I SA/Po 542/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 05 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania egzekucyjnego; postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...] złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.

Pismem nadanym bezpośrednio na adres tutejszego sądu dnia 31 marca 2017 r. (k. [...] akt sądowych) skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego – wniosła skargę na wymienione w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Wraz ze skargą na rachunek tutejszego sądu uiszczono kwotę [...]zł tytułem wpisu od skargi. Skarga została doręczona na adres sądu dnia 04 kwietnia 2017 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarga została tego samego dnia nadana na adres organu. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy została następnie przekazana przez organ tutejszemu sądowi. Jak wynika przy tym z akt sprawy wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie zostało doręczone skarżącej dnia 02 marca 2017 r. (k. [...] akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle zaś brzmienia art. 54 p.p.s.a. – w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Odnosząc normę prawną zawartą w pierwszym z przytoczonych przepisów do realiów niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że wymienione w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone skarżącej dnia 02 marca 2017 r. (k. [...] akt adm.), co oznacza, że wynoszący 30 dni termin na wniesienie skargi upływał z dniem 03 kwietnia 2017 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie skarga została nada bezpośrednio na adres sądu w dniu 31 marca 2017 r., przy czym skarga została doręczona do sądu w dniu 04 kwietnia 2017 r. W kontekście bezpośredniego nadania skargi na adres sądu należy podkreślić, że stosownie do postanowień drugiego z przytoczonych powyżej przepisów skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. O powyższym skarżąca została prawidłowo pouczona w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej. Co szczególnie istotne w niniejszej sprawie w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd – dla zachowania prawidłowego trybu jej wniesienia – przekazuje ją organowi administracji, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W tego rodzaju sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez sąd (który działa w tym przypadku jako pośrednik, zastępując działanie strony) na adres właściwego organu administracji [por.: postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., II OZ 351/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Warto w tym miejscu odnotować, że stosownie do postanowień art. 170 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie przepis ten, ogranicza się wyłącznie do postępowania przed organami administracji publicznej i nie obejmuje on postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym [tak: postanowienie NSA z dnia 7 października 2010 r., II FSK 1418/10, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zatem dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi bezpośrednio do sądu. W niniejszej sprawie skarga została nadana przez sąd na adres organu w dniu 04 kwietnia 2017 r. i to właśnie ta data jest miarodajna dla oceny terminowości wniesienia skargi. Mając zatem na uwadze, że skarga została nadana do organu w dniu 04 kwietnia 2017 r., gdy termin na dokonanie tej czynności minął z dniem 03 kwietnia 2017 r. należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Na marginesie należy zaznaczyć, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 53 § 4 p.p.s.a., termin, o którym mowa w § 1 i 2 (termin na wniesienie skargi), uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Przywołana regulacja stanowi rezultat wejścia w życie z dniem 01 czerwca 2017 r. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie jednak z art. 17 powołanej ostatnio ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). W kontekście ostatnio przytoczonego przepisu należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane w dniu 23 lutego 2017 r., a więc przed datą wejścia w życie wskazanej ustawy nowelizującej. Z uwagi na powyższe w sprawie znajdowały zastosowanie regulacje p.p.s.a. w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej ustawy nowelizującej. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. sentencji orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.