I SA/Po 567/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.

I SA/Po 567/20 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia [...] maja 2020r A sp. z o.o. w S. zwróciła się do Burmistrza Miasta, o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku wskazano, że Spółka przygotowała i zrealizowała inwestycję celu publicznego polegającą na budowie parkingu dla samochodów osobowych - [...] stanowisk wraz z przebudową układu komunikacji kołowej i pieszej na terenie położonym w S. przy ul. [...] na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Była również inwestorem inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z kondygnacją garażową i układem komunikacji na terenie działek: [...], [...], [...], [...], [...], obręb S.. Nakłady poniesione na budowę parkingu dla samochodów osobowych - [...] stanowisk oraz na przebudowę układów komunikacji kołowej i pieszej zostały przekazane Gminie [...] na własność za cenę [...] zł + należny podatek VAT. Nakłady poniesione na budowę układu komunikacyjnego przy budynku handlowo - usługowym, w ramach którego powstało [...] miejsc postojowych ogólnodostępnych wraz z chodnikami zostały udostępnione bezpłatnie do wykorzystywania przez Gminę [...]. Dodatkowo Spółka dokonała darowizny kwoty pieniężnej na cel publiczny polegający na rozwoju infrastruktury technicznej w rejonie ul. [...] i os. [...] w S. tj. na podłączenie obu wyżej wymienionych inwestycji do kanalizacji deszczowej stanowiącej własność Gminy [...] oraz ustanowiła bezterminową służebność przesyłu w związku z zajęciem części nieruchomości przez kolektor deszczowy kd [...] należący do Gminy. W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytania: 1. Czy fakt posiadania na stanie środka trwałego - parkingu udostępnionego nieodpłatnie Gminie [...] skutkuje dla Spółki powstaniem obowiązku podatkowego, jeżeli parking jest ogólnodostępny, bezpłatny i niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej? 2. Czy Spółka jest zobowiązana regulować podatek od budowli - chodników, które są integralną częścią układu komunikacyjnego udostępnionego nieodpłatnie Gminie [...]? 3. Czy Spółka jest zobowiązana regulować podatek od budowli - przyłączy kanalizacji deszczowej, jeżeli stanowią one całość techniczno - użytkową parkingu udostępnionego nieodpłatnie Gminie [...], a ponadto Spółka wniosła darowiznę, która umożliwiła podłączenie do sieci kanalizacji deszczowej parkingu dla samochodów osobowych – [...] stanowisk i umożliwiła bezterminowe korzystanie z części nieruchomości stanowiącej własność Spółki w celu wykonywania przeglądów, remontów i wymiany oraz czynności eksploatacyjnych sieci kanalizacji deszczowej kd [...] należącej do Gminy [...]? Przedstawiając własne stanowisko Spółka podała, że w 2012r przejęła od spółki " B" sp. z o. o. prawa i zobowiązania wynikające z umowy zawartej w 2011 r. przez tę spółkę z Gminą [...]. Umowa została zawarta dla szczegółowego określenia zasad realizacji inwestycji polegającej na budowie parkingu dla samochodów osobowych - [...] stanowisk wraz z przebudową układu komunikacji kołowej i pieszej na terenie położonym w S. przy ul. [...]. W treści umowy Gmina [...] oświadczyła, że inwestycja ta , jest inwestycją celu publicznego, która zostanie zrealizowana na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Nadto Gmina [...] oświadczyła, że wydana została również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy nr [...] z dnia [...].04.2011 roku o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z kondygnacją garażową i układem komunikacji. Inwestorem na dzień podpisania umowy była spółka "B [...]" sp. z o. o., która zobowiązała się do przygotowania i zrealizowania powyższej inwestycji, , a także do bezpłatnego udostępnienia przedmiotu umowy bezzwłocznie po jej zakończeniu i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. W wyniku cesji, inwestorem obu inwestycji została Spółka Zainteresowana. Obie inwestycje zostały zrealizowane przez Spółkę zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz wydane zostały decyzje na ich użytkowanie. Spółka A. wywiązała się także ze wszystkich zobowiązań wynikających z umów zawartych z jej poprzednikiem prawnym. Spółka A podniosła, że realizując zobowiązania wynikające z zawartych umów umożliwiła mieszkańcom Gminy S., innym podmiotom publicznym i gospodarczym bezpłatne korzystanie z parkingów oraz usprawniła komunikację kołową i pieszą w tym rejonie. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego Spółka podniosła, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 1170 z późn. zm. dalej u.o.p.o.l.) podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1. grunty; 2. budynki lub ich części; 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Spółki świetle art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1186, t.j. dalej p.b.), parking ogólnodostępny wraz z układem komunikacyjnym i przyłączem kanalizacji deszczowej, które łącznie stanowią całość techniczno - użytkową, należy traktować jako budowlę. Jednocześnie podała, że ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l wyraźnie wskazuje, że budowle lub ich części mają być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w innych przypadkach, gdy budowla nie wykazuje związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawodawca rezygnuje z ich opodatkowania. Spółka wskazywała, ze intencją zawartych umów z Gminą [...] było zaspokojenie potrzeb mieszkańców Gminy. W polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, co stanowi realizację zapisu art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. Nadto uznaje się, że grunty, na których są zlokalizowane budowle służące realizacji potrzeb mieszkaniowych ogółu mieszkańców (np. chodniki, drogi dojazdowe, parkingi ogólnomiejskie, skwery, place), nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zwróciła też uwagę na przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm). -, z których wynika, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1) i że do zadań własnych gminy należy m.in. zaspokajanie potrzeb zbiorowych wspólnoty, (...) w szczególności, zadania własne obejmujące sprawy gminnych ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego ( art. 7 ust 1 pkt 2 ) Począwszy od fazy przygotowania inwestycji aż do czasu jej zakończenia i przekazania do użytkowania Spółka traktuje parking jako budowlę o charakterze ogólnomiejskim. Zdaniem Spółki, opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie dotyczy budowli, opisanych na wstępie (w zadanych trzech pytaniach), ponieważ nie są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co więcej, służą dla realizacji potrzeb mieszkaniowych pobliskich mieszkańców, a więc stanowią wyłączenie z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. Burmistrz Miasta uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Zainteresowanej Spółki, w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego na pytanie zadane w punktach nr 1. nr 2 i nr 3 za nieprawidłowe. Dokonując interpretacji organ wskazał, że przedmiotem niniejszej interpretacji prawa podatkowego nie są budowle zlokalizowane na gruncie działek na terenie których Spółka realizowała inwestycje celu publicznego, a budowle które położone są w obrębie nieruchomości stanowiącej własność Spółki. Powołując się na przepis art. 48 kc oraz art. 3 ust 1 u.p.o.l. stwierdził, że budowle zlokalizowane na gruncie stanowiącym własność Spółki stanowią jej wyłączną własność i nie ma tu znaczenia "odpłatne czy też niedopłatne" ich udostępnianie innym podmiotom. Nieruchomość będąca własnością Spółki zabudowana jest budynkiem handlowo-usługowym, w ten sposób, aby zapewnić korzystającym z usług pawilonu komfort dostępu do tych usług w postaci swobodnego zaparkowania i bezpiecznego dostępu do obiektu handlowo – usługowego. Nieruchomość wyposażona jest w obiekty budowlane i urządzenia budowlane niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tego typu obiektu. Organ powołując się na treść art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l stwierdził, że samo posiadanie przez przedsiębiorcę (spółkę prawa handlowego) gruntów, budynków i budowli powoduje opodatkowania tych obiektów stawką przewidzianą dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego stanowiące własność Spółki (w zadanych przez Spółkę pytaniach 1, 2 i 3) - parking w sensie utwardzenie terenu w obrębie marketu wraz wewnętrznym układem komunikacyjnym, wszelkie sieci techniczne niebędące własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, a będące własnością Spółki, stanowiące całość techniczno - użytkową "parkingu", podlegają zgłoszeniu do opodatkowania, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka nie zgodziła się powyższą interpretacją. W skardze do Sądu zaskarżyła interpretację w całości domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła : -naruszenie przepisów postępowania, tj.; a) art. 120 w związku z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1325 dalej jako o.p. ) oraz art. 7 i art. 8 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 roku, Nr 78, poz. 483, ze zm.); b) zasadę równości wobec prawa określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, -naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj a) art. 353' w zw. z art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2019 ze zm. dalej k.c.), a zwłaszcza pominięcie przesłanek zawartych w tych przepisach, przy ocenie rodzaju stosunku prawnego łączącego strony w tym woli stron, b) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. c) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. art. 1a ust. 2a pkt 4 ppkt a) b) u.p.o.l. d) art. 2 ust. 3 pkt u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 713). W uzasadnieniu podniosła, że analiza treści umów łączących Skarżącą z Gminą [...] wykazuje, że głównym celem zawartych umów było zapewnienie miejsc parkingowych dla mieszkańców okolicznych osiedli mieszkaniowych, w tym dla osób niepełnosprawnych oraz rozwój ogólnomiejskiej infrastruktury technicznej w rejonie ul. [...] i os. [...]