I SA/Po 946/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego EF o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi RK na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – radcy prawnemu EF tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Skarżący RK pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Równocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ustanowił dla skarżącego radcę prawnego (pkt 2 sentencji) i zwolnił go od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji). Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego EF. Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] [karta nr [...] akt sądowych], Sąd powiadomił radcę prawnego EF, że została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla RK. Na rozprawie w dniu [...] za skarżącego stawił się jego pełnomocnik radca prawny EF. Pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że wnosi i wywodzi jak w skardze. Pełnomocnik skarżącego wskazała, że z uwagi na chorobę skarżącego, nie nawiązała z nim żadnego merytorycznego kontaktu. W ocenie pełnomocnika, z uwagi na chorobę na jaką cierpi skarżący, nie powinien podlegać odpowiedzialności. Pełnomocnik skarżącego wniosła o zasądzenie kosztów, które nie zostały uiszczone nawet w części. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). Przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] ustalono wpis stały w wysokości [...] [por. karta nr [...] akt sądowych]. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie – 240 zł. § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast w jakich okolicznościach następuje ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącego, za które przysługuje wynagrodzenie, było reprezentowanie skarżącego przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie m.in. złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej i oświadczył, że wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie zostało uiszczone nawet w części. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), czyli w wysokości [...]. W tych okolicznościach należało przyznać radcy prawnemu EF tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) w zw. z § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.