I SA/Po 396/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej oddala skargę.

Wnioskiem z 23 lutego 2021 r. Bergpol Investment sp. z o.o. (dalej: skarżąca lub spółka) zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS lub organ) o wydanie wiążącej informacji stawkowej, w którym wskazała, że przedmiotem dostawy będzie budynek rekreacyjny (wypoczynkowy całoroczny) – dom wolnostojący jedno lub dwukondygnacyjny. Budynek zostanie wzniesiony na gruntach stanowiących własność wnioskodawcy. Dla tego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr XXXIII/248/2014 Rady Gminy w [...] z dnia 29 maja 2014 r., przewidujący zabudowę usług turystycznych – symbol jednostki elementarnej [...]. Zgodnie z informacją Wójta G. M. z 6 listopada 2017 r. zabudowa rekreacyjna mieści się w katalogu usług turystycznych możliwych do zabudowy na przedmiotowym obszarze; obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. M., wyznaczające kierunki i politykę gospodarki przestrzennej w gminie, wskazuje szczegółowo, że przedmiotowy obszar przeznaczony jest pod rozwój funkcji rekreacyjnej; przyszli mieszkańcy budynków rekreacyjnych będą mogli zameldować się na pobyt stały, po spełnieniu warunków wynikających z ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.). Wybudowany przez spółkę budynek rekreacyjny nie będzie związany z działalnością gospodarczą związaną z turystyką prowadzoną przez spółkę. Budynek ten będzie przeznaczony do sprzedaży na cele mieszkaniowe i będzie zdatny do stałego (całorocznego) zamieszkania. W budynku zostaną wykonane instalacje grzewcze, elektryczne oraz sanitarne (w tym instalacja kanalizacyjna). Zgodnie z projektem budowlanym budynek będzie spełniał wszystkie parametry jakościowe i cieplne budynku mieszkalnego całorocznego określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), w tym m. in. ogrzewanie centralne z wykorzystaniem powietrznej pompy ciepła. Powierzchnia użytkowa nie będzie przekraczać 300 m2. W wybudowanym budynku całość powierzchni będzie przeznaczona na cele mieszkaniowe. W skład domu będą wchodziły następujące pomieszczenia: kuchnia, jadalnia, łazienka, pralnia, sypialnie, hol, salon, poddasze. Zdaniem wnioskodawcy dom zbudowany według załączonego projektu budowlanego, o cechach opisanych powyżej będzie sklasyfikowany według P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako sekcja: [...], dział: [...], grupa: [...], klasa: [...]: budynki mieszkalne jednorodzinne. Przedmiotowy budynek powinien zostać zaliczony do obiektu budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonym w art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.; dalej: u.p.t.u.). Ze względu na fakt, iż przedmiotowy budynek zostanie zaliczony do klasyfikacji PKOB [...], będzie budynkiem stałego zamieszkania oraz będzie sprzedawany w całości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, powinien zostać zaliczony do obiektów budownictwa objętych społecznym programem mieszkaniowym, określonym w art. 41 ust. 12a u.p.t.u. Zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. dostawa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym opodatkowana jest stawką podatku 8%. Przedmiotowy budynek będzie więc zaliczony do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W związku z powyższym dostawa powyższego budynku opodatkowana zostanie stawką 8%. W dniu 27 maja 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał wiążącą informację stawkową określającą dla towaru – budynku rekreacyjnego położonego na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie W., G. M. klasyfikację PKOB [...] oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a u.p.t.u. Po wniesieniu odwołania przez spółkę, decyzją z 12 listopada 2021 r. organ utrzymał w mocy wiążącą informację stawkową z 27 maja 2021 r. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej zastosowania stawki VAT 23% dla budynku będącego przedmiotem wniosku, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych i zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego i pominięcie przy ocenie materiału dowodowego istotnych dowodów w sprawie, tj. przedłożenie projektu budowlanego wskazującego na funkcję mieszkalną budynku, projektu koncepcyjnego osiedla domów jednorodzinnych, w ramach którego posadowiony zostanie przedmiotowy budynek; 2) art. 121 § 1,122, 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, wyrażającą się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej treści aktów notarialnych i umów rezerwacyjnych z nabywcą przedmiotowego budynku jako dowodów, które nie mają znaczenia w sprawie; 3) art. 121 § 1,122,187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę dowodów, tj. uznanie, iż treść pozwolenia na budowę oraz zapisy MPZP wykluczają przeznaczenie budynku do stałego zamieszkania; 4) art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę dowodów polegającą na rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki, tj. uznanie z jednej strony, że przedmiotowy budynek stanowi budynek mieszkalny, w którym ponad 50% powierzchni przeznaczone jest na cele mieszkalne