I SA/Po 781/26

Dnia 11 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 marca 2026 roku nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. odmówił wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach na wniosek P. Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca, strona, spółka, podatnik) złożony 1 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał, że wydanie żądanego zaświadczenia nie jest możliwe, gdyż podatnik posiada zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za rok 2019 w kwocie należności głównej 349 192,44 zł i z tytułu odsetek, o których mowa w art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. za okresy 2/2019, 3/2019, 4/2019, 7/2019, 8/2019, 9/2019 w kwocie 11.198,59 zł. Spółka posiada również zaległość w podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy 11/2018,12/2018,1/2019, 2/2019, 3/2019, 4/2019, 5/2019, 6/2019, 7/2019 w łącznej kwocie należności głównej 2 422 264,00 zł. Powyższe zaległości z tytułu VAT objęte są decyzją nieostateczną z dnia 21 maja 2024 r. wydaną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 22 grudnia 2023. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a") w razie uwzględnienia skargi na czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wydając postanowienie wskazał zaległość, która zgodnie z powyższym przepisem, nie wywołuje skutków prawnych wobec spółki do chwili uprawomocnienia się wyroku i nie powinna zostać wskazana w postanowieniu. Postanowieniem z 12 marca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń znajdują się w Dziale VIII a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa"). Z przepisów tych wynika, iż zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. Podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ są zatem wyłącznie prowadzone przez niego "ewidencje, rejestry lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu", a w przypadku zaświadczenia, o którym mowa w ww. art. 306e § 1 O.p. oprócz dokumentacji danego organu podatkowego, także informacje otrzymane od innych organów podatkowych. Wynikające z powyższych dokumentów (danych) informacje determinują możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści. Organ podkreślił, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Z uwagi na charakter prawny zaświadczenia, przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani też dokonywanie ocen prawnych, gdyż zaświadczenie takie tworzyłoby nowy stan, a nie stwierdzało istniejący stan rzeczy. Organ odwoławczy podkreślił, że zaległości skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług wynikają z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z 22 grudnia 2023 r. utrzymanych w mocy decyzjami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 21 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu 1 lipca 2025 r. wyrokami sygn. akt I SA/Po 460/24 i sygn. akt I SA/Po 461/24 uchylił decyzje obu instancji. Organ odwoławczy od powyższych wyroków wniósł skargi kasacyjne 8 września 2025 r. Zdaniem organu odwoławczego konsekwencją wydania przez WSA w Poznaniu wyroków z 1 lipca 2025 r., w sprawach o sygn. akt I SA/Po 460/24 i o sygn. akt I SA/Po 461/24 jest to, że uchylone nimi decyzje nie wywołują skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroków. Regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie jak w przypadku wstrzymania wykonania, tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 p.p.s.a., akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza" więc skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przekłada się to na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ale w żadnym razie nie oznacza braku wymagalności. Brak wymagalności obowiązku oznacza jego definitywne ustanie. W sytuacji uchylenia przez sąd decyzji, nadal ona funkcjonuje w obrocie prawnym, do czasu uprawomocnienia się wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, chociaż nie wywołuje skutków prawnych na podstawie z art. 152 § 1 p.p.s.a. Uchylenie decyzji nie oznacza definitywnego unicestwienia określonego tą decyzją zobowiązania podatkowego. Uchylenie decyzji powoduje jedynie, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku. Organ wydający zaświadczenie na podstawie danych znajdujących się w jego posiadaniu nie może bowiem ani uchylić się od oceny, czy zobowiązanie podatkowe w tej dacie istnieje, ani - dysponując taką decyzją - uznać, że ono w tej dacie nie istnieje. Natomiast wykonalność decyzji nie wpływa na istnienie zaległości podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego P. zasadnie nie mógł wydać zaświadczenia, o które skarżąca wnioskowała, gdyż w ewidencji księgowej organu podatkowego pierwszej instancji na 15 grudnia 2025 r. wynika, że posiadała zaległości podatkowe Pismem z 15 kwietnia 2026 r. skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 306a § 1 w zw. z art. 306b § 1 O.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach i wskazanie, że skarżąca posiada zaległość w podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy 11/2018, 12/2018, 1/2019, 2/2019, 3/2019, 4/2019, 5/2019, 6/2019, 7/2019 w łącznej kwocie należności głównej 2.422.264,00 zł, w sytuacji, kiedy jedyne zaległości jakie skarżąca posiada to te z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok 2019 w kwocie należności głównej 349.192,44 zł oraz z tytułu odsetek za okresy 2/2019, 3/2019,4/2019, 7/2019, 8/2019, 9/2019 w kwocie 11.198,59 zł. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie ma na dzień wydawania zaświadczenia żadnego orzeczenia potwierdzającego jej zaległość, a wyroki wydane w sprawie zaległości zostały uchylone. Uchylenie decyzji przez WSA powoduje usunięcie decyzji z obrotu prawnego, zatem organ nie może się na nią powoływać ani uważać za wiążącą. Zwróciła uwagę, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej sam w uzasadnieniu niniejszego postanowienia wskazał, że przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza" skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Powyższe stanowi jej zdaniem potwierdzenie, że zaległości wynikające z uchylonych decyzji nie powinny zostać umieszczone na wydanym skarżącemu zaświadczeniu. Zdaniem skarżącej nie można mówić o istnieniu decyzji, skoro została ona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylona, co w niniejszej sprawie jest bezsprzeczne. Po uchyleniu decyzji przez WSA organ nie powinien ujmować wynikających z niej kwot w zaświadczeniu o stanie zaległości, bo brak jest już decyzji - podstawy w dokumentacji, którą zaświadczenie ma odzwierciedlać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sporem w sprawie objęta jest odmowa wydania skarżącej zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Organ I instancji postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. odmówił bowiem wydania ww. zaświadczenia wskazując na zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za rok 2019 w kwocie należności głównej 349.192,44 zł i z tytułu odsetek, o których mowa w art. 53a O.p. za okresy 2/2019, 3/2019, 4/2019, 7/2019, 8/2019, 9/2019 w kwocie 11.198,59 zł oraz zaległość w podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy 11/2018,12/2018,1/2019, 2/2019, 3/2019, 4/2019, 5/2019, 6/2019, 7/2019 w łącznej kwocie należności głównej 2.422.264,00 zł. Skarżąca kwestionowała istnienie zaległości w podatku od towarów i usług wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje określające wysokość tego podatku jak i decyzje organu odwoławczego utrzymujące je w mocy. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy uznał za zasadną odmowę wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach wskazując, iż zaległości skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług wynikają z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z 22 grudnia 2023 r. utrzymanych w mocy decyzjami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 21 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu 1 lipca 2025 r. wyrokami sygn. akt I SA/Po 460/24 i sygn. akt I SA/Po 461/24 uchylił wprawdzie decyzje obu instancji, ale organ odwoławczy od powyższych wyroków wniósł skargi kasacyjne 8 września 2025 r. Zdaniem organu odwoławczego konsekwencją wydania przez WSA w Poznaniu wyroków z 1 lipca 2025 r., w sprawach o sygn. akt I SA/Po 460/24 i o sygn. akt I SA/Po 461/24 jest to, że uchylone nimi decyzje nie wywołują skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroków. Przekłada się to na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ale w żadnym razie nie oznacza braku wymagalności. Brak wymagalności obowiązku oznacza jego definitywne ustanie. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu, wskazać należy, że kwestie wydawania zaświadczeń w postępowaniu podatkowym regulują przepisy działu VIIIa O.p. Zgodnie z art. 306a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 306a § 2 omawianej ustawy zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do treści art. 306a § 3 O.p., zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zgodnie z art. 306a § 4 O.p. zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Jednocześnie, w myśl art. 306b § 2 O.p. organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie zaś z art. 306e §1 O.p. zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. Pojęcie zaświadczenia nie zostało zdefiniowane w powołanych przepisach O.p. Jak wskazał NSA w wyroku z 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2821/14 w doktrynie i orzecznictwie funkcjonuje pogląd, że zaświadczenie jest to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych, niemających cech aktu administracyjnego (por. C. Kosikowski [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2003, s. 732 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 433/98, OSP 2001, nr 6, poz. 84). Przyjmuje się również, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie rozstrzyga co do istoty w całości ani też w części żadnej sprawy administracyjnej, a zaświadczenie nie jest decyzją w rozumieniu art. 207 O.p. Jest ono jedynie pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego - zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (vide: J. Zubrzycki [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2012, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, s. 1233). Jak wskazał natomiast NSA w innym wyroku z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 94/08 to, że art. 306a § 2 O.p. sformułowany jest w sposób kategoryczny – "zaświadczenie wydaje się" nie oznacza, że organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. O tym, kiedy organ zobligowany jest dokonać urzędowego poświadczenia rozstrzyga art. 306b § 1 O.p. Natomiast istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p., sprowadza się jedynie do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Organ nie ma zaś kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawienia zaświadczenia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Tym samym do postępowania wyjaśniającego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach działu IV O.p. A contrario, w sytuacji gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to ma wydać, bądź też gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, organ odmawia wydania zaświadczenia, podstawę do czego stanowi przepis art. 306c in fine O.p. Zaświadczenie stanowi bowiem wynikający z dokumentacji jaką dysponuje akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, a zatem organ nie może w sposób arbitralny przesądzać o kwestiach wątpliwych, nieznanych mu z własnych danych. Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż skoro art. 306e § 1 O.p. stanowi, że zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu, a art. 306b § 2 O.p. stanowi, że organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające, to z uwagi na uproszczony charakter tego postępowania, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie prowadzi postępowania dowodowego i nie zbiera materiału dowodowego w rozumieniu przepisów działu IV O.p. Postępowanie o wydanie zaświadczenia powinno odzwierciedlać stan zobowiązań na dzień wydania zaświadczenia, o czym stanowi art. 306a § 3 O.p. Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 87/23 (publ. CBOSA), zaświadczenie ma zasadniczo charakter odtwórczy, a jego wydanie to czynność materialno-techniczna. Ma ona ze swej istoty stanowić jedynie odzwierciedlenie danych będących w dyspozycji organów, tj. informacji wynikających z prowadzonych przez nie ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu (art. 306b § 1 O.p). Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, stanowi urzędowe poświadczenie tego, co jest organowi wiadome i sprowadza się do opisu sytuacji (faktycznej lub prawnej) wynikającej z posiadanych przez organ rejestrów. Tym samym nie może ono w żaden sposób kształtować, czy determinować istnienia bądź zakresu uprawnień lub obowiązków podmiotów wnioskujących o jego wydanie i nie powinno rozstrzygać jakichkolwiek kwestii spornych. Inaczej mówiąc oznacza to konieczność przestrzegania ram prowadzonego postępowania, które ma charakter uproszczony, gdyż jest to konsekwencją zaświadczenia jako aktu wiedzy organu o określonych faktach, czy też stanie prawnym. Ustawodawca w art. 306b § 2 O.p. wskazał na możliwość przeprowadzenia przez organ podatkowy w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia. Konieczne jest jednakże podkreślenie zakresu, a jednocześnie specyfiki tego postępowania. Ustawodawca określił je mianem postępowania wyjaśniającego, co do którego możliwość przeprowadzenia pozostawił w gestii organu podatkowego. Przy czym sformułowanie dotyczące postępowania wyjaśniającego nie może być rozumiane w oderwaniu od przewidzianej w dziale VIIIa O.p. procedury wydania zaświadczenia. Postępowanie wyjaśniające nie może być zatem prowadzone poza ramami wyznaczonymi jego niezbędnością, którą należy oceniać z punktu widzenia danego zaświadczenia. Przenosząc powyższe wywody na okoliczności niniejszej sprawy wskazać wypada, iż w przypadku uchylenia przez sąd decyzji, nadal funkcjonuje ona w obrocie prawnym, do czasu uprawomocnienia się wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, chociaż nie wywołuje skutków prawnych na podstawie z art. 152 § 1 p.p.s.a. Uchylenie decyzji nie oznacza definitywnego unicestwienia określonego tą decyzją zobowiązania podatkowego. Uchylenie decyzji powoduje jedynie, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku. W takiej sytuacji organ podatkowy nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Informacje o ciążących na podatniku nieuiszczonych zobowiązaniach wynikają bowiem z dostępnych organowi rejestrów i informacji. Należy wyjaśnić, że regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 p.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2561/17; z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 870/18, z 22 października 2024 r. sygn. akt III FSK 816/24 - publ.: CBOSA). Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza" więc skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. nie powoduje skutku w postaci braku wymagalności obowiązku (jego ustanie) ale w postaci czasowego pozbawienia aktu administracyjnego możliwości wywoływania skutków prawnych. Mając zatem na względzie treść art. 306e O.p. oraz wskazany powyżej charakter prawny zaświadczenia, które jedynie potwierdza, a nie stwierdza stan faktyczny, uznać należy że organ podatkowy nie może wydać zaświadczenia o niezaleganiu, będąc w posiadaniu doręczonych podatnikowi decyzji organu I i II instancji, z których wynikają zaległości podatkowe. Uchylenie decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny nie oznacza definitywnego unicestwienia określonego tymi decyzjami zobowiązania podatkowego. Funkcjonują one nadal w obrocie prawnym, do czasu uprawomocnienia się wyroku tego sądu. Natomiast wykonalność decyzji nie wpływa na istnienie zaległości podatkowej, mając decydujące znaczenie jedynie dla możliwości egzekwowania należności w drodze postępowania egzekucyjnego (vide: art. 239a i art. 239h O.p.). W związku z tym, Sąd na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.