I SA/Po 192/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 192/16 umarzającego postępowanie z wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 5 października 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 192/16 WSA w Poznaniu odrzucił skargę P. B. na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego Postanowieniem z 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt II FZ 877/16 NSA w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z 5 października 2016 r. odrzucające skargę stało się prawomocne z dniem [...] grudnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2017 r. referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne na skutek prawomocnego odrzucenia skargi. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw, w którym podniósł, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, gdyż nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie na skutek wydania przez NSA orzeczenia oddalającego środek zaskarżenia od tego orzeczenia. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania. Mając zatem na względzie, że w wyniku wydania przez NSA postanowienia z 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt II FZ 877/16, postanowienie WSA w Poznaniu z 5 października 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 192/16 o odrzuceniu skargi stało się z dniem [...] grudnia 2016 r. prawomocne, to rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, co uzasadniało umorzenie wywołanego nim postępowania w oparciu o regulacje art. 249a P.p.s.a. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 3 stycznia 2017 r. należało utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.