I SA/Po 548/17

Dnia 29 grudnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2017 roku nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia przyznać doradcy podatkowemu [...] od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...]).

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 roku starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu przyznał [...] prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Pismem z dnia 7 czerwca 2017 roku Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego [...] jako pełnomocnika procesowego skarżącego [...]. Pismem z dnia 28 sierpnia 2017 roku doradca podatkowy [...] złożył oświadczenie dla celów obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych oraz dla celów obliczenia podatku VAT, że prowadzi działalność wykonywaną osobiście. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 roku pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł jak w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały zapłacone w całości ani w części. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 794) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Szczegółowe zasady ponoszenia tych kosztów, z uwzględnieniem sposobu ich ustalania, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną pomoc określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31 poz. 153), dalej jako "rozporządzenie z 2011 roku". W myśl przepisu § 4 ust 1 rozporządzenia z 2011 roku koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej [...] zł do [...] zł kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego wynosi [...] zł stosownie do treści § 3 ust 1 pkt 1 lit e) rozporządzenia z 2011 roku. Zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2011 roku. Uwzględniając niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, za czynności podjęte w ramach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej, należało przyznać doradcy podatkowemu opłatę w wysokości 2400 zł. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 2 ust 1 § 3 ust 1 pkt 1 lit e, § 4 ust 1 rozporządzenia z 2011 roku orzeczono jak w sentencji postanowienia.