I SA/Po 728/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia 20 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z 23 października 2025 r., nr [...] stwierdził u M. C.-G. chorobę zawodową "Przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: [...]" wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. 2025 r. poz. 277 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p."). Wskazana decyzja została doręczona M. C.-G. oraz A. .. (dalej zwanej również spółką). Wyjaśniono, że zakres prac wykonywanych przez M. C.-G. w trakcie całej aktywności zawodowej podejmowanej u A. .. (wcześniej Z. E. W. B. M., M. - L. S.A., L. S.A., A. S.A.) na poszczególnych stanowiskach pracy obejmował: – jako "Uczeń praktycznej nauki zawodu", w okresie od [...] września 1984 r. do [...] czerwca 1988 r.: naukę wykonywania zawodu; – jako "Monter Wyrobów Metalowych", w okresie od [...]lipca 1988 r. do [...] maja 2012 r.: m. in. montaż elementów składowych w końcowe wyroby (m.in. wkładki, zamki, zaczepy, kłódki, klamki, tarczki), ręczne piłowanie pilnikiem metalowych elementów zamków, ręczne wkręcanie śrubek bębenków zamków i ich piłowanie, ręczne przykręcanie wkrętakiem, szlifowanie powierzchni (gratowanie), ręczne prace transportowe - przenoszenie materiałów na indywidualne stanowisko monterskie, pobieranie pojemników z elementami do montażu z półki i ich odkładanie, ułożenie lub zamocowanie pobranych materiałów na stole maszyny oraz przeprowadzanie kontroli, sprawdzanie jakości wyrobów; – "Ślusarz" (w okresie od [...] maja 2012 r. do [...] czerwca 2023 r.): m. in. ułożenie lub zamocowanie pobranych materiałów na stole maszyny, obróbkę korpusu do zamków meblowych (gwintowanie, przeczyszczanie korpusów zamków- gratowanie, zataczanie, zakładanie sprężyn na rygiel, skręcanie wieczka z korpusem, zaślepianie), montaż wieczka do korpusu, zakładanie sprężyn na rygiel, piłowanie elementów metalowych, przenoszenie listew o wadze ok. 2 kg. Czynności wykonywane na ww. stanowiskach wiązały się z wielokrotnym wykonywaniem ruchów monotypowych obu kończyn górnych wymagających wielokrotnego skrajnego zginania i prostowania nadgarstków, odchylenia łokciowego oraz promieniowego nadgarstków, nawracania i odwracania rąk w obrębie nadgarstków oraz palców, wymuszoną pozycją kończyn górnych i tułowia. Wyjaśniono, że do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wpłynęło "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej" złożone przez lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Wskazano na przeprowadzenie przesłuchania, w trakcie którego M. C.-G. wskazała okres zatrudnienia w A. .., zakres wykonywanych czynności na zajmowanym stanowisku pracy oraz przedstawiła dokumentację medyczną dotyczącą schorzenia. Ponadto M. C.-G. poinformowała, że podczas pracy zawodowej wystąpiły dolegliwości bólowe w obu rękach i kręgosłupie. Dolegliwości związane z narządem ruchu nasiliły się w 2010 r., w związku z czym 30 października 2024 r. w Wojewódzkim Szpitalu Wielospecjalistycznym [...] w L. przeprowadzono zabieg operacyjny, tj. [...]. Wskazano również na przeprowadzenie "wizytacji" w A. .. W toku podjętych czynności wyjaśniających potwierdzono okres zatrudnienia oraz zakres wykonywanych czynności przez M. C.-G.. Pracodawca przedstawił dokumentację oceny ryzyka zawodowego opracowaną dla zajmowanych stanowisk pracy, w których uwzględniono narażenie na przeciążenie i dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego. Pracodawca w trakcie wizytacji wykonał nagrania przedstawiające czynności wykonywane na stanowiskach pracy tj.: gwintowanie, przeczyszczanie korpusików, zataczanie, zakładanie sprężyn na rygiel, skręcanie wieczka z korpusem [...], zaślepianie oraz gratowanie krawędzi. Po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego w odniesieniu do całego okresu zatrudnienia, ze szczególnym uwzględnieniem podejmowanych czynności zawodowych oraz na podstawie wszystkich uzyskanych informacji sporządzono "Kartę oceny narażenia zawodowego". Następnie dokument ten został przesłany do W. C. M. P., będącego zgodnie z obowiązującymi przepisami jednostką orzeczniczą I stopnia w sprawach chorób zawodowych. Do ww. dokumentacji dołączono nośnik danych, na którym umieszczono film z przykładowych prac. Otrzymano orzeczenie lekarskie z 31 lipca 2025 r., nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej. W orzeczeniu tym wskazano, że M. C.