. Dodatkowo, poprzez ustanowienie bezterminowej służebności przesyłu dla kolektora deszczowego kd [...] na rzecz Gminy S., Skarżąca umożliwiła Gminie prowadzenie na przyszłość ewentualnych prac remontowych, naprawczych, konserwacyjnych lub innych. Nadto, z treści umów wynikało, że uzyskanie celu umowy, czyli parkingów ogólnomiejskich, układu komunikacyjnego i pieszego było nierozerwalnie związane z planowaną budową budynku pawilonu handlowo - usługowego i miało ścisły związek z wydanymi wcześniej dokumentami planistycznymi. Z dniem przekazania do użytkowania Gmina stała się właścicielem parkingu dla samochodów osobowych - [...] stanowisk i użytkownikiem parkingu, układu komunikacji samochodowej oraz pieszej zrealizowanej na gruntach Spółki. W ocenie Spółki organ naruszył przepis art. 65 kc poprzez błędną wykładnię oświadczeń woli i przyjęcie, że budowle zrealizowane na gruntach Spółki są związane z prowadzeniem działalności inwestycyjnej, a nie jak wynika z umów na cele ogólnomiejskie. Za nietrafne uważa także przyjęcie przez organ stanowiska, że sam fakt posiadania przez Spółkę gruntów, na których są zlokalizowane miejsca postojowe, układ komunikacyjny, wszelkie sieci techniczne niebędące własnością przedsiębiorstwa przesyłowego decyduje o tym, że podlegają one zgłoszeniu do opodatkowania, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle orzecznictwa, o tym, czy dana budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie może decydować sam fakt posiadania jej przez podmiot będący przedsiębiorcą. Istotne jest bowiem także sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana, w tym przede wszystkim do określonej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. Spółka wskazała, że po zakończeniu inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z kondygnacją garażową i układem komunikacji na terenie działek: [...], [...], [...], [...], [...], zgodnie z obowiązującym prawem, wprowadziła do swojej ewidencji środków trwałych zrealizowaną inwestycje jako obiekt zbiorczy obejmujący cały zakres rzeczowy przedsięwzięcia w tym, pawilon handlowy, miejsca postojowe, układ komunikacyjny, chodniki, tereny zielone. Spółka przyjęła, że inwestycja stanowi całość techniczno - użytkową i tak ją ujęła w wykazie środków trwałych. Skarżąca wyjaśniła, że urządzenia, tj. przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, energii cieplnej i energii elektrycznej zlokalizowane na terenie nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek: [...], [...], [...], [...], [...], należą do firm prowadzących działalność w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków, dostawy ciepła i dostawy energii elektrycznej i nie stanowią środków trwałych Spółki. Ponadto uważa, powołując się na przepis art. 1a ust. 2a pkt 4 ppkt a) b) u.p.o.l, z którego wynika, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności nie zalicza się gruntów, przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 kc, wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej oraz grunty zajęte na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, konieczne dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, że większość terenu będąca w użytkowaniu wieczystym Spółki winna być wyłączona z opodatkowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl tego przepisu, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Równocześnie z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b § 3 i art. 14c § 2 o.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Istotą sporu między stronami jest rozstrzygnięcie kwestii, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowle w postaci parkingu i chodników udostępnionych nieodpłatnie Gminie jako część publicznego układu komunikacyjnego oraz czy Spółka jest zobowiązana regulować podatek od przyłączy kanalizacji deszczowej, jeżeli stanowią one całość techniczno - użytkową parkingu udostępnionego nieodpłatnie Gminie ? Zdaniem Spółki wymienione we wniosku budowle, mimo ujęcia ich w ewidencji środków trwałych nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości - ponieważ służą zapewnieniu miejsc parkingowych dla mieszkańców okolicznych osiedli mieszkaniowych, w tym dla osób niepełnosprawnych oraz rozwojowi ogólnomiejskiej infrastruktury technicznej. Zdaniem organu wskazane we wniosku budowle (chodniki, parking, przyłącza kanalizacji deszczowej) - stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - należy uznać za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obowiązek podatkowy dotyczy bowiem wszystkich budowli zlokalizowanych na gruncie będącym własnością Spółki i nie ma znaczenia odpłatne czy nieodpłatne udostępnienie ich innym podmiotom. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym ( art. 3 ust. 3) Przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., normujący przedmiotowy zakres opodatkowania wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają m.inn. nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych, urzędów związków metropolitalnych i urzędów marszałkowskich (art. 2 ust. 3 pkt 3) O tym, jakie budowle ustawa uznaje za "związane z prowadzoną działalnością gospodarczą", rozstrzyga przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Ten ostatni przepis stanowi z kolei, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m. inn. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (ust. 2a pkt 1); gruntów przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 k.c., wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej (ust. 2a pkt 4a), zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, (ust. 2a pkt 4a) - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a. W ocenie Sądu rację w sporze należy przyznać organowi wydającemu interpretację. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że budowle w postaci parkingu, chodników i przyłączy kanalizacji deszczowej są wykorzystywane w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości świadczy ujęcie ich w prowadzonej ewidencji środków trwałych. Fakt ten Spółka potwierdziła w skardze, w której wskazała, że po zakończeniu inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z kondygnacją garażową i układem komunikacji na terenie działek: [...], [...], [...], [...], [...], wprowadziła do swojej ewidencji środków trwałych zrealizowaną inwestycje jako obiekt zbiorczy obejmujący cały zakres rzeczowy przedsięwzięcia w tym, pawilon handlowy, miejsca postojowe, układ komunikacyjny, chodniki, tereny zielone. Spółka w pytaniu dotyczącym przyłączy kanalizacji deszczowej wskazała, ze stanowią one całość techniczno - użytkową parkingu. Spółka przyjęła, że cała powyższa inwestycja stanowi całość techniczno - użytkową i tak ją ujęła w wykazie środków trwałych. Okoliczność ta w ocenie Sądu świadczy o gospodarczym przeznaczeniu spornych budowli. Fakt, że Spółka nieodpłatnie udostępniła Gminie jako część publicznego układu komunikacyjnego chodniki i parking nie powoduje, że Spółka straciła posiadanie tych budowli oraz, że przestają one być związane z prowadzeniem przez Spółkę działalności gospodarczej. Układ komunikacyjny i parking na terenie działek będących własnością Spółki służy niewątpliwie realizacji potrzeb mieszkańców Gminy ale przede wszystkim wykorzystywany jest na potrzeby działalności gospodarczej Spółki, chociażby w celu obsługi należącego do Spółki pawilonu handlowo-usługowego. Ujęcie całej inwestycji w postaci pawilonu handlowego, parkingu, układu komunikacyjnego, chodników, w prowadzonej ewidencji środków trwałych oznacza, że Spółka może dokonywać ich amortyzacji i zaliczać owe odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, co wskazuje na ich gospodarcze wykorzystywanie. Wobec tego słuszne jest stanowisko organu, że stanowiące własność Spółki budowle - parking wraz wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz przyłącza kanalizacji deszczowej, stanowiące całość techniczno - użytkową parkingu, podlegają opodatkowaniu, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej skarżącej Spółki. Wbrew twierdzeniu skarżącej nie ma w stosunku do tych budowli zastosowania wyłączenie spod opodatkowania, o którym mowa w art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. Przepis ten dotyczy bowiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a nie budowli. W ocenie Sądu organ nie naruszył również pozostałych przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze. W sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z tego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają m.inn. nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych, urzędów związków metropolitalnych i urzędów marszałkowskich. Utrwalony jest już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że przez nieruchomości "zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego", należy rozumieć będące w posiadaniu wskazanych podmiotów nieruchomości lub ich części, obsługujące funkcjonowanie tych organów. ( Wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2018 r. II FSK 41/17 orzeczenie n.s.a. gov. pl ). W przedstawionym stanie faktycznym nie ma mowy o zajęciu nieruchomości na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, a jedynie o zajęciu spornych budowli na cele "ogólnomiejskie". Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. art. 1a ust. 2a pkt 4 ppkt a) b) u.p.o.l. które to przepisy dotyczą gruntów, a nie budowli, o które pytała skarżąca we wniosku o interpretację. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art. 120 w związku z art. 14 h o.p. oraz art. 7, art. 8 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ wydający interpretację działał na podstawie i w granicach prawa, zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 120 o.p.) mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP) i nie naruszył zasady równości sformułowanej w art. 32 ust 1 Konstytucji RP. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 353' w zw. z art. 65 k.c., należy podkreślić, że stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które powinno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku, powinno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 o.p.). Oznacza to, że organ wydający interpretacje nie ma możliwości dokonywać oceny rodzaju stosunku prawnego łączącego strony, w tym woli stron. Podsumowując, Sąd stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy Burmistrz prawidłowo uznał, iż wskazane we wniosku budowle (chodniki, parking, przyłącza kanalizacji deszczowej) - stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - należy uznać za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.