I SA/Rz 1/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej E.O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

E.O. (dalej: skarżąca, podatniczka) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2020 r. nr [...]. Utrzymano nią w mocy decyzję Wójta Gminy P. z 17 września 2020 r. nr [...], którą określono jej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na rok 2020. Zobowiązanie to łącznie wyniosło 17.237 zł, w tym: 1. podatek rolny 26 zł, naliczony od pow. gruntu 0,09 ha według stawki 292,30 zł, 2. podatek od nieruchomości 17.211 zł, naliczony od: - gruntów pozostałych o pow. 900 m2 i stawki 0,47 zł, łącznie 423 zł, - gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1000 m2 i stawki 0,89 zł, łącznie 890 zł, - budynku mieszkalnego o pow. 253,62 m2 i stawki 0,75 zł, łącznie 190,22 zł, - budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 599,42 m2 i stawki 22,66 zł, łącznie 13.582,86 zł, - budynków pozostałych o pow. 265,70 m2 i stawki 7,62 zł, łącznie 2.024,63 zł, - budowli o wartości 5000 zł i stawki 2%, łącznie 100 zł. W odwołaniu, w części odnoszącej się do podatku od nieruchomości, podatniczka zarzuciła wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że większość powierzchni nieruchomości i budynków znajdujących się a działce nr ewid. [...] jest przeznaczona na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy jest ona przeznaczona na cele mieszkaniowe. Dlatego na I piętrze budynku, w którym znajdują się pokoje mieszkalne, powierzchnia powinna być zakwalifikowana jako mieszkalna, a nie jako przeznaczona na cele działalności gospodarczej. Ww. część mieszkalna stanowi jej majątek prywatny, na co uwagę zwrócił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r. SK.13/15. Na skutek tego błędu zawyżono zobowiązanie podatkowe. Sama decyzja nie zawiera należycie sporządzonego uzasadnienia faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując decyzję I instancji w mocy, podkreśliło że ustaleń w sprawach dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, a poczynione ustalenia odpowiadają treści tego dokumentu. Wynikało z nich, że podatniczka jest właścicielką: gruntów o przeznaczeniu budowlanym - B o pow. 0,05 ha i Bi o pow. 0,14 (działka nr [...]) oraz gruntów o przeznaczeniu rolnym ŁIV o pow. 0,09 ha (działka nr [...]). Na działce nr [...] posadowione są: budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 161 m2 oraz budynek "inny niemieszkalny" o powierzchni zabudowy 600m2. Organ zaznaczył, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Ewentualna wadliwość uzasadnienia decyzji nie mogła ona wpłynąć na zasadność podjętej decyzji. W skardze podatniczka zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy dopuścił się on uchybień polegających na naruszeniu: - art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 , 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z § 1 ust. 1a w zw. z § 1 ust. 2 a ( dalej upol ), b uchwały Rady Gminy P. z dnia 28 listopada 2019r. Nr [...] poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości całości powierzchni nieruchomości i budynków znajdujących się na działce nr [...] stosując stawkę dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy ze złożonej przez nią informacji wynikało, że nie wykorzystuje całości gruntu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a znaczna część jest przeznaczona na cele mieszkaniowe, m.in. I piętro w części budynku, w którym znajdują się pokoje mieszkalne. Organ pominął korektę informacji, złożoną przez nią rok temu, która ponownie nie została uwzględniona. W deklaracji tej wskazywała powierzchnię budynków mieszkalnych 384,62 m2, a pozostałych 131 m2 , natomiast organ określił powierzchnię budynku mieszkalnego na 253,62 m2 , a budynków pozostałych na 265,70 m2, nie uzasadniając swojego rozstrzygnięcia. Organy naruszyły zatem przepisy prawa materialnego, które wprost stanowią i rozróżniają wysokość stawek podatkowych od gruntów w zależności od tego, czy są one wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej, czy też na inne cele, - art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie dla opodatkowania całej powierzchni użytkowej, podczas gdy opodatkowaniu w innej wysokości podlega powierzchnia, wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a w innej powierzchnia mieszkaniowa, - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez przyjęcie wyższej stawki podatkowej dla części budynku, który nie jest użytkowany i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy przepis ten zakłada wprost stosowanie odrębnej stawki dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jak i budynków mieszkalnych, a nie zebrano dowodów na to, czy strona lub inny