I SA/Po 200/26

Dnia 11 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia 13 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 13 października 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. (dalej jako: "strona", "podatnik", "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 8 maja 2025 r., nr [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych opłacanym w formie karty podatkowej od czerwca 2019 r. do września 2023 r., w łącznej kwocie 11.721,19 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 4.733,00 zł. Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 3 października 2024 r. skarżący wystąpił do organu I instancji z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za miesiące od czerwca do grudnia 2019 r., od stycznia do grudnia 2020 r., od stycznia do grudnia 2021 r., od stycznia do grudnia 2022 r. i od stycznia do września 2023 r. w łącznej kwocie 11.721,19 zł. W uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał, że problemy finansowe są bezpośrednio związane z końcowym okresem działalności gospodarczej firmy - B. Sp. z o. o. Sp.k., w której skarżący pełnił funkcję komandytariusza i Dyrektora Zarządu. W ocenie strony, początek niewypłacalności wyznaczył końcowy bezusterkowy odbiór robót w dniu 25 kwietnia 2018 r. związany z realizacją umowy z M. P. z 18 września 2017 r. na wykonanie zadania "Budowa Slipu dla służb ratunkowych nad rzeką [...]". Strona podkreśliła, że spółka poniosła stratę finansową w kwocie 299.050,50 zł i zaniechała dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W maju 2019 r. podatnik podjął się prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w formie przewozów taksówką osobową, a użytkowany w tym celu pojazd użyczyła rodzina. Skarżący zauważył, że w okresie pandemii koronawirusa popyt na usługi zmalał, a duża konkurencja ze strony przewoźników typu [...] i [...] spowodowała brak opłacalności usług przewozowych. Strona zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej we wrześniu 2023 r. Podatnik oświadczył również, że nie posiada majątku ani środków pieniężnych, a utrzymuje się wyłącznie z emerytury, która po umniejszeniu o świadczenie alimentacyjne wynosi 1.405,49 zł netto. W uzasadnieniu decyzji z 8 maja 2025 r. organ I instancji wskazał, że od 17 maja 2019 r. do 30 września 2023 r. podatnik był przedsiębiorcą i posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą R. K. w przedmiocie działalności taksówek osobowych. Ponadto według informacji zawartych w oświadczeniu o sytuacji ekonomicznej - osoby fizycznej z 3 stycznia 2025 r. podatnik uzyskuje dochód ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.400,00 zł netto. W oświadczeniu podatnik nie wykazał osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, a w jego małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. Zgodnie z oświadczeniem podatnik przekazuje małżonce kwotę 1.400,00 zł miesięcznie na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Podatnik posiada zadłużenie wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 24.789,27 zł. Podatnik złożył wniosek do ZUS o umorzenie tych zaległości. Wskazano, że obecnie toczy się postępowanie w Sądzie Okręgowym. W ww. oświadczeniu podał, że nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, papierów wartościowych, terminowych lokat bankowych, udziałów w spółkach, czy sprzętu o wartości powyżej 10.000,00 zł, ani środków zgromadzonych na rachunkach bankowych. Wskazano także, iż w PIT-40A za rok 2020 i 2021 oraz w zeznaniach rocznych o wysokości uzyskanego dochodu/poniesionej straty (PIT-37) za rok 2022 i 2023 wykazano: 2020 r.: przychód 35 124.60 zł, 2021 r.: przychód 37 763.54 zł, 2022 r.: przychód 37 641.50 zł, 2023 r.: przychód 46 247.75 zł. Organ I instancji podkreślił, że z uwagi na fakt, iż zryczałtowany podatek dochodowy opłacany w formie karty podatkowej stanowi dochód gminy, zwrócił się do Prezydenta Miasta P. o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta P. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowych. Mając na uwadze stanowisko organu gminy, organ I instancji nie dopatrzył się ani przesłanki ważnego interesu podatnika, ani przesłanki interesu publicznego, które determinują możliwość udzielenia ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podkreślił, że wniosek o umorzenie zaległości podatkowych jest podyktowany ważnym interesem podatnika z przyczyn zasadniczo niezależnych, z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych powstałych w sposób niezależny od postępowania podatnika. Podkreślił, że niepodważalną przyczyną nieuregulowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa jest brak zapłaty przez M. P. za roboty dodatkowe przy realizacji budowy slipu na rzece [...] w kwietniu 2018 r. Do odwołania załączył elektroniczną korespondencję Urzędu Miasta P. z B. - R. K. oraz aneks nr [...] do umowy z 18 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 13 października 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p.") oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 1 października 2024 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1572 ze zm.; w skrócie: "u.d.j.s.t."). Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę, dokonał szczegółowej analizy sytuacji ekonomicznej, materialnej oraz zdrowotnej podatnika. Analizie poddano stan posiadanych zaległości i sposób ich powstania. Odmawiając pozytywnego rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy miał na uwadze stanowisko zawarte w postanowieniu z 28 sierpnia 2025 r. nr [...], w którym Prezydent Miasta P. wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika jednocześnie uznano, że nie zachodzi przesłanka interesu publicznego. W ocenie organu odwoławczego argumenty strony dotyczące działalności spółki B. Sp. z o.o. Sp.k. nie mają związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w formie taksówek osobowych. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie aneks nr [...] do umowy nr [...] uwzględniający konieczność wykonania robót dodatkowych zawiera pieczęcie i podpisy głównego specjalisty, radcy prawnego, dyrektora wydziału i zastępcy dyrektora ds. finansowych, jednakże nie zawiera ostatecznie podpisu strony umowy jaką jest zamawiający, w imieniu którego działał Zastępca Prezydenta Miasta P.. Zatem akta sprawy nie potwierdzają, że aneks nr [...] w tym kształcie został ostatecznie podpisany. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie kwestionuję faktu, że sytuacja podatnika jest trudna, jednak do rozwiązywania ewentualnych sporów wynikłych na tle zawieranych umów, w tym także umów z M. P., właściwy jest wyłącznie sąd, który ma kompetencje w tym zakresie. Ponadto przedstawione w podaniu zdarzenia dotyczące ww. spółki miały miejsce w latach wcześniejszych, tj. w latach 2017-2018, czyli przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w piśmie z 3 marca 2025 r. dotyczących okoliczności związanych z napadem na stronę i uszkodzeniem samochodu, co wygenerowało szkodę na kwoty 6.432,89 zł oraz 10 348,88 zł organ przyznał, że zdarzenia te miały wprawdzie związek ze świadczeniem usług przewozu osób, którego dotyczy zadłużenie objęte wnioskiem o ulgę, jednak znalezienie sprawcy, udowodnienie winy oraz zasądzenie odpowiednich odszkodowań za poniesione straty i ich egzekwowanie należy do kompetencji innych właściwych organów. Jednocześnie organ zaznaczył, że przepisy szczególne wprowadzone w dobie pandemii (tzw. pomoc covidowa) nie upoważniły organów podatkowych do automatycznego umorzenia zaległości podatkowych przedsiębiorcom. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - brak wnikliwej i obiektywnej analizy przedstawionych dowodów, co w ocenie strony skutkuje błędem w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżący podkreślił, że prowadzi to do mylnego przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego jak i okoliczności uzasadniające umorzenia zaległości podatkowych; - naruszenie art. 17 pkt 2, art. 30, art. 32, art. 45, art. 63 Konstytucji R. P. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., poz. 78, Nr 483; w skrócie: "Konstytucja RP"). W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty, wnosząc o zmianę decyzji w zaskarżonej części i ponowne, pozytywne rozpatrzenie odwołania wniesionego 27 maja 2025 r. od decyzji organu I instancji. Skarżący podkreślił, że organ podatkowy nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności sprawy w celu rozważenia czy zasadne jest umorzenie należnych budżetowi państwa (gminy) dochodów w celu poprawy indywidualnej sytuacji finansowej podatnika. Zarzucił, że przedmiotowa decyzja potwierdza zaistniałe przesłanki interesu podatnika, jednakże nie dostrzega istnienia przesłanki "interesu publicznego" jak i okoliczności uzasadniających zastosowania instytucji umorzenia, zwłaszcza mając na uwadze, że organ samorządowy reprezentujący w niniejszej sprawie interes publiczny wydał negatywną opinię w zakresie udzielenia ulgi w postaci umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych. Posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych skarżący podniósł, że przesłanka interesu publicznego w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. powinna być oceniana wielopłaszczyznowo, tj. nie tylko z punktu widzenia interesu fiskalnego, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego. Skarżący podkreślił ponadto, że organ samorządowy - M. P., reprezentujący w niniejszej sprawie interes publiczny wydał negatywną opinię w zakresie udzielenia ulgi w postaci umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych. Strona wskazała, że w ww. przypadku organ samorządowy działał we własnej sprawie, ponieważ to właśnie M. P. jest sprawcą rażącej niesprawiedliwości wobec podatnika w okresie realizacji inwestycji. W ocenie skarżącego narażenie strony jako wykonawcy na szkodę może stanowić