I SA/Po 386/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego; postanawia oddalić wniosek.

W skardze z dnia [...] marca 2013 r. na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła m. in. o zawieszenie egzekucji. Jednakże z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, ponieważ przepisy art. 17 § 2, art. 35 § 1 oraz art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia środka odwoławczego. Skarżąca podniosła, że tylko wstrzymanie egzekucji oraz uchylenie aktu wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu pozwoli jej na realną spłatę zadłużenia bez konieczności przymusowej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie niniejszych rozważań należy zauważyć, że skarżąca wniosła w petitum skargi o zawieszenie egzekucji. Natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") nie zawiera normy kompetencyjnej dla sądu administracyjnego, która pozwalałaby na wydanie orzeczenia w kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też przedmiotowy wniosek może być rozpoznany jedynie w świetle przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Takie potraktowanie wniosku skarżącej godzi się ponadto z jego uzasadnieniem zawartym w skardze. Podkreślenia jednakże wymaga, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, gdyż wywołuje jedynie skutek procesowy, a nie materialnoprawny (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I SA/Op 299/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola Sądu przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy odnosić się bowiem będzie wyłącznie do kwestii, czy faktycznie od postanowienia wydanego w trybie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) zażalenie przysługuje, a w konsekwencji, czy zasadnym było wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Reasumując, wniosek skarżącej nie dotyczy takiego aktu lub czynności, którego wykonanie mogłoby być wstrzymane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Na marginesie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów art. 32a, art. 32c, art. 35, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.