podmiot i w jakim zakresie prowadzi w budynku działalność gospodarczą, a w jakim przeznacza powierzchnię na cele mieszkaniowe, - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego pominięcie i zastosowanie wyższej stawki opodatkowania niż dopuszczalna w ustawie, podczas gdy przepis ten przewiduje maksymalna stawkę w kwocie 17.31 zł od m2, 2) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy z okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego wynika, że organy zastosowały błędną stawkę podatkową co do podatku od gruntów i budynków, wobec czego rozstrzygnięcie było błędne i dopuściły się szeregu ww. uchybień, w szczególności gdy wielokrotnie wskazywała, że część nieruchomości, 3) art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, ograniczenie się do przedstawienia przepisów i norm dotyczących określania wysokości wymiaru podatku od nieruchomości, a pominiecie części uzasadnienia faktycznego, dotyczącego konkretnego podatnika i wyjaśnienia, dlaczego określił taką, a nie inną wysokość podatku od nieruchomości i dlaczego zastosował jednolite stawki dla wymierzenia podatków zarówno dla budynków jak i gruntów związanych z prowadzona działalnością gospodarczą, pomimo tego, że Kolegium wcześniej w tym postępowaniu, uchylając decyzję organu I instancji, wskazało że decyzja ta nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego spełniającego wymogi ustawowe, 4) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, a uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Ponadto uzasadnienie decyzji zawiera powołanie argumentów podniesionych przez podatnika w odwołaniu, organ powielił tę argumentację. Organ lakonicznie uzasadnił treść decyzji, podając w kilku zdaniach, że decyzja jest zgodna z przepisami prawa i stanem faktycznym, zupełnie nie przytaczając tych okoliczności, jak i dowodów na ich potwierdzenie, 5) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez brak dokonania ustaleń w zakresie rzeczywiście wykorzystywanych powierzchni na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i na cele mieszkalne i nie przeprowadzenie żadnych dowodów w tym zakresie, co pozwalałoby na dokonanie właściwej oceny przeprowadzonych dowodów i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym sprawy, 6) art. 122 w zw. z art. 187 §1 w zw. z art. 193 §1 Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez naruszenie bezwzględnego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dochowania w tym względzie procedury, 7) art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez brak ustalenia prawdy obiektywnej i brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak zebrania pełnego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej i niekonsekwentnej oceny, 8) art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych, a także zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy, a ponadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że za przedmiotowe nieruchomości i budynki wskazane do opodatkowania zgodnie z informacją powinien być uiszczany podatek zgodnie ze stawką określoną dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy z informacji podatnika jednoznacznie wynikało, że dokonał on wyszczególnienia powierzchni gruntów i budynków, w których działalność faktycznie prowadzi, a które są przeznaczone na cele mieszkaniowe. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji, stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa oraz orzeczenia o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca jest osobą fizyczną i nie wykorzystuje w całości posiadanego majątku na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Kwestionowana część budynku pełni funkcje mieszkalne. W toku postępowania nie podjęto żadnych czynności, aby okoliczności te wyjaśnić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z 11 lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, skargę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym powiadomiono strony postępowania. Termin posiedzenia wyznaczono na 11 marca 2021 r., o czym powiadomiono strony, umożliwiając im pisemne zajęcie stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji . Organ naruszył prawo procesowe nie dokonując pełnego uzasadnienia podjętych przez siebie rozstrzygnięć, co uniemożliwia sądowi administracyjnemu ocenę prawidłowości tych rozstrzygnięć pod kątem zgodności z prawem materialnym. Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne dla skarżącej E.O. obejmujące nieruchomości w postaci gruntów pozostałych ( zajętych przez organizacje pożytku publicznego ), gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynku mieszkalnego, budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, ( budynki pozostałe w tym organizacje pożytku publicznego ). Z tych wszystkich nieruchomości podlegających opodatkowaniu sporna pomiędzy stronami jest kwestia opodatkowania gruntów i budynku związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej. Skarżąca E.O. posiada status przedsiębiorcy i jest to kwestia pozostająca poza sporem. Złożyła ona do organu I instancji informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ( IN – 1 ). W informacji tej, złożonej 27 sierpnia 2020 r. wykazała , w interesującym sąd zakresie posiadanych przez Nią nieruchomości grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1000 mkw, a także budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 599,42 mkw. Grunt ten w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest symbolem B i Bi, zaś budynek opisany jest jako posiadający status "pozostałego budynku niemieszkalnego". Opodatkowanie gruntów i budynków w zakresie stawki wysokości podatku zostało ujęte w przepisie art.5 upol, gdzie w art. 5 ust.1 pkt 1 lit określono stawkę podatku od gruntów pozostałych ( obejmujących grunty oznaczone symbolami Bi i B ), zaś w art. 5 ust.1 pkt 2 lit e określono stawkę należną od budynków pozostałych, a więc tak oznaczonych jak budynek będący przedmiotem rozpoznania sprawy przez sąd. Oznaczenia w zakresie kwalifikacji gruntu i przeznaczenia budynku zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają z mocy art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ( jak słusznie to podkreślił organ II instancji ) charakter wiążący dla organów ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości czy podatku rolnym. Oznacza to, że organy te są związane tymi zapisami i nie mogą dokonać odmiennych ustaleń w tym zakresie. Zobowiązane są przyjąć takie przeznaczenie gruntu, czy budynku, jak wynika z oznaczeń zawartych w ewidencji. W przedmiotowej sprawie mogłoby to oznaczać opodatkowanie tego gruntu i budynku stawką przewidzianą dla gruntów i budynków " pozostałych". W zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości istotne znaczenie mogą mieć także okoliczności nie podlegające wpisowi do ewidencji gruntów i budynków, okoliczności o charakterze prawnym lub faktycznym, które musza zostać uwzględnione przez organ w trakcie ustalania wysokości podatku, co może wyłączać opodatkowanie nieruchomości tylko w oparciu o informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Taką okolicznością mającą bardzo istotne znaczenie dla określenia rodzaju podatku, a także stawkę danego podatku w odniesieniu do określonej nieruchomości jest związanie lub zajęcie danej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Niezależnie bowiem od określenia przeznaczenia danej nieruchomości w ewidencji w sytuacji, gdy nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą lub na taką działalność jest zajęta ( w odniesieniu do nieruchomości rolnych, leśnych i mieszkalnych ) podlegać ona będzie opodatkowaniu stawką wyższą niż zastosowana przy opodatkowaniu według użytku danej nieruchomości wynikającej z ewidencji. Przepis art.5 ust.1 pkt 1 lit a upol przewiduje stawkę opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków , zaś przepis art. 5 ust.1 pkt 2 lit b upol budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli zatem grunt lub budynek są związane z działalnością gospodarczą to wówczas stawka ich opodatkowania jest oderwana od stawki wynikającej z przeznaczenia budynku określonego w ewidencji. Pojęcie gruntu, budynku i budowli związanych z działalnością gospodarczą zdefiniowane zostało w przepisie art. 1a ust.1 pkt 3 upol, gdzie wskazano, że są to grunty, budynki lub budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z pewnymi wyjątkami ( które jednak w sprawie niniejszej nie mają zastosowania). Z definicji tej wynika zatem, że jak to dotychczas rozumiano każda nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy ( poza pewnymi wyjątkami ) z uwagi na sam ten fakt podlegała opodatkowaniu stawką najwyższą – przewidzianą dla działalności gospodarczej. Od faktu posiadania budynku przez przedsiębiorcę jako podstawy opodatkowania stawką najwyższą odróżnić należy zajęcie gruntu czy budynku na prowadzenie takiej działalności. O ile bowiem w przypadku związania liczył się jedynie tylko sam element posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, o tyle w przypadku zajęcia istotne było rzeczywiste, faktyczne wykorzystywanie danej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Wymóg taki odnoszący się do nieruchomości mieszkalnych, a także rolnych i leśnych jako podstawa do opodatkowania stawką najwyższą wymagał zbadania rzeczywistego sposobu użytkowania danej nieruchomości. Aby tego rodzaju nieruchomości mogły zostać opodatkowane w ten sposób