I SA/Po 675/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2019 r. do stycznia 2020 r. oddala skargę.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. określił i zabezpieczył na majątku D. B. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2019 r. do stycznia 2020 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł. W toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej organ ustalił, że podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmował się sprzedażą sprzętu elektronicznego, tj. telefonów komórkowych (smartfonów) oraz w kilku przypadkach tabletów i aparatów fotograficznych, za pośrednictwem platformy internetowej [...]. Rozliczanie, a także dokumentowanie przez kontrolowanego działalności gospodarczej, w zakresie podatku od towarów i usług następowało zarówno na zasadach ogólnych, jak również w procedurze szczególnej tzw. "procedurze VAT marża". W dokumentacji podatkowej podatnik ujął faktury VAT wystawione na "zasadach ogólnych" na zakup sprzętu elektronicznego (głównie telefonów komórkowych), które zostały wystawione przez: P. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. Organ ustalił, że w zdecydowanej większości przypadków identyfikacja poszczególnych transakcji zakupu w ewidencji - rejestrze VAT jest niemożliwa z uwagi na ujmowanie w nim w wielu przypadkach faktur w sposób zbiorczy, a nie jednostkowy - indywidualny. Ponadto organ ustalił, że faktury mające pochodzić od wskazanych powyżej podmiotów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści. Zdaniem organu podatnik był świadomy uczestnictwa w nadużyciach podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług lub też co najmniej nie dochował należytej staranności w kontaktach z podmiotami w zakresie transakcji, które takie nadużycie podatkowe stanowiły. Z jednej strony bowiem ujmował w dokumentacji podatkowo-księgowej swojej firmy dokumenty zakupu towarów nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści ("puste" faktury VAT oraz fikcyjne umowy kupna-sprzedaży), z drugiej zaś generował i rozliczał w sposób nieuprawniony dokumenty sprzedaży - faktury VAT marża. Analiza sytuacji finansowo-majątkowej strony wykazała, że jedynym składnikiem majątku podatnika są środki zablokowane na jego rachunkach bankowych przez Szefa KAS (do kwoty [...]zł). Podatnik nie posiada nieruchomości i ruchomości, które gwarantowałyby możliwość zaspokojenia przewidywanych zaległości podatkowych. Posiada jedynie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ruchomości: [...] komputery oraz drukarkę, jednakże ich ewentualne spieniężenie będzie niewystarczające na zaspokojenie przewidywanych zaległości publicznoprawnych. Ze złożonych zeznań podatkowych (PIT-37) za lata 2015-2018 wynika, że łączna wysokość uzyskanych przez niego dochodów wyniosła [...] zł, w tym za 2018 r. (ostatni zadeklarowany okres) [...] zł. Ponadto posiada zaległość wynikającą z wyroku Sądu Rejonowego P. w P. z [...] listopada 2019 r. w wysokości [...] zł. Zdaniem organu istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane kwoty zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, nie zostaną przez podatnika wykonane. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 – dalej: "O.p."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skoro w decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług, to w rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. sprostał temu wymogowi. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że faktury wystawione przez kontrahentów podatnika nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści. W efekcie faktury te umożliwiły podatnikowi obniżenie podatku należnego o podatek naliczony. Strona do odwołania załączyła wydruki historii rachunku bankowego, na potwierdzenie dokonywanych płatności na rzecz ww. kontrahentów (oprócz C. Sp. z o.o.). Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej fakt przepływu środków finansowych przez rachunki bankowe nie jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie autentyczności transakcji gospodarczych. Podobne wnioski należy wyciągnąć oceniając dołączone do odwołania wydruki z korespondencji mailowej z firmami: P. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o.). Wskazane okoliczności nie mogą być bowiem traktowane jako jedyny wyznacznik świadczący o rzekomej rzetelności spornych transakcji, biorąc pod uwagę inne dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji, a świadczące o nierzeczywistym ich przebiegu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dowolności ustaleń w przedmiocie zobowiązania podatkowego za grudzień 2019 r. oraz styczeń 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że organ pierwszej instancji w piśmie z [...] czerwca 2020 r. wyjaśnił, że w odniesieniu do rozliczenia za grudzień 2019 r. uwzględniony został podatek naliczony pochodzący z faktur zakupowych, których rzetelność nie została zakwestionowana. Termin ustawowy na złożenie deklaracji dla podatku od towarów i usług przypadał w dniu 27 stycznia 2020 r. Przed jego upływem została złożona deklaracja VAT-7, jednakże była to deklaracja nie zawierająca żadnych danych (tzw. deklaracja zerowa), w sytuacji gdy, podatnik dokonał licznych transakcji sprzedaży towarów. Natomiast w odniesieniu do zobowiązania za styczeń 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w powołanym powyżej piśmie wskazał, że dokumentacja rachunkowa firmy "M. " D. B. zabezpieczona przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej tamtejszego Urzędu nie obejmowała dokumentów za styczeń 2020 r. O dokumenty te D. B. był wzywany kilkukrotnie, jednak nie uczynił zadość tym wezwaniom. Powyższe potwierdza, że prawa podatnika w tym zakresie nie zostały naruszone, a dokonane ustalenia nie miały charakteru dowolnego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zaniżenie wysokości zobowiązań podatkowych za badane okresy z tytułu podatku od towarów i usług jest wystarczającym dowodem na to, że zamiarem podatnika było uchylanie się od obowiązku zapłaty podatku. Okoliczność unikania regulowania w prawidłowej wysokości zobowiązań powstających z mocy prawa mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. W skardze z [...] września 2020 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zgromadzone przez organ pierwszej instancji dokumenty uprawdopodobniają istnienie zobowiązania określonego w sposób przybliżony w decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji uzasadnione jest dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego we wskazanej w decyzji wysokości, w sytuacji gdy dowody zgromadzone w sprawie wskazują, że kwestionowane transakcje skarżącego miały realny charakter, a ewentualne braki w dokumentacji lub nieprawidłowości w składanych deklaracjach nie uzasadniają przyjęcia, że prawdopodobny jest udział skarżącego w procederze oszustwa w podatku VAT lub przypisania skarżącemu niedbalstwa przy weryfikacji swoich kontrahentów. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 33 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. We wskazanych okolicznościach można dokonać zabezpieczenia w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 O.p.). Na podstawie art. 33 § 3 O.p. w przypadku zabezpieczenia w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, zabezpieczeniu (z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W takim przypadku organy podatkowe na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania, określają w drodze decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że w ramach decyzji o zabezpieczeniu, organ podatkowy powinien obligatoryjnie dokonać: po pierwsze, określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, a następnie dokonać obliczenia i określenia kwoty odsetek za zwłokę, należnych od tego zobowiązania na dzień jej wydania. Istotne jest również, że organ podatkowy zobowiązany był wykazać w decyzji o zabezpieczeniu, iż istnieje obawa niewykonania zobowiązania (art. 33 § 1 O.p.). Konstrukcja powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej zabezpieczenie powinno być stosowane obligatoryjnie wtedy, gdy istnieje przypuszczenie, że może zajść konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego wykonania zobowiązania podatkowego. Wykazanie przesłanki pozytywnej – "obawa niewykonania zobowiązania podatkowego", warunkującej możliwość dokonania zabezpieczenia, spoczywa na organie podatkowym. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że wykazanie istnienia zagrożenia, co do tego, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 O.p. jednoznacznie wynika z treści art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., tj. przepisów kształtujących zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Organ obowiązany jest zatem zgromadzić dowody służące ustaleniu w sposób pełny stanu faktycznego sprawy oraz stan ten należycie ocenić, zgodnie z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Pojęcia "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował. Przybliżył jednak to nieostre pojęcie dwoma przykładami. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Katalog okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania jest zatem otwarty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". W judykaturze podnosi się, że "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane" wymaga wykazania, ale przedmiotem tego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów powinno być natomiast wykazanie, że organ podatkowy miał podstawy, do czego odwołuje się orzecznictwo, aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z 12 października 2016 r., I FSK 756/15 -wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wyjaśnić należy, że ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oczywiście oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Uznanie to obejmuje ocenę (w rozsądnym zakresie) istnienia ustawowych przesłanek oraz, przede wszystkim, skorzystanie bądź nieskorzystanie z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. Decyzja o zabezpieczeniu może być wydana, np. wówczas, gdy podatnik nierzetelnie prowadzi księgę przychodów i rozchodów, gdy dokonuje oszustw podatkowych, np. w zakresie nieuprawnionego zwrotu podatku VAT, gdy nierzetelnie prowadzi ewidencje służące do kontroli wykonania przez niego obowiązków podatkowych (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I FSK 2058/14). W ramach tego uznania organ podatkowy ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego), te działania organu mogą, ale nie muszą uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości). Sformułowana na tej podstawie ocena nie może być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego. A zatem, organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazówką istnienia "obawy" może być sytuacja finansowa i majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo (por. powołany wyżej wyrok NSA o sygn. akt I FSK 1980/16; wyroki: NSA z 8 września 2016 r., I FSK 349/15; WSA w Krakowie z 18 października 2016 r., I SA/Kr 254/16). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe uprawdopodobniły, iż w sprawie istnieje realna, a zarazem uzasadniona obawa, że zabezpieczone zobowiązanie nie zostanie wykonane przez skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że faktury wystawione przez kontrahentów skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wymienionymi w ich treści. W efekcie faktury te umożliwiły podatnikowi obniżenie podatku należnego o podatek naliczony. W ocenie Sądu ustalenia kontroli podważają domniemanie rzetelności skarżącego jako podatnika i jako takie dają już podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, które zostaną określone w przyszłości stosowną decyzją wymiarową, a tym samym zaistniała przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej. W przypadku bowiem zobowiązań uznawanych za powstające "z mocy prawa", a do takich należy zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług, podatnik zobowiązany jest obliczyć i wskazać w deklaracji prawidłową wysokość zobowiązania. Zgodnie bowiem z art. 21 § 2 O.p. jeżeli przepisy prawa nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem "do zapłaty". Jeżeli zobowiązanie jest w ten sposób wyznaczone to przyjmuje się, że jest ono "do zapłaty" i złożenie deklaracji jest zakończeniem procedury wymiarowej. Na mocy art. 21 § 2 O.p. z deklaracji składanej w tym trybie wynika, że podatnik jest obowiązany do zapłaty wynikającej z takiej deklaracji należności podatkowej. Deklaracja taka jest zarazem samozobowiązaniem się podatnika do zapłaty podatku, ale i zgodą na jego egzekucję. Deklaracja jest bowiem podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego. Uprawdopodobnienie zaniżenia wysokości zobowiązań podatkowych za badane okresy z tytułu podatku od towarów i usług jest wystarczającym dowodem na to, że zamiarem podatnika było uchylanie się od obowiązku zapłaty podatku. Podkreślić należy, że okoliczność unikania regulowania w prawidłowej wysokości zobowiązań powstających z mocy prawa mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego istnieje bowiem nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań w prawidłowej wysokości z innych, sobie tylko wiadomych przyczyn. Podkreślić należy, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. Jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku, pozostawiona została do uznania organu podatkowego. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie podał wprost przesłanek art. 33 O.p. Jednakże, nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Chodzi tu o takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy więc do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku. Wobec otwartego katalogu przesłanek, jakie mogą uzasadniać ocenę, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, organy podatkowe mogą powoływać się na znacznie szerszy zakres przypadków, niż wskazany przykładowo w przepisie. Istotne jest także to, że dla zastosowania instytucji zabezpieczenia organy podatkowe nie muszą wykazać, że zobowiązania podatkowe nie będą wykonane. Muszą jedynie przedstawić okoliczności, poparte stosownymi dowodami, że istnieje ryzyko, wystąpienia takiej sytuacji. Powyższe uwagi w stanie faktycznym sprawy uzasadniają prawidłowość oceny organu pierwszej instancji co do zasadności dokonania zabezpieczenia. Wobec nieprawidłowości wykrytych w trakcie kontroli celno-skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania za wskazane okresy 2019 r. zasadnym było uznanie, że zachodziła obawa o wykonanie przyszłych zobowiązań podatkowych. W kontekście stanu faktycznego sprawy formułowanie przez skarżącego zarzutu o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia. Organ pierwszej instancji ustalił zarówno aktualną sytuację majątkową strony, jak i ocenił rzetelność strony w wywiązywaniu się z obowiązków fiskalnych. Organ odwoławczy zweryfikował te ustalenia. Strona zaś na każdym etapie postępowania ograniczała się jedynie do podważania działań podjętych przez organy podatkowe. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia przeciwko zarzutom podniesionym w skardze, dotyczącym nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Czynności podjęte przez organ pierwszej instancji zmierzały do ustalenia posiadanego przez stronę majątku oraz sposobu, w jaki dokonywała ona operacji finansowych. Skarżący nie odniósł się do żadnego ze wskazanych wyżej wątków, ograniczając się jedynie do ogólnie sformułowanej oceny kwestionującej działania organów podatkowych w sprawie. Ponadto już samo prowadzenie działań zmierzających do uszczuplenia należności podatkowych, poprzez ujmowanie w ewidencji podatkowej nierzetelnych faktur, stanowi unikanie regulowania zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa. Nadto nie sposób także uznać za zasadny zarzut, że organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i w efekcie uznania wystąpienia przesłanek uprawniających do zastosowania instytucji zabezpieczenia. Organ podatkowy zobowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia istnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu prawidłowo organy stwierdziły, że okoliczności ustalone w sprawie stanowią podstawę do uznania, że zagrożone jest wykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Organy wykazały istnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.