I SA/Po 152/26

Dnia 14 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi E. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i uwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 15.10.2025 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego N. F. Z. w P. (dalej jako "Dyrektor" lub "organ II instancji") po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. K. prowadzącej indywidualną praktykę lekarską z siedzibą w K. B. (dalej jako "Odwołująca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia 20.06.2014 r., oddalającą jej odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego pod numerem [...] w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne, na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.04.2024 r., sygn. akt: II GSK 12/24, oddalającego skargę kasacyjną Dyrektora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03.10.2023 r., sygn. akt III SA/Po 466/23, uchylającego decyzję Dyrektora z 23.05.2023 r., nr 2/2023/0, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uwzględnił odwołanie Odwołującej. Powyższa decyzja zapadła po wyrokach: WSA w Poznaniu z 13.05.2015 r., II SA/Po 1112/14 oraz oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 26.01.2016 r., II GSK 2293/15, WSA w Poznaniu z 15.12.2016 r., III SA/Po 598/16 i oddalającym skargi kasacyjne od tego orzeczenia wyroku NSA z 05.09.2019 r., II GSK 1419/17, wyroku WSA w Poznaniu z 17.12.2021 r., III SA/Po 694/21, a następnie wyroku WSA w Poznaniu z 03.10.2023 ., III SA/Po 466/23 (dalej jako "Wyrok WSA") oraz oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 10.04.2024 r., II GSK 12/24 (dalej jako "Wyrok NSA"). Wobec powyższego zbędne jest, zdaniem Sądu, szczegółowe przytaczanie stanu faktycznego przedstawionego w tych orzeczeniach, a także znajdującego swoje odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu decyzji. W Wyroku WSA wskazano w szczególności, że "kwestią sporną w sprawie była interpretacja przepisu § 12 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. zgodnie z którym do gabinetu dentystycznego w szkole, działającego w strukturze podmiotu wykonującego działalność leczniczą, stosuje się wyłącznie wymagania określone w § 16, § 27, § 30 i § 37. [...] W ocenie Sądu przepis § 12 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. znajduje zastosowanie w sprawie, gdyż spełniona została dyspozycja ww. przepisu, a mianowicie gabinet dentystyczny znajduje się w szkole i działa w strukturze podmiotu wykonującego działalność leczniczą, a zatem do takiego gabinetu stomatologicznego znajdą zastosowanie wyłącznie wymagania określone w § 16, § 27, § 30 i § 37. [...] Sąd weryfikując wykładnię i stosowanie prawa przez organ stwierdził, że doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego tj. § 12 rozporządzenia 26 czerwca 2012 r." Ponadto, jak zaznaczył Sąd, "Prezes Oddziału NFZ dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. przez niedokonanie przez biegłego, który sporządził opinię, ustalenia czy pomieszczenie sanitarne w miejscu udzielania świadczeń było wyposażone we wskazane przez biegłego w opinii rozwiązania techniczne tj. brak wspomaganej mechanicznie wentylacji oraz brak urządzenia samozamykającego drzwi wejściowe, które to ustalenia powinny być dokonane na dzień otwarcia ofert. [...] Dla sprawy istotne było zatem to czy oferent spełniała warunki wskazane w przepisach technicznych wskazanych w przywoływanych przez biegłego rozporządzeniach na dzień otwarcia ofert, a nie tylko na dzień przeprowadzonych oględzin. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci opinii biegłego nasuwa wątpliwości. Materiał ten nie pozwalał na przyjęcie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienia zatem uznać należy jako mające wpływ na wynik sprawy. [...] Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest zobowiązany do materialnej weryfikacji zarzutu naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia, jak również do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez tut. Sąd poprzez dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, w której biegły ustali czy w miejscu spełnienia świadczeń na dzień otwarcia ofert była zamontowana wentylacja wspomagana mechanicznie oraz urządzenie samoczynnie zamykające drzwi. W prowadzonym ponownie postępowaniu postanowieniem z 18.06.2025 r. Dyrektor dopuścił dowód z opinii biegłego na okoliczność spełnienia na dzień otwarcia oferty (tj. 27 marca 2014 r.) warunków w przedmiocie zapewnienia przez świadczeniodawcę E. W. (dalej jako "Skarżąca") w miejscu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, mieszczącym się w lokalu położonym w Szkole Podstawowej [...] w K. B. przy ul. [...], pomieszczenia sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych, celem rozstrzygnięcia kwestii wskazanych w Wyroku WSA i Wyroku NSA tj. ustalenia czy w dniu otwarcia ofert (tj. 27.03.2014 r.) w pomieszczeniach, którymi dysponowała Skarżąca w ww. lokalu, spełnione były warunki: a) wskazane w § 85 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - stosowanie w ustępach ogólnodostępnych wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej - w ustępach z oknem i jedną kabiną, a w innych - mechanicznej o działaniu ciągłym lub włączanej automatycznie, b) wskazane w § 26 ust. 3 załącznika III do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. (ze zm.) r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy [dalej jako "rozporządzenie MPPS"] - drzwi prowadzące do pomieszczenia izolującego oraz drzwi łączące je z dalszą częścią ustępu powinny zamykać się samoczynnie; - ustalenia, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy pomieszczenia sanitarne wskazane przez Skarżącą spełniały wymogi, wskazane w ww. rozporządzeniach, na dzień otwarcia ofert (tj. 27.03.2014 r.), a także ustalenia czy od otwarcia ofert (tj. 27.03.2014 r.) do dnia 16.07.2016 r. pomieszczenia sanitarne mieszczące się w budynku Szkoły Podstawowej [...] w K. B. poddane zostały przebudowie, a jeżeli tak to kiedy i w jakim zakresie. Postanowieniem z 18.06.2025 r. Dyrektor dopuścił dowód z oględzin pomieszczenia sanitarnego dla osób niepełnosprawnych w lokalizacji miejsca udzielania świadczeń Skarżącej w miejscu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. W dniu 08.07.2025 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których obecni byli: Skarżąca i inż. M. H. działający z ramienia biegłego sądowego S. L. oraz dwoje upoważnionych do dokonania oględzin pracowników Organu. Skarżąca okazała jedno pomieszczenie sanitarne, które było podstawą do udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie ankietowe nr [...] — Czy oferent zapewnia co najmniej jedno pomieszczenie sanitarne przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Inż. M. H. dokonał oględzin ww. pomieszczenia sanitarnego (w tym wentylacji oraz drzwi), zapoznał się z dokumentacją eksploatacyjną budynku przedstawioną przez dyrektora ww. szkoły oraz wykonał dokumentację fotograficzną ww. pomieszczenia sanitarnego i ww. dokumentacji eksploatacyjnej budynku. Szczegółowe ustalenia poczynione w trakcie oględzin ww. pomieszczenia sanitarnego oraz analizy ww. dokumentacji zawarte zostały w dokumentacji sporządzonej przez biegłego sądowego, które stały się podstawą sporządzenia opinii. Sporządzony z oględzin protokół został podpisany przez wszystkie ww. osoby bez zastrzeżeń. Dnia 15.07.2025 r. do Organu wpłynęła opinia sporządzona przez biegłego sądowego inż. S. L. na okoliczność stwierdzenia zgodności ze stanem rzeczywistym informacji zawartych w ofercie konkursowej złożonej w postępowaniu nr [...] w zakresie zapewnienia przez Skarżącą co najmniej jednego pomieszczenia sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych. W dniu 24.07.2025 r. do Organu wpłynęła uzupełniająca opinia biegłego, w której sprostowano nazwisko jednego z pracowników Organu uczestniczącego w oględzinach. Następnie zaskarżoną decyzją, wskazaną we wstępie, Organ uwzględnił odwołanie Odwołującej i uchylił nr [...] z dnia 20.06.2014 r. Jak wskazał, w konkursie ofert wzięły udział 3 podmioty, w tym Odwołująca i Skarżąca i wszystkie oferty zostały zakwalifikowane do części niejawnej postępowania jako spełniające wymagane warunki, co pozwalało na dokonanie oceny i porównanie ofert. Oferta złożona przez Odwołującą nie została wybrana, wobec mniejszej liczby przyznanych punktów w stosunku do pozostałych ofert. Organ szczegółowo omówił pytania ankietowe z udzielonymi przez oferentów