I SA/Po 312/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2018r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo – Handlowego A sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: zawiesić postępowanie

Wójt Gminy B. decyzją z 12 października 2017 r., nr [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. na kwotę [...]zł. Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiot opodatkowania przyjął całą elektrownie wiatrową (wraz elementami technicznymi). W ocenie organu pierwszej instancji skarżąca bezzasadnie pomija znaczenie art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961), w którym zawarto definicję legalną elektrowni wiatrowej oraz elementów technicznych. Wyjaśnił, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 961) definiując budowlę odsyła do pojęcia obiektu budowlanego w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy jedną z kategorii obiektów budowlanych są budowle. O statusie poszczególnych obiektów budowlanych mogą decydować również inne przepisy ustawowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 02 lutego 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wskazaną powyżej decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji w aktualnym stanie prawnym nieuzasadnione jest założenie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie części budowlane elektrowni wiatrowych. W skardze na decyzję SKO podniesiono m.in. zarzut naruszenia art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez posłużenie się przy kwalifikacji elektrowni wiatrowej na potrzeby prawa podatkowego definicją "elektrowni wiatrowej" zawartą w akcie prawnym spoza zakresu prawa budowlanego, mimo wyraźnego odwołania w art. 1a ust. 1 pkt 2 tejże ustawy do ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało z urzędu zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podstawowe znaczenie w tym przepisie ma słowo "zależy", zgodnie z którym, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania [tak: postanowienie NSA z 19 października 2010 r., II FSK 912/10, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zaznaczenia również wymaga, że w orzecznictwie podnosi się, że użyte w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., pojęcie "zależy" należy rozumieć stosując także wykładnię systemową i funkcjonalną. Pojęcie to należy rozumieć nie tylko jako związek formalno-instytucjonalny - tj. polegający na tym, że dane zagadnienie wstępne należy do kognicji innej instytucji i musi być przez nie rozpoznane, aby można było kontynuować dane postępowanie sądowe - ale także jako związek treściowo-instytucjonalny, polegający na tym, że dana instytucja realizując swoje ustawowe zadania, przedstawia we właściwym trybie rozstrzygnięcie, które ma na celu realizację celów wskazanych przez ustawodawcę, którym w przypadku działalności uchwałodawczej NSA jest usunięcie ryzyka wystąpienia w danym typie spraw rozbieżności orzeczniczych [por. postanowienie NSA z 26 maja 2011 r., I GZ 119/11]. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy sąd wyjaśnia, że NSA postanowieniem z 29 maja 2018 r., II FSK 2983/17 przedstawił do rozstrzygnięcia poszerzonemu składowi tego sądu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) jest tylko część budowlana (wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych) elektrowni wiatrowej czy też budowlę tę stanowi fundament, wieża i elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961)?" W opinii sądu rozstrzygnięcie wskazanego powyżej zagadnienia prawnego będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, o dokonanie których wykładni zwrócono się do poszerzonego składu NSA. Co więcej wydana na skutek wskazanego powyżej postanowienia uchwała poszerzonego składu NSA będzie miała wiążący charakter, bowiem z postanowień art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych [por. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14]. Uchwała jest wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, jaka została przyjęta przez skład poszerzony NSA [por. wyrok NSA z 10 stycznia 2013 r., I GSK 199/12]. W kontekście powyższych rozważań nie może budzić wątpliwości, że wydana na skutek postanowienia NSA z 29 maja 2018 r., II FSK 2983/17 uchwała tego sądu będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powyższe świadczy o istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy rozpoznawaną sprawą a sprawą zawisłą przed NSA na skutek wydania wskazanego powyżej postanowienia. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej sąd stwierdza, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.