I SA/Po 365/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz K. P. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarżący K. P., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 25 marca 2019 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] r., nr [...], określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł. W dniu 10 maja 2019 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę z dnia 26 kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uwzględnił w całości powyższą skargę, uznając za uzasadniony zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją z uwagi na pominięcie przy doręczeniu zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia prawidłowo ustanowionego w postępowaniu kontrolnym pełnomocnika. W konsekwencji powyższego, zgodnie z wnioskiem skarżącego, organ odwoławczy uwzględnił skargę i decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...], i umorzył postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 kwietnia 2019 r., skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, pismem procesowym z dnia 10 maja 2019 r. oświadczył, że nie cofa skargi w niniejszej sprawie. Jednakże z uwagi na wydanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. decyzji z dnia [...] r., nr [...], uchylającej w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] r., i umarzającą postępowanie w sprawie, wnosi o umorzenie postępowania wywołanego skargą, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jako bezprzedmiotowego, a także o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy m.in. sytuacja, gdy wskutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi złożonej przez skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyniło zasadnym pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). W badanej sprawie na sumę kosztów postępowania w kwocie [...] zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1804), a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 209, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.