I SA/Rz 111/18

Dnia 6 marca 2018 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia (...) sierpnia 2017 r., w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., w wysokości 484 293 zł (w deklaracji złożonej na poczet podatku od nieruchomości skarżąca podała wysokość swojego zobowiązania z tego tytułu, po korekcie, w wysokości 284 658 zł). Wnosząc skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie organu odwoławczego skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając złożony wniosek podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować po jej stronie znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Wynika to z faktu, że różnica pomiędzy dotychczas zapłaconym podatkiem a podatkiem wynikającym z decyzji jest znacząca. Dodatkowo podkreśliła również, że będąc zobowiązaną do uwzględnienia wszelkich kosztów funkcjonowania swojego przedsiębiorstwa, związanego z eksploatacją sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, musi uwzględnić w ich ramach również wysokość podatków, co ma wpływ na kształtowanie taryfy związanej ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i odprowadzanie ścieków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków – wyrządzeniem mu szkody. Co do zasady chodzi tutaj o tego rodzaju szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na to, że jej realizacja może się wiązać z wyrządzeniem jej znacznej szkody finansowej lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie tego nie przytoczyła jednak żadnych argumentów. W tej sytuacji, wobec braku informacji o kondycji finansowej skarżącej, jak również jej stanie majątkowym, nie sposób stwierdzić, jakie konsekwencje będzie miało wykonanie przedmiotowej decyzji. Okoliczności tych zaś nie sposób jest domniemywać. Jako argumentu świadczącego o ewentualnych rozmiarach szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie można uznać jej ewentualnego wpływu na kształtowanie przez skarżącą taryfy opłat za świadczone przez nią usługi. Ciężar ekonomicznych przedmiotowych opłat obciąży bowiem nie skarżącą, ale jej klientów, ponadto ich wysokość będzie mogła być skorygowana, w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.