I SA/Po 31/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 31/15 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 rok postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 31/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. J. na wskazaną w sentencji decyzję. Pismem z dnia 14 lutego 2016 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną (tom I - k. 165 akt sąd.). Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po ponownym rozpoznaniu sprawy, oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 31/15 oraz odmówił sporządzenia uzasadnienia w/w wyroku (tom II - k. 242 akt sąd.). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r. o sygn. akt II FZ 805/17 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. W zakresie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. oddalił wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 177 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. "przymus adwokacki"), jak również przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a w sprawach własności przemysłowej - przez rzecznika patentowego. Przymus adwokacki nie dotyczy natomiast sędziów, prokuratorów, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorów lub doktorów habilitowanych nauk prawnych, występujących w charakterze strony, jej przedstawiciela lub pełnomocnika. Wyjątek od obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika odnosi się także do sytuacji, gdy skargę tę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. skarżący sporządził osobiście, co nie spełnia powyższego wymogu. Skarżący nie jest adwokatem, ani radcą prawnym, jak również nie jest osobą, o której mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Tym samym nie mógł skutecznie osobiście sporządzić przedmiotowej skargi kasacyjnej. Z tego względu skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.