I SA/Po 193/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: referent stażysta Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie.

Gmina zwróciła się z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej VAT m.in. w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją inwestycji oraz sposobu dokonania takiego odliczenia. W związku z przedstawionym opisem sprawy, przedstawiła własne stanowisko odnośnie pytań zadanyck we wniosku w następującej treści: Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją inwestycji. W odniesieniu do nieodliczonych dotąd wydatków inwestycyjnych związanych z realizacją inwestycji ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w deklaracjach za okresy rozliczeniowe, w których otrzymała faktury (poprzez korekty tych deklaracji) nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia podatku należnego. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż w okresie pomiędzy oddaniem do użytkowania poszczególnych środków trwałych a zawarciem z właścicielami nieruchomości umów o odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej przedmiotowy majątek nie był przez Gminę wykorzystywany do czynności opodatkowanych, w myśl art. 91 ustawy o VAT będzie zobowiązana do dokonania stosownej korekty VAT in minus za każdy rok, w którym poszczególne środki trwałe powstałe w trakcie realizacji inwestycji nie były wykorzystywane do działalności opodatkowanej w wysokości 1/5 podatku naliczonego. Przykładowo, jeżeli środek trwały został oddany do użytkowania w 2013 roku natomiast umowa o odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej na podstawie, której ten środek trwały jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych została zawarta w 2016 roku, Gmina będzie zobowiązana dokonać korekty odliczonego podatku VAT w wysokości 1/5 podatku naliczonego w deklaracji podatkowej składanej za styczeń 2014 roku, styczeń 2015 roku oraz styczeń 2016 roku. Dyrektor wydał interpretację, w której w zakresie pytania pierwszego stanowisko Gminy uznał za prawidłowe ( ta cześć interpretacji nie jest przedmiotem skargi), w odniesieniu natomiast dwóch pozostałych do pytań uznał jej stanowisko za nieprawidłowe. Gmina w skardze domagała się uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła między innymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 i 6 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię oraz uznanie, że w sprawie Gmina - w momencie ponoszenia wydatków związanych z budową infrastruktury - nie działała w charakterze podatnika VAT; - art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2-7a w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na realizację inwestycji w zakresie budowy infrastruktury z uwagi na brak - zdaniem organu - w momencie ponoszenia tych wydatków, ich związku z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT; -naruszenie art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347), poprzez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku i obciążenia ciężarem VAT podmiotu, który wykorzystuje nabyte towary i usługi do wykonywania czynności opodatkowanych; Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 972/15, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne: 1. Czy w świetle art. 167, 168 oraz 184 i nast. dyrektywy Rady 2006/112/WE oraz zasady neutralności gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia (poprzez dokonanie korekty) podatku naliczonego związanego z jej wydatkami inwestycyjnymi w sytuacji, gdy - w początkowym okresie po wytworzeniu (nabyciu) dobro inwestycyjne wykorzystywane było na cele działalności niepodlegającej opodatkowaniu (w ramach realizacji przez gminę zadań organu władzy publicznej w zakresie przysługującego mu imperium) - sposób wykorzystania dobra inwestycyjnego uległ zmianie i będzie ono wykorzystywane przez gminę również do wykonywania czynności opodatkowanych; 2. Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że w momencie wytworzenia lub nabycia dobra inwestycyjnego zamiar wykorzystania w przyszłości tego dobra przez gminę do wykonywania czynności opodatkowanych nie był wyraźnie wskazany? 3. Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że dobro inwestycyjne będzie wykorzystywane zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu (w ramach realizacji zadań organu władzy publicznej) i nie ma możliwości obiektywnego przypisania konkretnych wydatków inwestycyjnych do jednej z wyżej wymienionych grup czynności? W ocenie sądu, udzielona odpowiedź na zdefiniowane w pytaniu kwestie prawne, będzie miała wpływ na wynik niniejszej sprawy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu zawiesił własne postępowanie sądowe do czasu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie prejudycjalne, które zostało zarejestrowane w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej pod sygn. C-140/17. Wobec powyższego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.