I SA/Po 415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwoty [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. K. R., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...], nr [...], zawieszające z urzędu postępowanie prowadzone w związku ze wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] – nr [...], ustalającą K. R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 1999 r. w kwocie [...] zł i ustalającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. w wysokości [...] zł. Skarżąca opłaciła wymagany wpis od skargi w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt ustania przyczyny zawieszenia. Organ podatkowy wskazał, że postanowieniem z dnia [...], nr [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił w całości własną decyzję z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] – nr [...], i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił, jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.