wykroczenie z art. 25 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji lub przestępstwo z art. 286 § 1 Kodeksu karnego (oszustwo). Skarżący podkreślił, że niewywiązanie się Urzędu Miasta P. z końcowego rozliczenia z R. K., skutkowało złożeniem pozwu do Sądu Okręgowego w P. [...] o zapłatę 15 kwietnia 2019 r. kwoty 213.586,00 zł. Podatnik podkreślił, że całkowity brak środków finansowych spowodował zwrot pozwu - sygn. akt IX GC 423/19 w dniu 22 sierpnia 2019 r. W złożonej skardze skarżący opisał także stan faktyczny przedstawiony w treści uzasadnienia ww. pozwu. Podatnik wskazał ponadto, że łączna kwota niezapłaconych robót dodatkowych, wynosi 163.079,56 zł (wartość z Aneksu nr [...] wg stanu na grudzień 2017 r.) i 193.585,44 zł roboty dodatkowe w okresie od stycznia do kwietnia 2018 r. Łącznie kwota wynosi 358.665,00 zł i w ocenie strony stanowi nieprawidłowe zwiększenie dochodów gminy M. P.. Do skargi skarżący załączył fotografię placu budowy z okresu wstrzymania robót w okresie od listopada 2017 r. do lutego 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Mając na uwadze stanowisko wyrażane w orzecznictwie, które Sąd podziela, że użycie w art. 67a § 1 o.p. wyrażeń nieostrych, takich jak "ważny interes podatnika" czy "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog okoliczności (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Zaakceptować przy tym należy pogląd, że kierunkową dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, zasadą jest bowiem płacenie podatków. Udzielenie takich ulg powinno być zatem podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" (por. wyrok NSA z 7 maja 2014 r., II FSK 1158/12 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA). Sąd zauważa, że przesłanka "ważnego interesu podatnika", wiąże się przede wszystkim z sytuacją ekonomiczną podatnika, wynikającą z wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów, jak również koniecznością ponoszenia wydatków. Przesłanka ta nie może być w żadnym przypadku rozpatrywana w oderwaniu od aktualnej sytuacji materialnej podatnika. Konieczne jest także zestawianie jej z interesem publicznym. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest natomiast jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji (wyrok NSA z 2 lipca 2019 r., II FSK 2238/17). Należy zauważyć, że decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę sądu co do celowości i zasadności podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10), kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Sąd uprawniony jest do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności czy prawidłowo przyjął, że w sprawie wystąpiły, bądź nie wystąpiły, przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika, nie jest natomiast uprawniony do badania merytorycznej zasadności takiej decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. powoduje, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (wyroki: WSA w Lublinie z 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12; NSA z 8 maja 2002 r., SA/Sz 2548/00 oraz NSA z 28 listopada 2001 r., SA/Sz 1292/00). Sąd administracyjny nie może zobowiązać organu podatkowego do wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej bądź odmowie umorzenia zaległości podatkowej, bowiem to nie sąd rozstrzyga o tym, czy zaległości podatkowa powinna być umorzona. Ocena, czy istnieją przesłanki udzielenia ulgi podatkowej w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (wyrok NSA z 16 lutego 2002 r., III SA 2302/00). Natomiast powinny zostać określone motywy takiego rozstrzygnięcia, jeżeli mimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy organ podejmuje decyzję polegającą na odmowie umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych. W świetle powyższych uwag Sąd stwierdza, że w rozpoznanej sprawie organy podatkowe badały istnienie przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" i organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji oraz Prezydentem Miasta P., przyjął ostatecznie, że zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika w przyznaniu ulgi, co uzasadniała trudna sytuacja materialna skarżącego. Nie wystąpiła natomiast przesłanka interesu publicznego, a wręcz, że interes publiczny sprzeciwiał się umorzeniu zaległości. Sąd dostrzega, że organy, choć wykluczyły ważny interes publiczny, czyniąc to wadliwie, to jednak uznały, że zachodzi interes podatnika, więc wadliwa ocena istnienia interesu publicznego nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wymaga jednak przypomnienia, że istnienia przesłanki interesu publicznego nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, jak zdaje się czynić organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 o.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. (zob. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2025 r. III FSK 799/25). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje tymczasem, że organy braku interesu publicznego upatrywały zasadniczo w zasadzie powszechności i równości opodatkowania. Pominęły jednak, że ulgi w zapłacie zobowiązań podatkowych stanowią prawny wyjątek od tej zasady, a to z uwagi na konieczność respektowania innych, często mających wyższą wagę, wartości. Tym niemniej, jak już była mowa, uchybienie to nie rzutowało na treść rozstrzygnięcia, ponieważ organy uznały, że spełniona jest druga z przesłanek ustawowych, czyli "ważny interes podatnika". Wolne od naruszeń prawa były natomiast ustalenia dotyczące sytuacji osobistej, zdrowotnej i majątkowej skarżącego. Organy przyjęły je bowiem zgodnie z oświadczeniami wniosku i dokumentów przedstawionych w toku postępowania. Z ustaleń tych organy wyciągnęły słuszny wniosek, iż zachodzi ważny interes podatnika, stanowiący wyjściową przesłankę dla suwerennego uznania organów podatkowych, czy ów interes uzasadnia zastosowanie żądanej przez skarżącego ulgi podatkowej. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że podstawioną uznaniu organów ocenę przeprowadzono rzetelnie, a jej motywy opisane w zaskarżonym akcie nie pozwalają na uznanie, iż odmowa umorzenia zaległości podatkowej miała charakter arbitralny. Organy, uzasadniając odmowę umorzenia, prawidłowo odniosły się do zasadniczego argumentu skarżącego, którym uzasadniał swoje żądanie, czyli do przyczyn powstania zaległości podatkowych. Sąd uznaje za logiczne wyjaśnienie, że badanie sposobu wykonania umowy łączącej M. P. ze spółką komandytową, której skarżący był komandytariuszem, nie jest domeną organów orzekających o ulgach w zaległościach podatkowych. Istotnie bowiem rozstrzygnięcie sporu na tym tle winno odbyć się na drodze postępowania sądowego. Zwalniało to organy od czynienia ustaleń dotyczących treści obowiązków umownych. Co więcej, organy ważąc racje mogące rzutować na ostateczne rozstrzygnięcie o umorzeniu zaległości, zasadnie zwróciły uwagę, że zaległości podatkowe, których umorzenia oczekiwał skarżący, nie dotyczyły działalności gospodarczej spółki komandytowej, lecz wynikały z nieuiszczania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej, w związku z działalnością gospodarczą - usług przewozu osób taksówką - prowadzoną już po zaprzestaniu działalności spółki komandytowej. Zastrzeżeń co do wpływu na ocenę żądania skarżącego nie budzi wskazanie przez organy, że skarżący po podjęciu tej działalności gospodarczej, co miało miejsce w maju 2019 roku, począwszy od czerwca 2019 r. aż do września 2023 r., czyli do momentu zakończenia działalności, w ogóle nie uiszczał należnego zryczałtowanego podatku, którego wysokość nie była wygórowana, ponieważ jej maksymalna miesięczna kwota wynosiła 259 zł. Skarżący nie podejmował więc jakichkolwiek starań dla zaspokojenia należności wierzyciela podatkowego. W odniesieniu natomiast do argumentów dotyczących trudności związanych z uiszczaniem zryczałtowanego podatku wywołanych pandemią COVID, zarówno wierzyciel, jak i organy podatkowe orzekające w sprawie, prawidłowo argumentowały, że po pierwsze skarżący nie uiszczał niewygórowanych kwot podatku również po ustaniu pandemii, a po wtóre nie podejmował żadnych działań w celu zmniejszenia finansowych dolegliwości z powodu pandemii. Nie zgłosił zawieszenia działalności gospodarczej, co wstrzymałoby obowiązek uiszczania zryczałtowanego podatku, ani nie starał się o wsparcie przeznaczone dla przedsiębiorców. Nie wykorzystał zatem prawnych możliwości, które mogłyby zapobiec narastaniu zaległości podatkowej. Nie można również odmówić wagi ani argumentowi organów o tym, że sama trudna sytuacja majątkowa oraz podeszły wiek skarżącego nakazywały umorzenie zaległości. Przekonująco i logicznie wskazano jednocześnie, że żądana ulga nie może doprowadzić do istotnej poprawy tej sytuacji, ponieważ łączna kwota wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych oraz prywatnoprawnych, egzekwowanych w licznych postępowaniach egzekucyjnych wynosiła ponad 376.301,98 zł, zaś zaległości podatkowe, których dotyczyło postępowanie w rozpoznawanej sprawie, wynosiła na dzień wydawania decyzji organu I instancji 11.721,19 zł, więc umorzenie nie mogłoby przyczynić się do zauważalnej poprawy sytuacji majątkowej skarżącego. Sąd ocenił, że skarga nie zawierała argumentów skutecznie wskazujących na wadliwość zaskarżonej decyzji. Skarżący odwoływał się w niej do okoliczności związanych z realizacją umowy łączącej go z M. P. i dowodził, że niezgodne z nią postępowanie gminy spowodowało znaczną szkodę majątkową po jego stronie. Jak już wcześniej wskazano, ocena prawidłowości wykonywania umów wykraczała poza domenę organów podatkowych. Również sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję w sprawie umorzenia zaległości podatkowych nie jest władny czynić jakichkolwiek ustaleń w tej kwestii. Uwzględniając powyższe, Sąd oddalił skargę (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2026 poz. 143).