronie skarżącej długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, według zgłoszenia tranzytowego [...], określając kwotę tego długu na 132 464 zł, • decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził powstanie po stronie skarżącej długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, według zgłoszenia tranzytowego [...], określając kwotę tego długu na 6 767 zł, • decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził powstanie po stronie skarżącej długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, według zgłoszenia tranzytowego [...], określając kwotę tego długu na 6 767 zł, • decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził powstanie po stronie skarżącej długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, według zgłoszenia tranzytowego [...], określając kwotę tego długu na 6 767 zł, • decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził powstanie po stronie skarżącej długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, według zgłoszenia tranzytowego MRN 09PL40105010D907D8, określając kwotę tego długu na 6 767 zł. Wydając rozstrzygnięcia w sprawach podatku od towarów i usług organy obu instancji stwierdziły, że zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm., zwana dalej ustawą o podatku od towarów i usług), obowiązującym w dacie powstania długu celnego, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Tak więc w każdym przypadku, z którym WKC (Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.UrzUEL.1992.302.1, zwane dalej WKC) wiąże powstanie długu celnego w przywozie, powstaje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Podstawą opodatkowania w takich sprawach jest wartość celna powiększona o należne cło, w myśl art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, zaś podatnikami są podmioty na których ciąży obowiązek uiszczenia cła (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług). W związku z powyższym organy, kierując się art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, określiły skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, liczone według stawki 3 %, w następujących wysokościach: • 5 299 zł, w przypadku zgłoszenia celnego [...], • 271 zł, w przypadku zgłoszenia celnego [...], • 271 zł, w przypadku zgłoszenia celnego [...], • 271 zł, w przypadku zgłoszenia celnego [...], • 271 zł, w przypadku zgłoszenia celnego [...]. Dyrektor Izby Celnej, odnosząc się do podniesionych w odwołaniach od decyzji zarzutów skarżącej stwierdził, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowań celnych brak było podstaw do wydania rozstrzygnięć w przedmiocie podatku od towarów i usług. Podkreślił także, że samo doręczenie decyzji organu I instancji, w przedmiocie długu celnego sprawia, że kwota tego długu jest prawnie należna i tym samym powiększa podstawę opodatkowania. Zasadnym było więc wydanie decyzji określających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług. Skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. wniosła skarżąca, zarzucając tymże rozstrzygnięciom naruszenie: • art. 20, art. 28, art. 30 ust. 2 lit. b, art. 37, art. 57, art. 91 ust. 1 lit a, ust. 2 lit a, art. 92, art. 94 ust. 1, art. 96 ust. 1 i ust. 2, art. 203 ust. 1, ust. 2, ust. 3 tiret 4, art. 213, art. 214 ust. 1, art. 215, art. 217 ust. 1, art. 221 ust. 1 i ust. 3, ust. 4, art. 222 ust. 1 lit a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.UrzUEL.1993.253.1, zwanego dalej RWKC), art. 1, art. 2, art. 3 WKC, art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia RADY (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WEL 291 z 31 października 2008 r., art. 2, art. 51, art. 65, art. 66 ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727, ze zm., zwanej dalej Prawem celnym), art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz 749, ze zm. – dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do skarżącej powstał dług celny w przywozie oraz że doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego, • art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 a ust. 9, art. 30 b ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 41 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez wydanie decyzji stwierdzających powstanie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, • art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 207 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie zaskarzonych decyzji, podczas gdy postępowania celne dotyczące powstania długów celnych, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów, nie zostały zakończone, • art. 92 WKC, poprzez przyjęcie, że procedury tranzytowe w sprawacch celnych nie zostały zakończone, • art. 221 ust. 3 WKC, poprzez powiadomienie dłużnika o powstaniu długu celnego po upływie trzech lat oraz po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, licząc od powstania długu oraz przyjęcie, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili jego popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, podczas gdy nigdy nie toczyło się postępowanie