-G. była narażona na wykonywanie ruchów monotypowych obu kończyn górnych wymagających wielokrotnego skrajnego zginania i prostowania nadgarstków, odchylenia łokciowego oraz promieniowego nadgarstków, nawracania i odwracania rąk w obrębie nadgarstków oraz palców, ruchów chwytania z użyciem nacisku na trzymane i nakładane produkty przez zginacze i prostowniki palców oraz wymuszoną pozycją kończyn górnych i tułowia. Lekarz orzecznik przyjął z dużym prawdopodobieństwem, że sposób wykonywanej pracy powodował przeciążenia narządu ruchu oraz spowodował przewlekłe schorzenie pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka kończyn górnych. Ponadto wskazał, że są podstawy do uznania związku przyczynowego między sposobem wykonywania pracy a ww. schorzeniem. Uznano, że w trakcie postępowania dokonano analizy narażenia zawodowego na drodze postępowania dowodowego oraz treści orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, w którego uzasadnieniu stwierdzono, że istnieją podstawy do uznania związku między schorzeniem, a pracą zawodową. Organ pierwszej instancji wskazał, że będąc związany rozstrzygnięciem zawartym w orzeczeniu lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenie te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia innego stanowiska. Spółka wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Ewentualnie zaś wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Inspektor Sanitarny decyzją z 20 lutego 2026 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Uznano, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Ocena narażenia i ustalenie związku przyczynowo-skutkowego między rozpoznanym schorzeniem, a narażeniem zawodowym ustala lekarz orzecznik dysponujący wiedzą specjalistyczną, która pozwala na ocenę prawdopodobieństwa, że środowisko pracy leży u podstaw rozpoznanej jednostki chorobowej. Do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej bądź orzeczenia o braku do tego podstaw są uprawnieni bowiem wyłącznie lekarze zatrudnieni w jednostce specjalistycznej I i II stopnia. Jeśli bowiem lekarz w orzeczeniu lekarskim rozpozna chorobę zawodową, to organy administracyjne związane są takimi ustaleniami i nie mogą wydawać odmiennych opinii. Uznano, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził ocenę narażenia zawodowego. Charakter pracy, w szczególności dynamika, rodzaj, stopień i zakres wykonywanych czynności przez M. C.-G. prowadziły do nadmiernego obciążenia kończyn górnych, co ma odzwierciedlenie w opisie stanowiska pracy zawartym w karcie oceny narażenia zawodowego z 3 kwietnia 2025 r. oraz sporządzonych nagraniach audiowizualnych. Wyjaśniono również, że w toku postępowania odwoławczego zwrócono się do W. C. M. P. w P. z prośbą o uzupełnienie wydanego orzeczenia lekarskiego z 31 lipca 2025 r. W odpowiedzi na tą prośbę lekarska jednostka orzecznicza I stopnia wskazała, że lekarze medycyny przemysłowej, medycyny pracy oraz specjaliści zajmujący się orzecznictwem dotyczącym chorób zawodowych mieli do dyspozycji całą dokumentację badanego pacjenta w tym również ocenę narażenia zawodowego. W. C. M. P. w P. wskazało, że w przypadku M. C.-G. specjaliści zapoznali się z całą dokumentacją w tym oceną audiowizualną stanowiska pracy zamieszczoną na pendrive i m.in. na tej podstawie wydali opinie oraz orzeczenie w sprawie choroby zawodowej. Podkreślono, że lekarz medycyny przemysłowej przed wydaniem orzeczenia wielokrotnie zapoznał się z oceną narażenia zawodowego, a na jego wniosek dodatkowo sporządzona została ww. ocena audiowizualna. W. C. M. P. w P. wskazało, że nie można wykluczyć, że rodzaj wykonywanej pracy mógł spowodować chorobę zawodową nadgarstków. Wskazano również, że jednostka orzecznicza pierwszego stopnia wskazała także, że rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka po raz pierwszy zdiagnozowano w 2013 r. w poradni neurologicznej. M. C.-G. leczyła się i rehabilitowała od kilkunastu lat, stąd też przy poprawie stanu zdrowia czy zmniejszonych dolegliwościach, a także braku odchyleń w badaniu lekarz mógł nie stwierdzić przeciwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku. Wyjaśniono również, że w orzeczeniu lekarskim z 31 lipca 2025 r. jasno wskazano, że można przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że rodzaj pracy wykonywanej przez M. C.