I SA/Po 298/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji oraz zwrotu wierzycielowi tytułu wykonawczego oddala skargę.

W dniu [...] marca 2020 r. Gmina T. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydane w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji oraz zwrotu wierzycielowi tytułu wykonawczego. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Wójt Gminy T. w listopadzie 2019 r. wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2019 r. nr [...] Zaznaczył, że uzyskał informację o zobowiązanym i jego majątku w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. informację z KRS, że Spółka A nie została zarejestrowana w Rejestrze Przedsiębiorców. Wyjaśnił, że prezesem spółki jest A. K., według oświadczenia zamieszkały we W., a z aktu założycielskiego spółki z [...] listopada 2016 r. wynika, że wspólnikiem jest S. F.. W ww. tytule wykonawczym Wójt wskazał jako zobowiązanego: "Spółki A z o. o. w organizacji z siedzibą w K. Prezes Zarządu Pan K. A."; numer regon oraz adres: W., [...] definiując dochodzone należności jako podatek od nieruchomości od osób prawnych od grudnia 2016 r. do marca 2017 r. W trakcie przeprowadzenia czynności sprawdzających, organ egzekucyjny dokonał analizy przedłożonego tytułu wykonawczego pod względem formalnoprawnym oraz próbował sprawdzić ww. podmiot w dostępnych mu rejestrach, ale nie uzyskał żadnych informacji o zobowiązanej. Brak danych dotyczących NIP lub PESEL zobowiązanego spowodował, że Naczelnik nie odnalazł wskazanego podmiotu w dostępnych organowi egzekucyjnemu rejestrach. Pismem z [...] listopada 2019 r. organ egzekucyjny, działając w oparciu o art. 29 § 1 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), zawiadomił wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji i zwrocie ww. tytułu wykonawczego. W dniu [...] listopada 2019 r. skarżąca wniosła do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji. Rozstrzygnięciem z [...] grudnia 2019 r. organ egzekucyjny, powołując się na ww. przepisy, postanowił nie przystępować do egzekucji i zwrócił wierzycielowi tytuł wykonawczy ze względu na brak danych identyfikacyjnych zobowiązanego (NIP), oraz skierowanie tytułu wykonawczego do niewłaściwego miejscowo organu egzekucyjnego, gdyż podana w tytule siedziba spółki wskazuje, że nie przynależy ona miejscowo do właściwości tut. organu egzekucyjnego. Podkreślił, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając mu naruszenie art. 29 § 2a w zw. z art. 22 § 1 i 2 oraz art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz wyjaśniając, że dłużnikowi jako spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (w organizacji), nie zarejestrowanej w KRS, nigdy nie został nadany numer NIP, REGON, ani KRS. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając zawarte w nim stanowisko. Zauważył, że podana w tytule wykonawczym siedziba zobowiązanego podmiotu wskazuje na to, iż nie przynależy on miejscowo do właściwości Naczelnika US w K.. Organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji z powodu błędnego adresu zobowiązanej spółki (istotnie wierzyciel nie podał gdzie spółka ma składniki majątkowe na terenie działania Urzędu Skarbowego w K.) oraz braku możliwości jej zidentyfikowania. Podkreślił, że istnienie zobowiązanego warunkuje ewentualne prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec niego. Dokładne sprawdzenie i ustalenie zobowiązanego jest podstawowym warunkiem prawidłowo wszczętej egzekucji administracyjnej. Natomiast organ egzekucyjny otrzymał tytuł wykonawczy zawierający sprzeczności co do adresu (W. to miejsce zamieszkania prezesa spółki, a wierzyciel nie załączył dokumentu potwierdzającego adres zobowiązanej) oraz rozbieżności we wskazaniu zobowiązanego (spółka czy jej prezes). Organ nadzoru stwierdził, że nie nastąpiło przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania Spółki A z o.o. w organizacji na osobę (osoby) odpowiedzialną