musiały być rzeczywiście do takiej działalności wykorzystywane. W przedmiotowej sprawie organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku w celu ustalenia sposobu jego wykorzystywania. Zostało opisane wyposażenie wszelkich pomieszczeń poddanych oględzinom, jednak w uzasadnieniach decyzji zarówno I, jak i II instancji brak jest jakichkolwiek odniesień do przeprowadzonej czynności. Nie wyprowadzono wniosków z tego dokumentu wynikających, w szczególności ustalenia czy działalność gospodarcza była prowadzona w całym budynku, czy też tylko w jego części. Organy w swoich decyzjach nie wskazały przy tym podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość grunt i budynek podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej Organ I instancji jako podstawę prawną swojej decyzji wskazał przepisy art.2,3,4,5,6,7 upol, co oczywiście nie spełnia wymogu wskazania podstawy prawnej, gdyż stanowi tylko wyliczenie połowy przepisów tej ustawy, często wielojednostkowych obejmujących różne stany faktyczne. Organ ten nie powołał się na art. 1a ust.1 pkt 3 upol. Nie wskazał też czy te nieruchomości są zajęte na prowadzenie takiej działalności. Kwestia ta nie była również przedmiotem pogłębionej refleksji organu II instancji. Również on nie wskazał podstawy prawnej do opodatkowania tej nieruchomości podatkiem według stawki najwyższej. Powołał się na zapisy ewidencji, ich moc wiążącą, jednak zapisy te wskazują co najwyżej na konieczność opodatkowania tych nieruchomości według stawki dla gruntów i budynków pozostałych , nie zaś według stawki dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Organy nie wyjaśniły zatem czy opodatkowały te nieruchomości stawką najwyższa z uwagi na związanie gruntu z działalnością gospodarczą poprzez osobę posiadacza czyli przedsiębiorcę ( co do dnia 3 marca 2021 r. byłoby wystarczające ), czy też z uwagi na faktyczne zajęcie tych nieruchomości ( grunt i budynek ) na prowadzenie działalności gospodarczej. Rozróżnienie takie uzyskuje dużą wagę od dnia 3 marca 2021 r. z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. SK 39/19, który stwierdził, że art.1aust.1 pkt 3 upol rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu , budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodny z art.64 ust.1 w zw. Z art. 31 ust.3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. 2021 poz.401 ). Odczytując samą sentencję wyroku Trybunału ( aktualnie brak jest uzasadnienia ) należy stwierdzić, że sam fakt posiadania budynku czy też gruntu przez przedsiębiorcę jest niewystarczający do przyjęcia, że jest on związany z działalnością gospodarczą. Konieczne zapewne jest ustalenie, że w takiej działalności jest wykorzystywany. W przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniając jaki jest związek gruntu i budynku z działalnością gospodarczą naruszyły przepisy prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od ustaleń w tym zakresie może się aktualizować podstawa do opodatkowania tych przedmiotów opodatkowania stawką najwyższą lub też nie. Konieczne będzie rozważenie poglądów jakie Trybunał wyjawi w uzasadnieniu wskazanego wyroku. Niewystarczające do przyjęcia opodatkowania gruntu i budynku stawką najwyższą jest oparcie orzeczenia tylko i wyłącznie na złożonej przez skarżącą informacji. Odnosi się ona do pojęcia związania gruntu i budynku z działalnością gospodarczą, któremu to pojęciu aktualnie Trybunał Konstytucyjny nadał nowa zawartość wykluczając z tej definicji takie stany, gdzie o związaniu z działalnością gospodarczą mogłoby przesądzać samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę. Z uwagi zatem na brak określenia przez organy podstaw do przyjęcia związania nieruchomości z działalnością gospodarczą ( faktycznych czy też wynikających z domniemania z art. 1a ust.1 pkt 3 upol ) w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sąd administracyjny był zmuszony uchylić zaskarżoną decyzję bowiem nie sposób na obecnym etapie postępowania sądowego określić czy wobec tej nieruchomości spełnione są przesłanki do opodatkowania jej w całości według stawek najwyższych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ weźmie pod rozwagę przedstawione powyżej wskazania. Po pierwsze musi dokonać dokładnego ustalenia związku gruntu i budynku z działalnością gospodarczą. Po ustaleniu rodzaju związku tych obiektów z tą działalnością dokona rozważeń czy mieści się on w pojęciu związania ich z działalnością gospodarczą w takim znaczeniu jakie przepisowi art. 1a ust.1 pkt 3 upol nadał Trybunał Konstytucyjny. W zależności od dokonanych ustaleń wyda stosowną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia jest przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ppsa.