-G. spowodował przeciążenia narządu ruchu a w konsekwencji przewlekłe schorzenie pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka kończyn górnych. Tym samym są podstawy do uznania związku przyczynowego między sposobem wykonywania pracy a schorzeniem. W ocenie organu drugiej instancji, w świetle zebranego materiału dowodowego i dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że jest podstawa do stwierdzenia u M. C.-G. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Spółka wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Inspektora Sanitarnego z 20 lutego 2026 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż schorzenia M. C.-G. są wynikiem podjętej pracy z narażeniem na wykonywanie ruchów monotypowych podczas gdy wykonywana przez panią M. C.-G. praca była pracą urozmaiconą, wieloczynnościową, która nie wpływała na stan zdrowia pracownika; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej w skrócie: "k.p.a.") poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu wynikającego z dokumentacji pracowniczej faktu, iż M. C.-G. w trakcie zatrudnienia przebywała na świadczeniu chorobowym w bardzo nieznacznym zakresie czasowym, które to okresy nie wykraczały poza średnie okresy zwolnień chorobowych pracowników; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego polegająca na oparciu się wyłącznie na opinii lekarza medycyny pracy w zakresie wystąpienia choroby zawodowej w sytuacji gdy opinia została przeprowadzona w sposób wadliwy, bez próby zbadania innych niż praca czynników szkodliwych mogących wpłynąć na wystąpienie u M. C.-G. schorzenia, a także uznanie jej za przesądzającą w sytuacji gdy opinia wskazywała wyłącznie na duże prawdopodobieństwo wpływu pracy na wystąpienie schorzenia, przy jednoczesnym braku weryfikacji innych czynników. W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Skarżąca nadesłała orzeczenie z 01 czerwca 2026 r. stwierdzające jej niezdolność do pracy wydane przez lekarza orzecznika ZUS oraz orzeczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych do pracy z 14 stycznia 2016 r. i 12 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów należało stwierdzić u M. C.-G. chorobę zawodową. Skarżąca spółka kwestionuje powyższe zapatrywanie. Rację w sporze należało przyznać organom administracji publicznej. Zgodnie z art. 2351 k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Jak stanowi z kolei art. 2352 k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Z powyższych regulacji wynika, że za chorobę zawodową można uznać jedynie zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Szczegóły dotyczące rozpoznania chorób zawodowych oraz procedura, w jakiej do tego dochodzi, zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1836 z późn. zm. – dalej w skrócie: "rozporządzenie RM"). Zgodnie z § 2 wskazanego rozporządzenia, wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. W załączniku, w poz. 20 zostały wymienione przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: 1) zespół cieśni w obrębie nadgarstka, 2) zespół rowka nerwu łokciowego, 3) zespół kanału [...], 4) uszkodzenie nerwu strzałkowego wspólnego u osób wykonujących pracę w pozycji kucznej. W każdej z tych chorób okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, został określony na 1 rok. Przepisy rozporządzenia RM zawierają własne normy regulujące postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, które stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia RM, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, w szczególności przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. W przypadku gdy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej jest w sposób oczywisty bezzasadne, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Jak stanowi zaś § 5 ust. 1 powołanego aktu, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 437) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Zgodnie z kolei z § 6 ust. 1 rozporządzenia RM, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownika, byłego pracownika albo w przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jak stanowi § 7 ust. 1 analizowanego aktu, pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Stosownie z kolei do postanowień § 8 ust. 1 rozporządzenia RM, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Na tle przytoczonych regulacji należy stwierdzić, że podstawowym - choć nie jedynym - warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna dla pracownika opinia lekarska wydana w trybie przepisów