za zobowiązania tego podmiotu, zatem brak podstaw do ewentualnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego z tytułu ww. zaległości wobec A. K.. Wyjaśnił, że spółka z o.o. w organizacji jest podmiotem tymczasowym i, powołując się na art. 169 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.; dalej: "K.s.h."), zaznaczył że analiza dostępnych systemów i baz danych nie mogła zakończyć się odnalezieniem ww. spółki, gdyż przestała ona istnieć z dniem [...] maja 2017 r. (brak zgłoszenia podmiotu do sądu rejestrowego w terminie 6 miesięcy od podpisania aktu założycielskiego). W skardze na opisane wyżej postanowienie Gmina wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 169 K.s.h. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a wskutek powyższego bezpodstawne przyjęcie, że Spółka A z o.o. w organizacji przestała istnieć z dniem [...] maja 2017 r., bez uwzględnienia w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy postanowień art. 170 § 4 K.s.h., w kontekście daty od której można ustalić rozwiązanie spółki; 2. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") przez brak podjęcia przez organy obu instancji wszelkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia sprawy oraz przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Uzasadniając skargę Gmina wskazała, że przede wszystkim dla rozpatrywanej sprawy istotne są postanowienia art. 169 K.s.h., zgodnie z którym umowa spółki (a nie sama spółka) ulega rozwiązaniu, a zatem traci swoją moc obowiązującą. Spółka w organizacji jednak dalej trwa. Nie rozwiązuje się automatycznie, ale po pewnym czasie, w zależności od podjętych czynności, o których mowa w art. 170 K.s.h. Tym samym spółka w organizacji ulega rozwiązaniu nie w terminie określonym w art. 169 K.s.h., jak twierdzi organ odwoławczy, lecz dopiero z dniem zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego. Uznaje się przy tym, że rozwiązanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zawsze obligatoryjnie poprzedzone procesem likwidacyjnym. Organ nie wykazał w jakikolwiek sposób, że w związku z niezarejestrowaniem w ww. terminie spółki w KRS dokonała ona niezwłocznego zwrotu wspólnikom wszystkich wniesionych wkładów, oraz że pokryła wierzytelności osób trzecich. Wobec tego ze względu na treść art. 170 § 4 K.s.h., spółka w organizacji ulega rozwiązaniu z dniem zatwierdzenia przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego po przeprowadzeniu likwidacji. Z informacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że Spółka A. z o.o. w organizacji w żadnym rejestrze nie została zarejestrowana, to świadczy o tym, że proces jej likwidacji nie został przeprowadzony, a wobec tego nie można przyjąć, by na dzień skierowania do egzekucji administracyjnej tytułu wykonawczego przeciwko ww. dłużnikowi nie istniał podmiot, do którego skierowany został tytuł wykonawczy. Spółka A, zawiązana umową z [...] listopada 2016 r., po upływie sześciu miesięcy i braku rejestracji przez sąd, przeszła w fazę likwidacji, zachowując jednak ciągłość bytu prawnego, którego zakończeniem powinno być dopiero zatwierdzenie przez zgromadzenie wspólników sprawozdania likwidacyjnego, czego z pewnością nie ustaliły organy obu instancji. Nie można zatem skutecznie stwierdzić, że siedziba zobowiązanego podmiotu nie przynależy miejscowo do właściwości tut. organu egzekucyjnego oraz nie było wiadomym gdzie zobowiązany podmiot miał składniki majątkowe na terenie jego działania – spółka była właścicielem nieruchomości mieszczącej się na terenie właściwości miejscowej Naczelnika US w K.. Tym samym organy niewłaściwie ustaliły stan faktyczny oraz nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całości materiału dowodowego. Gmina podkreśliła, że Spółce A nigdy nie został natomiast nadany numer NIP, REGON, ani numer KRS, dlatego skarżący nie mogła ich wskazać. Nadto skarżąca wskazała, że z aktu notarialnego z [...] listopada 2016 