przy jednoczesnym przyjęciu, że budynek nie spełnia funkcji mieszkaniowej; 5) art. 41 ust. 12, 12a w zw. z art. 2 pkt 12 w zw. z art. 41 ust. 1 i 2, art. 146aa ust. 1 pkt 1 i 2, art. 146aa ust. 1a ustawy o PTU oraz § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dostarczony przez Spółkę budynek nie ma charakteru mieszkalnego i nie jest budynkiem stałego zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 44/22, uchylił decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 listopada 2021 r. utrzymującą w mocy wiążącą informację stawkową z 27 maja 2021 r. W uzasadnieniu orzeczenia tut. Sąd przytoczył treść art. 2 pkt 12, art. 41 ust. 1, ust. 12 pkt 1, art. 42a, art. 42b ust. 1 pkt 1, ust. 5 u.p.t.u., odwołał się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1534/14. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r., o sygn. akt I FSK 2091/22, uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 44/22, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA stwierdził, że wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2022 r. został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). W ocenie NSA, w uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku WSA w Poznaniu nie odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy poddanej kontroli sądowej oraz nie skonfrontował przytoczonych przepisów prawnych z faktami stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto, pomimo, że WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję także z powodu innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zawarł w uzasadnieniu wyroku argumentacji odnoszącej się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. NSA stwierdził, iż rozpoznając ponownie sprawę, WSA w Poznaniu powinien odnieść powołaną podstawę prawną do okoliczności faktycznych sprawy, uwzględniając zebrane w postępowaniu dowody oraz zbadać, w jaki sposób okoliczności te wpływają na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając ponownie sprawę zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie, należy powołać treść art. 170 p.p.s.a., w świetle którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, co nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze przypomnieć należy, że w toku kontroli instancyjnej dokonanej przez NSA w niniejszej sprawie wyrokiem z 14 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 2091/22, uchylono w całości zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. NSA uznał, że w uzasadnieniu poprzedniego wyroku WSA w Poznaniu w istocie nie odniósł zaprezentowanych rozważań prawnych do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, a tym samym uchylony wyrok WSA nie poddaje się kontroli instancyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę tut. Sąd miał odnieść powołaną podstawę prawną do okoliczności faktycznych sprawy. Realizując wskazania sformułowane w wyroku NSA z 14 listopada 2025 r., w pierwszej kolejności należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości określenia klasyfikacji PKOB względem towaru spółki w postaci całorocznego budynku rekreacyjnego położonego na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie W., G. M. [...] oraz właściwej stawki podatku od towarów i usług. W ocenie Spółki, przedmiotowy budynek powinien zostać zaliczony do klasyfikacji PKOB [...] jako obiekt budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, względem którego znajduje zastosowanie stawka 8% podatku od towarów i usług. Organ stoi natomiast na stanowisku, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż towar ten należy zaklasyfikować do działu PKOB [...] i opodatkować stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz poprzedzającej jej informacji o wiążącej informacji stawkowej stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 42a u.p.t.u., wiążąca informacja stawkowa, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji P. Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji P. Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi; b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi. Zgodnie zaś z art. 42g ust. 2 u.p.t.u., w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17,18,19 i 20. Jak stanowi art. 41 u.p.t.u. w ustępie 12 pkt 1, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym zdefiniowane zostało przez ustawodawcę w treści ustępu 12a w artykule 41 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale [...], oraz obiekty sklasyfikowane w P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie [...] - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b. Ten ostatni przepis przewiduje natomiast, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: (1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz (2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Pod pojęciem obiektów budownictwa mieszkaniowego rozumieć zaś należy, jak wynika z treści art. 2 pkt 12 u.p.t.u., budynki mieszkalne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale [...]. Z kolei zgodnie z zasadami metodycznymi P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie PKOB), P. Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB) stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, rozumianych jako produkty finalne działalności budowlanej. Klasyfikacja ustala symbole, nazwy i zakres poszczególnych grupowań klasyfikacyjnych na czterech poziomach tj.: sekcji, działów, grup i klas. Rozporządzenie w sprawie PKOB w załączniku 1. część IV. Schemat klasyfikacji z objaśnieniami, wśród obiektów budowlanych będących budynkami wyróżnia budynki mieszkalne, objęte działem [...]. i budynki niemieszkalne, objęte działem 12. Wśród budynków mieszkalnych klasyfikacja wyodrębnia: budynki mieszkalne jednorodzinne (grupa [...], budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (grupa [...] oraz budynki zbiorowego zamieszkania (grupa [...], klasa [...]. Klasa budynków zbiorowego zamieszkania, zaliczania do budynków mieszkalnych, zgodnie z treścią wskazanego rozporządzenia, obejmuje domy mieszkalne dla ludzi starszych, studentów, dzieci i innych grup społecznych, np. domy opieki społecznej, hotele robotnicze, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych itp., a także budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki rezydencji prezydenckich i biskupich. Nie obejmuje ona natomiast szpitali, klinik i budynków instytucji z opieką medyczną (lekarską lub pielęgniarską) oraz zabudowań koszarowych. Z kolei do budynków niemieszkalnych rozporządzenia zalicza np. hotele i budynki zakwaterowania turystycznego, budynki biurowe, przemysłowe i magazynowe. Zgodnie z objaśnieniami do klasyfikacji zawartych w rozporządzeniu w sprawie PKOB, budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Część "mieszkaniowa'' budynku mieszkalnego obejmuje zaś pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Ustawa o podatku od towarów i usług - co nie jest sporne w niniejszej sprawie – zakreśla zakres zastosowania obniżonej stawki podatkowej w odniesieniu m.in. do dostawy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Podkreślić również należy, iż w myśl regulacji zawartych w rozporządzeniu w sprawie PKOB, przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Zatem, uwzględniając powyższe, w zakresie art. 41 ust. 12 pkt 1 u.p.t.u. stawka preferencyjna podatku w wysokości 8% może dotyczyć m.in. dostawy i budowy obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, obejmującego trwale związane z gruntem budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB [...]. Jak już wskazano w części wstępnej rozważań, definicję pojęcia budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym odnajdujemy w art. 2 pkt 12 ustawy, który stanowi, że obiekty budownictwa mieszkaniowego to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w P. Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale [...]. Tym samym, aby budynek stanowił obiekt budownictwa mieszkaniowego muszą być spełnione dwa warunki: (I) zaklasyfikowanie budynku do działu [...] PKOB oraz (II) budynek musi być budynkiem stałego zamieszkania. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że opisany budynek jest klasyfikowany do działu [...] PKOB. Sporna natomiast pozostawała klasyfikacja w zakresie spełnienia przesłanki stałego zamieszkania o której mowa w art. 2 pkt 12 u.p.t.u. Dokonując wykładni tego pojęcia odwołać się należy do orzecznictwa sądowego. W wyroku WSA we Wrocławiu z 11 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 1143/21, wskazano, że immanentnymi cechami lokalu mieszkalnego jest jego przeznaczenie do pobytu stałego i na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi. Różnymi dla lokalu mieszkalnego i lokalu o innym przeznaczeniu są też warunki techniczne zawarte w przepisach prawa budowlanego. Badanie, czy lokal przeznaczony jest na pobyt stały ludzi oraz czy posiada pomieszczenia pomocnicze służące zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych następować będzie przede wszystkim na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej wraz z pozwoleniem na użytkowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2019 r., o sygn. akt I OSK 2071/18). Z kolei NSA w wyroku z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1727/22, który dotyczył domów studenckich, stwierdził, że "stałe zamieszkanie" nie oznacza jedynie pobytu stałego w rozumieniu zameldowania. Nie zgodził się, że stałe zamieszkanie należy utożsamiać z pobytem stałym rozumianym jako zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jednakże w przedmiotowym wyroku Sąd stwierdził, że zamieszkanie należy przeciwstawić pobytowi w danym lokalu w celach innych niż mieszkalne, w szczególności w celach wypoczynkowych, czy rekreacyjnych. Jak natomiast stwierdził WSA w Opolu w wyroku z 25 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 570/24, istnieje istotna różnica między lokalem mieszkalnym, którego podstawowym zadaniem jest elementarne "zapewnienie dachu nad głową", a lokalem, który stricte przeznaczony do tego nie jest, ale ów cel może w pewnym zakresie realizować. Wprowadzenie preferencyjnej stawki podatkowej miało rozwiązywać określony problem społeczny (zwiększać dostępność do własnych mieszkań), a nie obniżać koszty budowy obiektów turystycznych, rekreacyjnych itp., których podstawowym zadaniem jest realizowanie innych niż mieszkaniowe potrzeby konsumentów. O charakterze lokalu w kontekście zastosowania stawki preferencyjnej muszą więc decydować obiektywne przesłanki świadczące o typowo mieszkaniowym zastosowaniu lokalu realizującego w stopniu dominującym takie właśnie potrzeby, do których nie sposób zaliczyć lokali użytkowych, lokali i budynków budownictwa rekreacji indywidualnej, apartamentów wczasowych czy innych pomieszczeń hotelowych przeznaczonych i przystosowanych głównie do innych celów (por. także wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 1976/13). W ocenie tut. Sądu, powyższe uwagi znajdują odpowiednie zastosowanie także względem całorocznych budynków rekreacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, podzielając wykładnię przyjętą za podstawę przywołanych orzeczeń, a także uwzględniając treść dowodów zgromadzonych przez organ, w tym zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentacji budowlanej, doszedł do przekonania, że organy słusznie przyjęły, że obiekt budowalny objęty wnioskiem to całoroczny budynek rekreacyjny. W ocenie Sądu, analiza całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie nie pozwala przyjąć, że jest to budynek, którego obiektywnym przeznaczeniem jest zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Z materiału tego wynika natomiast, że budynek ten jest przeznaczony z istoty do celów czasowego zakwaterowania – rekreacji indywidualnej. Świadczą o tym następujące okoliczności. Dla obszaru, na którym powstanie przedmiotowy budynek rekreacyjny obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr XXXIII/248/2014 Rady Gminy w [...] z dnia 29 maja 2014 r., przewidujący zabudowę usług turystycznych o symbolu jednostki elementarnej [...]. Podobnie, rekreacyjny charakter zabudowy wynika z powołanej we wniosku informacji Wójta G. M. z 6 listopada 2017 r. Tożsamy charakter zabudowy określa także obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. M., które wskazuje, że przedmiotowy obszar przeznaczony jest pod rozwój funkcji rekreacyjnej. Wprawdzie z powoływanej informacji Wójta wynika także, że mieszkańcy budynków rekreacyjnych położonych na tym obszarze będą mogli zameldować się na pobyt stały, po spełnieniu odpowiednich warunków, jednak wypada podkreślić, że okoliczność ta nie zmienia obiektywnego charakteru przedmiotowych budynków, które w informacji określone są jako rekreacyjne (podkr. Sądu). Dodatkowo, rekreacyjny charakter budynku spółki potwierdza także treść uzyskanego przez spółkę pozwolenia na budowę. Przedmiotem decyzji Starosty [...] z 24 lutego 2020 r. nr [...] jest bowiem pozwolenie na budowę dla budynku rekreacyjnego (podkr. Sądu) wraz z zagospodarowaniem terenu, dz. nr geod. [...] obr. [...] gm. M.. Określenie to jest więc spójne z przeznaczeniem działki w dokumentach planistycznych. Jak zatem trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji, wszystkie przedłożone przez Stronę dokumenty urzędowe wskazują na charakter rekreacyjny budynku, który położony jest na działce przeznaczonej jako teren usług turystycznych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, iż treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentacja budowlana w sposób wiarygodny i zobiektyzowany ukazują istotę oraz cel powstania budynku. To właśnie z wyliczonych dokumentów wynika przeznaczenie budynku, jego charakter, zamierzenia inwestora oraz typ, rodzaj budynku na jaki wyraził zgodę właściwy organ administracyjno-budowlany. W ocenie Sądu, powyższa dokumentacja w sposób zobiektyzowany ukazuje istotę oraz cel powstania budynku. Natomiast skoro budynek ten przeznaczony jest do zaspokajania potrzeb rekreacji indywidualnej, nawet jeśli zakwaterowanie w nim możliwe jest o każdej porze roku, to budynek taki nie zaspokaja w istocie podstawowej potrzeby związanej w zapewnieniem miejsca stałego zamieszkania, a dedykowany jest zaspokojeniu potrzeb rekreacyjnych, wypoczynkowych, w związku z czym budynek taki nie spełnia wymogów uznania go za budynek mieszkalny stałego zamieszkania. Zdaniem Sądu, oceny tej nie zmienia również to, że w określonych przypadkach budynek taki może zostać wykorzystany na pobyt inny niż okresowy, czy sezonowy służący rekreacji indywidualnej. Decydujące jest bowiem jego obiektywne przeznaczenie. Ocenie w ramach wydawania wiążącej informacji stawkowej podlega ustalony przez organ zobiektyzowany stan faktyczny, a nie wyłącznie zamiar skarżącej, w tym wyrażony w projekcie koncepcyjnym, niezgodny z przeznaczeniem budynku wynikającym z dokumentacji budowlanej i zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, że całoroczny budynek rekreacji indywidualnej jest w założeniu obiektem rekreacyjnym i w zamierzeniu służy okresowemu wypoczynkowi, a nie jest przeznaczony do stałego zamieszkania, od którego zależy zaliczenie budynku do obiektów budownictwa mieszkaniowego. Spełnienie jednej przesłanki (ujęcie w PKOB dział [...] nie wystarcza, gdyż