I SA/Rz 1046/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...],[...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], określającą "A" Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 2.459 zł i kwotę podatku do zapłaty w łącznej wysokości 5.433.326 zł, wykazanego w wystawionych fakturach wymienionych w sentencji decyzji oraz za luty 2013 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 0 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 4.493 zł i kwotę podatku do zapłaty w łącznej wysokości 8.365.004 zł, wykazanego w wystawionych fakturach wymienionych w sentencji decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka złożyła skargę pismem z dnia [...] listopada 2016 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Wniosek ten nie został przez Skarżącą uzasadniony i z tego względu organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. wniosek ten oddalił. Skarżąca niezależnie od powyższego zawarła wniosek skierowany do Sadu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek nieuwzględnienia wniosku skierowanego do organu. W uzasadnieniu skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, doprowadzi w efekcie do konieczności ogłoszenia upadłości, albowiem nie dysponuje ona środkami pieniężnymi koniecznymi dla jej zaspokojenia. Nawet w wypadku ewentualnego późniejszego zwycięstwa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie da się już przywrócić stanu pierwotnego. W skardze spółka wniosła także o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tego wniosku podała, że w wyniku zajęcia kont bankowych przez urząd skarbowy straciła płynność finansową, banki wypowiedziały jej umowy o prowadzenie rachunków bankowych. Spółka zadeklarowała, że rodzaj prowadzonej przez nią działalności to handel hurtowo detaliczny artykułami elektronicznymi. Odnośnie danych ekonomicznych spółka podała, że za ostatni rok wygenerowała 229.243,43 zł straty, wartość jej środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 0 zł, nie posiada rachunków bankowych, kapitał zakładowy spółki wynosi 20.000 zł. Skarżąca wyjaśniła także, że majątkiem spółki jest samochód Nissan X-TRIAL z 2014 r., laptop i telefon, spółka nie posiada środków w kasie. Do wydatków spółki należą czynsz za wynajem biura w wysokości 250 zł brutto oraz usługa biura rachunkowego w wysokości 25 zł brutto miesięcznie. Wydatki te pokrywane są przez udziałowców. W postepowaniu incydentalnym dotyczącym przyznania prawa pomocy Spółka wezwana została do złożenia dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, w tym do złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług za ostatnie sześć okresów rozliczeniowych poprzedzających złożenie wniosku o prawo pomocy, zeznania podatkowego CIT-8 za 2016, a jeśli takowe nie zostało złożone – projektu, przedłożenia chronologicznych wyciągów z rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, bilansu spółki za 2016 r., aktualnej ewidencji posiadanych środków trwałych, rachunku zysku i strat za 2016, udzielenia informacji /i potwierdzenia/ ewentualnych czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organ i zastosowanych środkach egzekucyjnych oraz udzielenia informacji odnośnie obowiązku dokonywania dopłat przez wspólników. Spółka wyjaśniła, że w listopadzie 2015 r. została wykreślona z rejestru VAT przez Podkarpacki Urząd Skarbowy, nie posiada rachunków bankowych, zeznanie CIT-8 ani jego projekt nie został jeszcze przygotowany, podobnie jak bilans spółki. Według wyjaśnień wspólnicy nie posiadają obowiązku dokonywania dopłat, opłaty przez nich realizowane mają na celu pokrycie podstawowych kosztów utrzymania spółki. Na przedłożonej liście środków trwałych znajduje się samochód osobowy, który został zajęty przez organ egzekucyjny – naczelnika urzędu skarbowego. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. referendarza WSA w Rzeszowie odmówił przyznania prawa pomocy ze względu na brak dokumentów związanych ze sprawozdawczością finansową spółki, przez co nie można było dokonać prawidłowej oceny jej możliwości płatniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wpierw należy wskazać, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się skarżąca, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi w razie podzielenia jego stanowiska w sporze zawisłym przed sądem administracyjnym. Okoliczności wskazane we wniosku oraz wynikające z dokumentów zalegających w aktach sprawy wskazują, że skarżąca nie prowadzi w zasadzie działalności gospodarczej, w listopadzie 2015 r. została wykreślona z rejestru VAT, nie deklaruje dochodów, nie posiada rachunków bankowych, nie posiada praktycznie majątku, w związku z czym nie sposób przyjąć, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sytuację materialną skarżącej pogorszy. Biorąc to wszystko pod uwagę, zdaniem sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku i celowości zastosowania wobec niej tej instytucji. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.