I SA/Po 735/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowe RP o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi EI na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: 1. przyznać doradcy podatkowemu RP od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT , 2. oddalić wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów za sporządzenie skargi z dnia [...].

Skarżąca EI, reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo zostało udzielone do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym [karta nr [...] akt sąd.]. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił skargę EI na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca pismem z dnia [...] wniosła zażalenie na w.w postanowienie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił. Następnie pismem z dnia [...] skarżąca EI złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca EI pismem z dnia [...] złożyła wniosek o ustanowienie pełnomocnika (doradcę podatkowego) z urzędu celem sporządzenia zażalenia od postanowienia i reprezentowania jej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Następnie skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej doradcę podatkowego celem sporządzenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] i reprezentowania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Krajowa Rada Doradców Podatkowych pismem z dnia [...] poinformowała, że wyznaczyła da skarżącej doradcę podatkowego RP. Doradca podatkowy RP pismem z dnia [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...], odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Razem z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA z dnia [...] oraz skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...], sygn. akt [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił zażalenie EI na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Doradca podatkowy RP pismem z dnia [...] wniósł o przyznanie wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Doradca podatkowy wskazał, że sporządził: - zażalenie z dnia [...] na postanowienie WSA z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, - wniosek z dnia [...] o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...], - skargę z dnia [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, gdyż nie została załączona do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Doradca podatkowy we wniosku o przyznanie wynagrodzenia oświadczył, że opłaty za pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości lub w części. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia zażalenia z dnia [...] na postanowienie WSA z dnia [...], wniosku z dnia [...] o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] oraz skargi z dnia [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości", "rozporządzenie"). Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości określają zasady, na podstawie których przyznawane jest pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie za reprezentowanie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jedna z zasad, do których odsyła art. 250 § 1 P.p.s.a., zawarta została w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu normują badaną materię w ten sposób, że pełnomocnikowi z urzędu należy się wynagrodzenie za reprezentowanie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym za każdą instancję oddzielnie. Wynagrodzenie należy się co do zasady za całokształt działań pełnomocnika, które doprowadzą do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w danej instancji. W przypadku reprezentowania strony przed II instancją pełnomocnikowi należą się koszty udzielonej pomocy prawnej za czynności wymienione w katalogu § 3 ust. 2 rozporządzenia. Działający w sprawie pełnomocnik wniósł zażalenie z dnia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] wraz z wnioskiem z dnia [...] o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji: w postępowaniu zażaleniowym – 120,- zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. § 4 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącej, za które przysługuje wynagrodzenie było złożenie zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na w.w postanowienie Sądu I instancji. W tych okolicznościach należało przyznać doradcy podatkowemu RP tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu zażaleniowym w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT. Natomiast co do wniosku doradcy podatkowego RP o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie skargi z dnia [...] zauważyć należy, że wniosek ten jest bezzasadny, gdyż, po pierwsze, skarżąca była reprezentowana przed Sądem I instancji przez pełnomocnika z wyboru, który pismem z dnia [...] wniósł skargę decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed WSA nie zostało cofnięte, po drugie, postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] ustanowiono dla skarżącej doradcę podatkowego celem sporządzenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] i reprezentowania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Na to postanowienie skarżąca nie wniosła sprzeciwu. Oznacza to zatem, że pełnomocnik z urzędu został ustanowiony do reprezentowania skarżącej w postępowaniu zażaleniowym, a zatem w tym zakresie wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy oddalić. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1, ust. 3, § 3 ust. 2 pkt 4), § 4 ust. 2 rozporządzenia należało postanowić w, jak w sentencji.