rozporządzenia RM. Organy administracji publicznej prowadzące postępowanie są związane ustaleniami orzeczeń placówek diagnostycznych i nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich, jeżeli orzeczenia te zostały wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych i nie budzą wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Ich ocena opiera się o kryteria formalnej ich dopuszczalności i poprawności. To lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych i przede wszystkim z tym, czy dany stan badanego pracownika w ogóle kwalifikuje się aby uznać go za konkretną chorobę zawodową, enumeratywnie wyliczoną w wykazie. Po to więc ustawodawca wprowadził obowiązek wydania w tego rodzaju sprawie orzeczenia lekarskiego jako opinii biegłego, by kwestie związane z wiedzą medyczną poddane zostały ocenie podmiotów wyspecjalizowanych [tak: wyrok NSA z 22 maja 2025 r., II GSK 2507/21]. Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z tego punktu widzenia, że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez należytego uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza. Nie może to jednak dotyczyć merytorycznej treści prawidłowo sporządzonego orzeczenia lekarskiego (por.m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 1078/06 i powołane w nim orzecznictwo). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z obowiązujących przepisów wynika domniemanie polegające na tym, że jeżeli właściwy lekarz uznał, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie chorób zawodowych, a ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika, że pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, to dane schorzenie należy uznać za chorobę zawodową. Domniemanie to upada, gdy zebrany materiał dowodowy pozwala, bezspornie albo z wysokim prawdopodobieństwem, wykluczyć taki związek przyczynowo-skutkowy, to znaczy wskazać etiologię choroby inną niż zawodowa (tak również NSA w wyroku z 20 stycznia 2023 r., II GSK 847/22). Zamierzonego rezultatu nie mogły wywrzeć zarzuty skargi kwestionujące ustalenia faktyczne organów. Istotne znaczenie w realiach niniejszej sprawy ma orzeczenie lekarskie W. C. M. P. z 31 lipca 2025 r., nr CHZ [...]. W orzeczeniu tym stwierdzono, że M. C.-G. po zakończeniu nauki pracowała w latach 1984-2023 na stanowiskach ślusarza oraz montera wyrobów metalowych w zakładzie przemysłowym. Ustalono, że badana dolegliwości związane z narządem ruchu ma od kilkunastu lat i leczy się między innymi z tego powodu w poradniach specjalistycznych (reumatologicznej, ortopedycznej, neurologicznej). Z treści omawianego orzeczenia wynika, że w Poradni Chorób Zawodowych W. C. M. P. w P. wykonano badania: lekarza specjalisty medycyny przemysłowej, konsultanta specjalistów ortopedy i neurologa, EMG obu kończyn górnych. Zapoznano się również z dostarczoną dokumentacją medyczną lekarzy leczących, wynikami badań obrazowych MR kręgosłupa, kartą informacyjną z leczenia szpitalnego z 30 października 2024 r., 13 grudnia 2024 r., dokumentacją lekarza profilaktyka. Przeanalizowano opinie specjalistów, dokumentację medyczną z leczenia specjalistycznego, audiowizualną oraz opisową ocenę narażenia zawodowego dokonaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz opinię lekarza Poradni Chorób Zawodowych W. C. M. P. w P.. Wskazano, że czynności badanej w czasie pracy wiązały się z wielokrotnym wykonywaniem ruchów monotypowych obu kończyn górnych wymagających wielokrotnego skrajnego zginania i prostowania nadgarstków, odchylenia łokciowego oraz promieniowego nadgarstków, nawracania i odwracania rąk w obrębie nadgarstków oraz palców, ruchów chwytania z użyciem nacisku na trzymane i nakładane produkty przez zginacze i prostowniki palców, wymuszoną pozycją kończyn górnych i tułowia. W konkluzji opinii stwierdzono, że należy przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, iż rodzaj wykonywanej przez badaną pracy z powodu przeciążenia narządu ruchu, spowodował przewlekłe schorzenie pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka obu kończyn górnych i są podstawy do uznania związku przyczynowego między sposobem wykonywania pracy a wskazanym schorzeniem. Dostrzec również należy, że organ odwoławczy pismem z 11 grudnia 2025 r. wezwał W. C. M. P. w P. o doprecyzowanie wskazanego powyżej orzeczenia lekarskiego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie W. C. M. P. w piśmie z 09 stycznia 2026 r. wyjaśniło, że