I SA/Po 951/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku JC o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi JC na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości wraz z częścią należnych odsetek za zwłokę za okres I-IV raty 2014 r. postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę JC na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący pismem z dnia [...] wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. Skarżący w w.w piśmie wskazał na adwokata TK. Równocześnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku załączył kserokopie: zawiadomień o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z dnia [...] i z dnia [...], umowy pożyczki z dnia [...], wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. akt [...], kart informacyjnych leczenia szpitalnego z dnia [...] i z dnia [...]. Starszy referendarz sądowy zauważa, że skarżący nie jest zobowiązany w przedmiotowej sprawie do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi kasacyjnej, ponadto dla skarżącego ustanowiono już na wcześniejszym etapie postępowania adwokata. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezzasadne, gdy strona postępowania nie jest zobowiązana do uiszczenia jakichkolwiek opłat lub wydatków. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 4 P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Natomiast stosownie do art. 241 P.p.s.a. zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przepisie prawa lub w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia - oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z akt sprawy wynika, że starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] [karta nr [...] akt sąd.] przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdyż zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącego adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia [...] powiadomiła tut. Sąd, że dla skarżącego JC wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata TK [por. karta nr [...] akt sąd.]. Skarżący nie wniósł na to postanowienie sprzeciwu, również prawo pomocy nie zostało cofnięte przez Sąd. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wnioskodawca na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, ponadto ma ustanowionego pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie starszego referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w przedmiotowej sprawie stało się zbędne z uwagi na okoliczność, że skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata zostało przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] należy umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.