karne, dotyczące odpraw towaru objętego procedurą tranzytu, z udziałem skarzącej, ani jej wspólników czy osób reprezentujących stronę, • art. 16 RWKC poprzez przyjęcie, że strona miała obowiązek archiwizowania danych osobowych przewoźnika w sytuacji, gdy powołany przepis art. 16 dotyczy dokumentów związanych z wymianą towarową z państwami trzecimi, a nie danych osobowych przewoźnika, • art. 16 RWKC, poprzez nałożenie na stronę obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących transportu i spedycji, umowy przewozu, dokumentów przewozowych, faktur lub innych dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty za przewóz w sytuacji, gdy strona nigdy nie posiadała takiej dokumentacji, ponieważ nie była stroną ani umowy transportu ani przewozu, • art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 i art. 229 Ordynacji, poprzez nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także poczynienia ustaleń w przedmiocie nieprawidłowości odpraw przesyłek; wadliwą ocenę rzetelności danych przedstawionych organowi celnemu przez organy administracji celnej Ukrainy oraz danych zawartych w raporcie OLAF, w sytuacji, gdy jak wynika z treści raportu, dotyczy on jedynie podejrzenia wystąpienia nieprawidłowości odpraw przesyłek czosnku, który był dostarczany w tranzycie z Polski na Ukrainę oraz wynika z niego nakaz podjęcia wszelkich stosownych środków w celu uzyskania ewentualnie uszczuplonych należności celnych; zaprzeczenie zasadzie dążenia do ustalenia prawdy materialnej, poprzez nieuwzględnienie tego, że dowodami w sprawie powinny być dokumenty (protokoły niezgodności, protokoły usunięcia spod dozoru celnego) przekazane przez polskie, graniczne służby celne, które miały do czynienia bezpośrednio ze środkami przewozowymi i dokumentami celnymi dotyczącymi przesyłki, • art. 120 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do przedstawienia organowi celnemu, w trakcie trwania postepowań, dokumentów potwierdzających tożsamość towarów (dokumentu celnego wystawionego w kraju trzecim, dotyczącego objęcia towarów przeznaczeniem celnym, dokumentu sporządzonego w państwie trzecim, poświadczonego przez organy celne tego państwa i potwierdzającego, że towary są uznane za znajdujące się w swobodnym obrocie w tym państwie), w sytuacji, w której faktycznym dowodem zakończenia procedury tranzytu jest komunikat IE 045, wygenerowany na podstawie komunikatów IE006 – komunikat o kontroli w miejscu przeznaczenia, mający znaczenie prawne; dowolne ustalenie, że towar w postaci czosnku, objęty zgłoszeniami celnymi, nie opuścił obszaru celnego Unii Europejskiej, w sytuacji gdy raport OLAF stwierdza jedynie podejrzenie zmiany ładunku przed opuszczeniem polskiego obszaru; niezwrócenie się do Ministra Finansów z zapytaniem czy organ ten posiadał wiedzę oraz czy sygnalizowane były wypadki występowania w latach 2009-2010 poważnych rozbieżności w zakresie stwierdzania w dokumentacji odpraw celnych stanu, ilości, rodzaju towaru przez organy polskie i ukraińskie, w celu zweryfikowania przyjmowanej bezkrytycznie wiarygodności działania ukraińskich funkcjonariuszy celnych, • nieuprawnione zastosowanie w niniejszych sprawach art. 221 ust. 4 WKC, w sytuacji, gdy nie zaistniały po temu przesłanki, zaś zgodnie z 221 ust. 3 WKC, postępowania w poszczególnych sprawach winny zostać umorzone, • wadliwe przyjęcie, że dokumenty uzyskane od ukraińskich władz celnych, dokumentujące objęcie na terytorium Ukrainy procedurą dopuszczenia do obrotu towarów (bloki ścienne z betonu komórkowego), korzystają z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone, w sytuacji, gdy praktyka ostatnich lat wskazuje, że na Ukrainie dochodzi do wielu patologicznych zjawisk, skutkujących licznymi nieprawidłowościami, polegającymi między innymi na przedstawianiu ukraińskim władzom celnym, przez przekraczające granice podmioty, nierzetelnych dokumentów, w celu uniknięcia lub obniżenia obowiązków celnych (zdaniem skarżącej w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu udokumentowane jest, że posiada on wiedzę o przedmiotowych nieprawidłowościach), • wadliwe przyjęcie, że kwestionowanie raportu OLAF nie leży w zakresie kompetencji Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu w sytuacji, w której raporcie OLAF wskazano jedynie podejrzenie zmiany ładunku, co nie przesądza automatycznie, że do tego doszło, • art. 30 ust. 1, ust. 2 WKC, w zw. z art. 151 ust. 3 RWKC, poprzez odmowę potraktowania faktur dołączonych do zgłoszenia tranzytowego za dowód – dokument określający wartość celną towaru oraz zastosowanie do ustalenia wartości celnej metody wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do UE, wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary dla których ustalana jest wartość celna, zwłaszcza że nic nie stało na przeszkodzie zwróceniu się do sprzedawcy towaru o wskazanie wartości transakcji, Niezależnie od powyższego skarżąca zarzuciła także, że przy wydawaniu zaskarżonych decyzji błędnie zaakceptowano i przyjęto za swoje ustalenia organu I instancji, takie jak