r. dotyczącego umowy sprzedaży nieruchomości wynika wprost, iż dłużnik posiada swą siedzibę w K.. Zatem zgodnie z art. 22 u.p.e.a. właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się co do zasady według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Gdy zaś miała być prowadzona egzekucja zaległego podatku od nieruchomości (jak w rozpatrywanej sprawie) - jako należności pieniężnych z nieruchomości, to wówczas właściwość miejscową organu egzekucyjnego w tejże egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości ustala się według miejsca jej położenia. W takiej sytuacji powinno być bezsporne, że nieruchomość (T. ) leży na obszarze właściwości miejscowej Urzędu Skarbowego w K.. Zdaniem skarżącej, dla ustalenia właściwego organu egzekucyjnego nie może mieć znaczenia wskazanie w tytule wykonawczym adresu do doręczeń we W., przy [...], gdyż celem podawania w tytule wykonawczym "adresu zobowiązanego" jest m.in. umożliwienie organowi skutecznego jego doręczenia, a nie ustalenie właściwości miejscowej. Jednak nawet gdyby przyjąć, że zasadne jest stanowisko organu w tym zakresie, to art. 29 § 2 u.p.e.a. nie może stanowić podstawy zwrotu tytułu wykonawczego wierzycielowi w sytuacji, gdy konkretny organ nie jest właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego z powodu właściwości miejscowej, czy rzeczowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota spory sprowadza się do odpowiedzi, czy organ egzekucyjny zasadnie nie przystąpił do egzekucji z powodów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu i zwrócił wierzycielowi tytuł wykonawczy. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 26 § 2 u.p.e.a. wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji (por. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 4. wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2008, s. 97). Z kolei elementy tytułu wykonawczego określa art. 27 § 1 u.p.e.a. W poszczególnych punktach zawiera on 13 wymagań dotyczących treści tego dokumentu, przy czym w myśl pkt 2 tego uregulowania wierzyciel w tytule wykonawczym powinien zawrzeć wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada. Treść ww. przepisu nie budzi wątpliwości i poza sporem jest, że adres dłużnika w tytule wykonawczym musi zostać wskazany i wymóg artykułu 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. będzie spełniony tylko w tej sytuacji, gdy wierzyciel sporządzając tytuł wykonawczy zamieści w nim prawidłowy adres dłużnika. Zawarty w tytule wykonawczym adres służy bowiem dokładnej identyfikacji dłużnika, a po drugie umożliwia organom realizację na etapie postępowania egzekucyjnego praw dłużnika przez doręczanie mu pism, jakie przepisy u.p.e.a. nakazują mu doręczać. Podanie adresu wskazuje też organowi egzekucyjnemu, gdzie może znajdować się mienie podlegające egzekucji czy też w końcu ma znaczenie dla właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Natomiast brak podania prawidłowego adresu może prowadzić do poważnego zakłócenia prawidłowego toku egzekucji, polegającego już choćby na braku możliwości doręczania pism, a w krańcowych sytuacjach na uniemożliwieniu jej prowadzenia. Wierzyciel jest zatem zobowiązany do dokładnego określenia osoby, co do której ma być prowadzona egzekucja i obowiązku tego nie może przerzucać na organy egzekucyjne, gdyż brak jest do tego jakichkolwiek podstaw. Brak podania prawidłowego i aktualnego adresu dłużnika przez wierzyciela stanowi o niezrealizowaniu wymogu opisanego w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (por. wyroki: WSA w Łodzi z 24 stycznia 2014 r., II SA/Łd 925/13; WSA w Olsztynie z 14 listopada 2017 r., I SA/Ol 714/17; NSA z 28 września 2016 r., II FSK 2349/14 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też podkreślić, że wskazanie w tytule wykonawczym zobowiązanego i jego adresu jest obowiązkiem wierzyciela. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy podanie jakiegokolwiek adresu dłużnika obligowałoby organ egzekucyjny do podjęcia czynności i poszukiwania prawidłowego adresu dłużnika. Aby tytuł wykonawczy odpowiadał treści art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. adres zobowiązanego musi być prawidłowy. Nie może być to jakikolwiek adres, który wierzyciel umieści w tytule wykonawczym, lecz taki co do którego istnieje obiektywne i dające się zweryfikować przeświadczenie, że jest on w autentycznym adresem zobowiązanego. To na wierzycielu spoczywa obowiązek należytej staranności w celu wskazania w tytule wykonawczym firmy zobowiązanego i jego adresu w sposób rzetelny. Tymczasem przesłany przez wierzyciela tytuł wykonawczy wymogów art. 27 § 1 u.p.e.a. nie spełnia przede wszystkim właśnie co do wskazania zobowiązanego i jego adresu. Jako zobowiązanego wierzyciel podał Spółę A z o.o. w organizacji Prezes Zarządu Pan K. A.". Z takiego zapisu nie wynika kto jest dłużnikiem – osoba prawna jaką jest spółka, czy osoba fizyczna, którą jest prezes zarządu spółki. Słusznie zatem organy obu instancji wskazały, że nie przedłożono im decyzji wydanej w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej – prezesa zarządu. Organ egzekucyjny nie może domyślać się, która z osób wskazanych w tytule wykonawczym jest dłużnikiem – osoba prawna, czy osoba fizyczna ani z jakiego powodu obie te osoby w tytule wykonawczym zostały zamieszczone. Podobnie przedstawia się kwestia adresu zobowiązanego. Mimo, że wierzyciel w tytule wykonawczym wskazał siedzibę spółki w K., adres podał we W., wyjaśniając we wniosku dołączonym do tytułu, że jest to adres prezesa zarządu spółki, wynikający ze złożonego przez niego oświadczenia. Skoro nie jest to adres tożsamy z adresem siedziby spółki, to również nie jest adresem zobowiązanego, który umożliwiał wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a więc i doręczenie tytułu wykonawczego. Brak jest natomiast podstaw do ewentualnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości wobec A. K.. W takiej sytuacji brak podstaw do uznania, że wierzyciel rzetelnie wykonał swój obowiązek wskazania w tytule wykonawczym zobowiązanego wraz z jego adresem. Natomiast podanie adresu prezesa zarządu, w stosunku do którego nie nastąpiło przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki, nie wyczerpuje wymogu ustanowionego przez przepis art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Tym samym zaniechanie prawidłowego adresu zobowiązanej zasadnie skutkowało realizacją sankcji z art. 29 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do kwestii istnienia spółki czy daty jej rozwiązania należy zgodzić się ze skarżącą, że brak podstaw do stwierdzenia, iż Spółka A z o.o. w organizacji w K. przestała istnieć z dniem [...] maja 2017 r. a interpretacja organu nadzoru tej kwestii narusza przepisy art. 169 § 1 i art. 170 K.s.h. Wywody skarżącej oparte o regulacje zawarte w art. 169 i art. 170 K.s.h. są zasadniczo prawidłowe. W oparciu o ww. przepisy należy przyjąć, że umowa spółki ulega rozwiązaniu m. in. w przypadku, gdy w ciągu sześciu miesięcy od jej zawarcia zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego (art. 169 § 1 K.s.h.). W tej sytuacji rozwiązana umowa traci swoją moc obowiązującą, ale spółka w organizacji jeszcze trwa, gdyż nie rozwiązuje się ona automatycznie, ale po pewnym czasie, w zależności od podjętych czynności, o których mowa w art. 170 K.s.h. Jednakże wadliwa interpretacja ww. przepisów przez organy obu instancji, jak i przyjęcie, że Spółka A z o.o. w organizacji przestała istnieć z dniem [...] maja 2017 r. nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy, albowiem podstawą nieprzystąpienia do egzekucji oraz zwrotu wierzycielowi spornego tytułu wykonawczego była przesłanka z art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., tj. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 2, a więc w istocie brak danych pozwalających w sposób jednoznaczny ustalić zarówno podmiot zobowiązany (Spółę A z o.o. w organizacji czy A. K.), jak i adres zobowiązanego w sytuacji, gdy nie jest nim A. K.. Należy też podkreślić, że to obowiązkiem wierzyciela jest ustalanie czy zostało wszczęte wobec ww. spółki postępowanie likwidacyjne, a jeśli tak, to na jakim etapie się ono znajduje, bowiem to wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy musi posiadać wiedzę, czy zobowiązany nadal istnieje (osoba prawna) bądź żyje (osoba fizyczna) i jaki jest jego aktualny adres, aby organ egzekucyjny mógł wobec tego zobowiązanego prowadzić egzekucję. Natomiast na organie egzekucyjnym ciąży w pierwszej kolejności obowiązek zbadania tytułu wykonawczego pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2, a więc badanie poprawnego wskazania firmy zobowiązanego i jego adresu spoczywa na organie egzekucyjnym. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie wtedy, gdy podano w nim jakikolwiek adres zobowiązanego, ale jedynie wówczas, gdy adres zobowiązanego, przeciwko któremu ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest aktualny i prawidłowy w dacie wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny, który na etapie badania dopuszczalności egzekucji oraz wymogów otrzymanego tytułu wykonawczego stwierdzi, że podany przez wierzyciela adres zobowiązanego nie jest prawidłowy, nie może przystąpić do egzekucji i zobowiązany jest zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi (art. 29 § 2 u.p.e.a.), zatem postępowanie organu egzekucyjnego polegające na nieprzystąpieniu do egzekucji i zwrocie tytułu wykonawczego wierzycielowi, jak i zaskarżone postanowienie organu nadzoru utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, należy uznać za prawidłowe. Odnośnie do wywodów skarżącej dotyczących właściwości miejscowej organu egzekucyjnego Sąd zauważa, że egzekucja zaległego podatku od nieruchomości nie jest tożsama z egzekucją należności pieniężnych z nieruchomości. Oczywistym jest, że zaległy podatek od nieruchomości stanowi należność pieniężną, do wyegzekwowania której służą środki egzekucyjne wskazane w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Wśród tych środków wyszczególniono również egzekucję z nieruchomości. Egzekucję należności pieniężnych można prowadzić z nieruchomości, o ile zobowiązany jest właścicielem nieruchomości i wówczas właściwy jest organ egzekucyjny miejsca położenia tej nieruchomości (art. 22 § 1 u.p.e.a.). Gdyby natomiast egzekucja należności pieniężnych miała być prowadzona z praw majątkowych lub ruchomości właściwość organu egzekucyjnego byłaby ustalana według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego (art. 22 § 2 u.p.e.a.). Niemniej jednak, aby można było wypowiadać się co do właściwości organu egzekucyjnego w tytule wykonawczym wierzyciel powinien sprecyzować osobę zobowiązanego i wskazać jej adres, pod który organ egzekucyjny będzie mógł doręczyć m. in. tytuł wykonawczy a tym samym wszcząć egzekucję administracyjną (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 28 u.p.e.a. we wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej wierzyciel może wskazać środek egzekucyjny, czego w kontrolowanej sprawie skarżąca nie uczyniła, choć zaznaczyła w nim, że uzyskała informacje o zobowiązanym i jego majątku lecz jaki to majątek nie wskazała. Nie wskazała, że np. żąda prowadzenia egzekucji z nieruchomości w T.. W tej sytuacji, wobec omówionych wyżej błędów formalnych spornego tytułu wykonawczego, jak i braku wskazania ewentualnych środków egzekucyjnych, nie jest możliwe poczynienie ustaleń odnośnie właściwości organu egzekucyjnego. Jednocześnie przedstawione powyżej stanowisko wskazuje na bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W zakresie istotnych okoliczności faktycznych i procesowych organy przeprowadziły wystarczające postępowanie wyjaśniające, nie naruszając art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.