I SA/Po 800/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 09 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od lutego 2008 r. do stycznia 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że decyzje organów obu instancji zapadły z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Podstawą rozstrzygnięć były księgi rachunkowe strony, do których prowadzenia nie była zobowiązana. Na dzień dzisiejszy strona nie kontynuuje prowadzonej wcześniej działalności, a poniesienie przez nią wątpliwych w świetle uzasadnienia przedmiotowej skargi ciężarów podatkowych, wobec obecnych możliwości finansowych, może spowodować dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków w postaci zbędnego zadłużenia i zagrożenia dla możliwości bieżącego utrzymania (k. 11 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: Jan Paweł Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188; postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że okoliczności przytoczone przez skarżącego we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego ograniczył się bowiem do ogólnego wskazania pogarszającej się sytuacji majątkowej skarżącego, ale nie poparł tych okoliczności żadnymi dokumentami ani też danymi liczbowymi. W szczególności nie wiadomo, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, od kiedy nie kontynuuje prowadzonej działalności. Nie dysponując informacjami w tym zakresie nie sposób przyjąć, by okoliczności podane we wniosku zostały wykazane. Ponadto nie może być przesłanką ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołanie się na zbędne zadłużenie i zagrożenia dla możliwości bieżącego utrzymania. Należy podkreślić, że Sąd nie bada zasadności skargi i jej zarzutów na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.