to, że: • komunikat – zawiadomienie o zamknięciu operacji tranzytowej ma wyłącznie charakter informacyjny i nie ma mocy prawnej i tym samym komunikat IE045, wysłany z systemu NCTS do głównego zobowiązanego nie stanowi dowodu na zakończenie procedury tranzytu, • dług celny w przedmiotowych sprawach dotyczy czynu, skutkującego w chwili jego popełnienia koniecznością wszczęcia postępowania karnego, w sytuacji w której nie toczyło się żadne postępowanie karne w stosunku do strony, jej wspólników oraz reprezentantów, • towar w postaci czosnku, objęty procedurą tranzytu nie opuścił obszaru Wspólnoty, gdy procedury tranzytu zostały zakończone bez żadnych zastrzeżeń, • towary objęte zgłoszeniami celnymi zostały usunięte spod dozoru celnego na terytorium Unii Europejskiej, w sytuacji gdy środki transportu wraz z towarem został przedstawiony w Oddziale Celnym wraz z dokumentami MRN i w następstwie celnych czynności kontrolnych procedury tranzytu zostały zamknięte, • nie dokonano odpraw celnych pojazdów, w których znajdowały się przesyłki objęte procedurami tranzytu. Na tej postawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując tym samym swoje stanowisko w poszczególnych sprawach. W dniu 28 marca 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo Stowarzyszenie P.p.O.C. z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Stowarzyszenie zarzuciło w nim, że decyzje organów celnych oparto na raporcie OLAF, który wskazywał jedynie na podejrzenie popełnienia przestępstwa. Podniosło też, że w sprawach nie ustalono wszystkich osób, mogących być dłużnikami solidarnymi przedmiotowych należności celnych. Wnioskiem z dnia 12 maja 2015 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o otwarcie na nowo rozprawy, uzasadniając to tym, że właśnie 12 maja 2015 r. otrzymała od Stowarzyszenie P.p.O.C. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 11 maja 2015 r., z których wynika, że dane przekazywane polskim organom celnym przez odpowiednie służby ukraińskie są nieprawdziwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kwestionując zgodność z prawem zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżącą podniosła szereg zarzutów, które w większości odnoszą się jednak do rozstrzygnięć zapadłych w sprawach celnych, tj. decyzji w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarzącej długu celnego. W związku z tym stwierdzić należy, że tego rodzaju zarzuty, związane z materią uregulowaną szeroko rozumianym prawem celnym, nie dotyczą w istocie niniejszych spraw, ani zapadłych w nich rozstrzygnięć, ograniczających się do kwestii podatkowych. Podkreślić bowiem należy, że sprawy dotyczące zagadnień związanych z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów, chociaż powiązane ze sprawami celnymi i będące ich konsekwencją (konsekwencją zapadłych w nich rozstrzygnięć), mają status odrębnych spraw, w których właściwe organy stosują przepisy ustawy o podatku od towarów i usług do ustalonych stanów faktycznych, dokonując wcześniej wykładni tych regulacji. W tym miejscu dodać należy, że wszystkie rozstrzygnięcia zapadłe w sprawach celnych, których ustalenia były wiążące w niniejszych sprawach były przedmiotem kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. I SA/Rz 953/14 (dost. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił wniesione na nie skargi. Zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Celnej w P., jak również utrzymane nimi w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczą określenia należności podatkowych, będących następstwem spraw celnych, w stanach faktycznych w których skarżąca dokonywała tranzytu towarów, na podstawie zgłoszeń celnych o następujących numerach: [...], [...], [...], [...], [...]. W momencie rozstrzygania o podatku od towarów i usług organ I instancji dysponował decyzjami wydanymi w sprawach celnych, tj. decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w P.: • z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarżącej długu celnego w przywozie (na dzień 6 maja 2009 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru – czosnku świeżego w ilości 23 500 kg, podlegającego należnościom przywozowym), określenia skarżącej kwoty długu celnego w wysokości 132 464 zł i zaksięgowania tej kwoty, a także stwierdzenia powstania obowiązku uiszczenia odsetek od zaksięgowanej należności celnej, • z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarżącej długu celnego w przywozie (na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru – czosnku świeżego w ilości 1 230 kg, podlegającego należnościom przywozowym), określenia skarżącej kwoty długu celnego w wysokości 6 767 zł i zaksięgowania tej kwoty, a także stwierdzenia powstania obowiązku uiszczenia odsetek od zaksięgowanej należności celnej, • z dnia [...] kwietnia 2014r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarżącej długu celnego w przywozie (na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru – czosnku świeżego w ilości 1 230 kg, podlegającego należnościom przywozowym), określenia skarżącej kwoty długu celnego w