musi zostać spełniony jeszcze drugi warunek, jakim jest obiektywne przeznaczenie budynku na stałe zamieszkanie, w tym przeznaczenie uwzględniające i wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie natomiast z § 3 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), budynki rekreacji indywidualnej definiowane są jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku. Budynki rekreacji indywidualnej są zatem obiektami przeznaczonymi do użytku rekreacyjnego bądź letniskowego. Co do zasady budynki takie przeznaczone do użytku okresowego, a nie jako główne miejsce zamieszkania. W ocenie Sądu niewątpliwe jest, że tzw. domy rekreacyjne, co do zasady, służą innym celom niż domy mieszkalne i zaspokajają co do zasady inne potrzeby. Ponadto, podnoszona przez skarżącą okoliczność posiadania przez budynek rekreacji indywidualnej cech technicznych budynku stałego zamieszkania nie powoduje automatycznie, że budynek taki nabywa status budynku stałego zamieszkania. Jak spółka podnosiła we wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej, przedmiotowy budynek będzie spełniał wszystkie parametry jakościowe i cieplne budynku mieszkalnego całorocznego określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, w tym m. in. ogrzewanie centralne z wykorzystaniem powietrznej pompy ciepła. W ocenie Sądu, nadanie budynkowi rekreacyjnemu parametrów budynku stałego zamieszkania, przykładowo poprzez zamontowanie instalacji ogrzewania, nie sprawia, że budynek taki w sposób obiektywny zmienia swoje przeznaczenie i winien być traktowany jako budynek zaliczony do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Posiadanie zewnętrznych cech technicznych pozwalających na pobyt ludzi w obiekcie budowlanym w dłuższym okresie nie przesądza jeszcze automatycznie o możliwości zaklasyfikowaniu budynku rekreacji indywidualnej do obiektów budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Nie można powiem pomijać, że to dokumentacja budowlana określa charakter budynku i jego funkcję jako rekreacyjnego. Jednocześnie wskazać należy, iż w przyszłości w określonych przypadkach może dojść - zgodnie z obowiązującym prawem - do zmiany funkcji i przeznaczenia takiego budynku. Natomiast, jeśli dojdzie do zgodniej z prawem zmiany przeznaczenia i funkcji takiego budynku wówczas zmianie ulegnie stan faktyczny i prawny, co będzie uprawniało skarżącą do uzyskania nowej wiążącej informacji stawkowej. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1,122,187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: o.p.) należy wskazać, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, że budynek objęty wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej powinien zostać zaliczony do obiektów budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę budynku rekreacyjnego o określonych parametrach technicznych. Nadto inwestycja realizowana jest na terenie, dla którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano zabudowę usług turystycznych. W ocenie Sądu, o przynależności danego budynku do określonej kategorii budynków dla celów podatkowych rozstrzyga rodzaj budynku ujawniony w dokumentacji urzędowej, w tym dokumentacji budowlanej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentacja budowlana, w tym pozwolenie na budowę stanowią dowód z dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p. W myśl tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumenty te mają zatem większy walor dowodowy niż dokumenty, których pominięcie przy ocenie materiału dowodowego zarzuca organowi spółka, tj. projekt budowlany wskazujący na funkcję mieszkalną budynku oraz projekt koncepcyjny osiedla domów jednorodzinnych. Działając jako organ odwoławczy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podjął niezbędne działania mające na celu dokładne zbadanie przedmiotu wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Szczególną wagę organ przywiązał do analizy opisu przedmiotu wniosku oraz przesłanych przez skarżącą uzupełnień. Wnioski z przeprowadzonej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przedstawił w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest zupełny, organ zebrał i rozpatrzył wszystkie dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organ rozumowanie nie narusza zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a wyprowadzone konkluzje co do uznania lub nie uznania określonego faktu za udowodniony są prawidłowe i mieszczą się w ramach przyznanej tym organom swobody oceny dowodów. Organ szczegółowo wykazał przyjęty przez siebie tok rozumowania, konfrontując go ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącą we wniosku. W konsekwencji organ prawidłowo określił stawkę podatku od towarów i usług, uznając, że opisany we wniosku towar nie spełnia wymogów uznania go za obiekt budowlany zaliczony do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu ww. omówionych przepisów. Sąd nie stwierdziwszy zatem naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów prawa procesowego i materialnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.