specjaliści zapoznali się z całą dokumentacją w tym oceną audiowizualną stanowiska pracy zamieszczoną na pendrivie i między innymi na tej podstawie zostały wydane opinie oraz orzeczenie w sprawie choroby zawodowej. Lekarz medycyny przemysłowej przed wydaniem orzeczenia wielokrotnie zapoznawał się z oceną narażenia zawodowego opisową a na jego wniosek dodatkowo została sporządzona ocena audiowizualna stanowiska pracy. Wskazano również, że Poradnia Chorób Zawodowych W. C. M. P. wydała orzeczenie na podstawie wyników badania lekarza medycyny przemysłowej, opinii specjalistów konsultantów ortopedy i neurologa, wyniku badania EMG obu nadgarstków oraz dostarczonej dokumentacji medycznej w tym dokumentacji badań profilaktycznych, dokumentacji leczenia z poradni ortopedycznej, neurologicznej, reumatologicznej, wielokrotnie wykonanych badań obrazowych (rezonans magnetyczny). Jak wynika ze wskazanej szczegółowo w omawianym piśmie dokumentacji, badana leczyła się i rehabilitowała od kilkunastu lat a zatem przy poprawie stanu zdrowia i zmniejszeniu dolegliwości oraz bez odchyleń w badaniu przedmiotowym lekarz mógł nie stwierdzać przeciwwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku. Zaznaczono przy tym, że rozpoznanie zespół cieśni nadgarstka ustalono po raz pierwszy w Poradni Neurologicznej w 2013 r. i po wieloletniej diagnostyce oraz wynikach badań specjalistycznych nie budzi wątpliwości. Wskazano również, że badana od 2013 r. posiada orzeczenie o niepełnosprawności początkowo [...] a od 2021 r. [...] również z powodu choroby neurologicznej. Wskazano przy tym, że zespół cieśni nadgarstka zalicza się do schorzeń neurologicznych. Końcowo wskazano, że po wnikliwej analizie całej posiadanej dokumentacji podtrzymano stanowisko zawarte w orzeczeniu o rozpoznaniu choroby zawodowej. Analizując treść orzeczenia lekarskiego w powiązaniu z dodatkowymi wyjaśnieniami udzielonymi w piśmie z 09 stycznia 2026 r. przez pryzmat reguł logiki bez wkraczania w sferę wiadomości specjalnych będących domeną biegłego należy dostrzec, że wydanie orzeczenia lekarskiego zostało poprzedzone zweryfikowaniem historii leczenia badanej, wykonaniem szeregu badań, przeanalizowaniem opinii specjalistów jak i zapoznaniem się z audiowizualną oraz opisową ocenę narażenia zawodowego dokonaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Lekarz orzecznik w sposób logiczny przedstawił powody leżące u podstaw rozpoznania u badanej choroby zawodowej. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania wartości dowodowej orzeczenia lekarskiego. W ocenie Sądu trafnie ustalono charakter czynności wykonywanych przez M. C.-G. w związku z jej zatrudnieniem. W tym zakresie sporządzono m.in. kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Do karty tej oceny dołączono nośnik informatyczny z kilkoma filmami pokazowymi obrazującymi w sposób szczegółowy czynności wykonywane przez badaną. Sąd nie dostrzega podstaw do kwestionowania dokonanej w orzeczeniu lekarskim oceny o narażeniu badanej na wykonywanie ruchów monotypowych. Stwierdzić również należy, że uprzednie korzystanie ze zwolnień chorobowych nie jest w żadnej mierze warunkiem koniecznym stwierdzenia choroby zawodowej. Powtórzyć w tym miejscu należy, że jak jednoznacznie stwierdzono to w piśmie W. C. M. P. z 09 stycznia 2026 r. badana leczyła się i rehabilitowała od kilkunastu lat. Z omawianego pisma wynika również, że przy poprawie stanu zdrowia i zmniejszeniu dolegliwości oraz bez odchyleń w badaniu przedmiotowym lekarz mógł nie stwierdzać przeciwwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku. Zamierzonego rezultatu nie mogły wywrzeć również argumenty skargi podnoszące, że orzeczenie lekarskie wskazywało wyłącznie na duże prawdopodobieństwo wpływu pracy na wystąpienie schorzenia, przy jednoczesnym braku weryfikacji innych czynników. Jak wynika to z przytoczonych wcześniej postanowień art. 2351 k.p., dla uznania określonej choroby za chorobę zawodową wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo spowodowania jej działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Konkludując całokształt poczynionych powyżej rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne, a następnie prawidłowo zastosowano regulacje prawa materialnego. W ostatecznym rezultacie trafnie stwierdzono wystąpienie choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późń zm.) należało orzec, jak w sentencji.