wysokości 6 767 zł i zaksięgowania tej kwoty, a także stwierdzenia powstania obowiązku uiszczenia odsetek od zaksięgowanej należności celnej, • z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarżącej długu celnego w przywozie (na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru – czosnku świeżego w ilości 1 230 kg, podlegającego należnościom przywozowym), określenia skarżącej kwoty długu celnego w wysokości 6 767 zł i zaksięgowania tej kwoty, a także stwierdzenia powstania obowiązku uiszczenia odsetek od zaksięgowanej należności celnej, • z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania po stronie skarżącej długu celnego w przywozie (na dzień 3 czerwca 2009 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru – czosnku świeżego w ilości 1 230 kg, podlegającego należnościom przywozowym), określenia skarżącej kwoty długu celnego w wysokości 6 767 zł i zaksięgowania tej kwoty, a także stwierdzenia powstania obowiązku uiszczenia odsetek od zaksięgowanej należności celnej. Wszystkie wskazane wyżej decyzje wydane w sprawach celnych zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz [...] września 2014 r. o numerach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1-3 kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszych sprawach, w których obowiązek celny skarzącej, właśnie z tytułu importu, został określony decyzjami organów celnych. W związku zapadłymi tam rozstrzygnięciami w niniejszych sprawach Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał decyzje stwierdzające powstanie obowiązku podatkowego, w następstwie długu celnego, słusznie stwierdzając, że oba te zobowiązania powstają z mocy samego prawa. Wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, przed ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii długu celnego (rozpatrzeniem odwołań skarżącej przez Dyrektora Izby Celnej w P. od decyzji organu I instancji, a więc zanim decyzje w sprawach celnych stały się ostateczne w administracyjnym toku instancji), wbrew zarzutom skargi, nie można kwalifikować jako naruszenia przepisów prawa, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 a ust. 9, art. 30 b ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 41 ustawy o podatku od towarów i usług, a także art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 92 WKC, ponieważ skoro naczelnik urzędu celnego jest uprawniony do rozstrzygnięcia w jednej decyzji zarówno w przedmiocie długu celnego, jak i podatku od towarów i usług (art. 33 ust. 2 zd. 2), tj. w sytuacji, w której nie istnieje ostateczna decyzja co do należności celnych, to świadczy to o tym, że ustawodawca zezwala na taki sposób procedowania. Raguła ta odnosi się do sytuacji, gdy (w przedmiocie długu celnego i podatku od towarów i usług) w dwóch odrębnych aktach (decyzjach) nie można kwalifikować jako uchybienia obowiązującym przepisom. Nie mamy więc w tym przypadku do czynienia z uchybieniem przepisom prawa formalnego, a tym bardziej takim uchybieniem, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem tylko uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy mogłoby stanowić podstawę wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). W stanach faktycznych niniejszych spraw, decyzje organów I instancji, wydane w przedmiocie długów celnych, oparcie się na których przez organy rozstrzygające niniejsze sprawy skarżąca traktuje jako przedwczesne, zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. W tej więc sytuacji, nawet więc gdyby przyjąć, że rozstrzyganie w przedmiocie podatku od towarów i usług, przed ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii długu celnego, było przedwczesne, to w efekcie w niczym nie naruszyło to praw strony ani jej interesów. Kwota jej długów celnych nie uległa bowiem zmianie, gdyż wyliczenie na ich podstawie wysokości zobowiązań podatkowych wciąż pozostaje aktualne. Zastrzeżeń nie budzi także sposób wyliczenia kwot poszczególnych zobowiązań podatkowych skarżącej (art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług), przyjęcie dat powstania przedmiotowych zobowiązań (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług), ani określenie podmiotu, na którym spoczywał obowiązek podatkowy (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Wbrew zarzutom skargi brak jest także podstaw do uznania za zasadne zarzutów skarżącej, dotyczących uchybień regulacjom proceduralnym. Wszystkie postępowania zostały bowiem przeprowadzone w sposób właściwy, z poszanowaniem zasad rządzących postepowaniem podatkowym, gwarantującym ochronę interesów stron - podatników. Odnosząc się do kwestii związanych z wnioskowanym przez skarżąca ponownym otwarciem rozprawy w niniejszych sprawach stwierdzić należy, że brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, ponieważ okoliczności, które zdaniem skarżącej, miałyby uzasadniać to, były już wcześniej znane Sądowi (umarzanie przez organy celne postępowań w zbliżonych sprawach), zostały więc wzięte pod uwagę w ramach oceny legalności zapadłych rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.