odpowiedziami. Kolejno, odnosząc się do zapadłych w sprawie orzeczeń zaznaczył, że nie ma możliwości jednoznacznego rozstrzygnięcia spełnienia zapewnienia przez Skarżącą podjazdów oraz dojść o nachyleniu zgodnym z przepisami Prawa budowlanego. W wyroku z 03.10.2023 r. WSA wskazał, że dotychczas w sprawie ustalono również, iż toaleta dla osób niepełnosprawnych spełnia warunek dostępności przewidziany w § 86 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. zgodnie z którym w budynku, na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno z ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być przystosowane dla tych osób przez: 1) zapewnienie przestrzeni manewrowej o wymiarach co najmniej 1,5 x 1,5 m;2) stosowanie w tych pomieszczeniach i na trasie dojazdu do nich drzwi bez progów; 3) zainstalowanie odpowiednio przystosowanej, co najmniej jednej miski ustępowej i umywalki, a także jednego natrysku, jeżeli ze względu na przeznaczenie przewiduje się w budynku takie urządzenia; 4) zainstalowanie uchwytów ułatwiających korzystanie z urządzeń higienicznosanitarnych. Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu dla osób niepełnosprawnych bez przedsionka oddzielającego od komunikacji ogólnej (§ 86 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Analiza § 12, 16, 27, 30 i 37 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą prowadzi do wniosku, że Skarżąca spełniła te wymogi, czego zresztą nie kwestionowała Odwołująca. W opinii biegłego, która wpłynęła do Organu 15.07.2025 r., dokonano oceny spełniania warunków: stosowania w ustępach ogólnodostępnych wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej - w ustępach z oknem i jedną kabiną, a w innych - mechanicznej o działaniu ciągłym lub włączanej automatycznie oraz czy drzwi prowadzące do pomieszczenia izolującego oraz drzwi łączące je z dalszą częścią ustępu powinny zamykać się samoczynnie, a także czy pomieszczenia sanitarne wskazane przez Skarżącą spełniały powyższe wymogi i czy od dnia otwarcia ofert poddane zostały przebudowie. Oceny tej dokonano w oparciu o wizję lokalną, protokoły okresowych kontroli budynku oraz akta sprawy, w tym w szczególności dokumentację zdjęciową z oględzin obiektu z 14.07.2014 r. Jak wskazał biegły, "ustęp nie ma okna i posiada jedną kabinę. Zapewniona jest wentylacja mechaniczna przez zastosowanie wentylatora wywiewnego o ilości wywiewanego powietrza na poziomie 100m3/h. Wentylator załączany jest automatycznie wraz z włączeniem oświetlenia; Drzwi do ustępu nie posiadają urządzenia powodującego ich samoczynne zamknięcie. Brak jest śladów po montażu takiego urządzenia. Również zastosowany rodzaj ościeżnicy (ościeżnica stalowa przylgowa) nie zapewnia montażu takiego urządzenia. Wśród akt spraw najbardziej miarodajne dane przedstawiają dokumentacje zdjęciowe wykonane podczas oględzin. Plik o nazwie "[...]", zdjęcie opatrzone liczbą [...] wskazuje w sposób niejednoznaczny brak śladów po montażu urządzenia samozamykającego, natomiast zdjęcie opatrzone numerem [...] nie wskazuje czy taki samozamykacz był czy nie; na drzwiach obok samozamykacz był. Pozwala to wysnuć swego rodzaju domniemanie, iż na analizowanych drzwiach takiego urządzenia nie było. Brak jest jakichkolwiek śladów na istnienie bądź brak istnienia samoczynnego urządzenia wentylacji mechanicznej. Podczas opracowywania opinii, opiniujący dotarł do Książki obiektu budowlanego. W książce brak było wiadomości na temat remontu tej strefy analizowanego obiektu. W dokumentacji znajdowały się protokoły z okresowej kontroli stanu technicznej sprawności nr [...] z dnia 13.05.2014 r. oraz nr [...] z dnia 8.11.2013 r., a więc z okresu pomiędzy którym znajduje się data otwarcia ofert. W każdym z tych protokołów jest odwołanie do protokołów z kontroli badań wykonanych przez mistrza kominiarskiego, a dotyczących przewodów kominowych (protokół nr [...] z dnia 20.06.2013r.). W tych protokołach stwierdza się zgodność i brak nieprawidłowości w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu, na tej podstawie można założyć, iż wentylacja mechaniczna działała prawidłowo, zgodnie z przepisami". Do opinii dołączono dokumentację fotograficzną z przeprowadzonej wizji lokalnej. Wobec powyższych ustaleń Organ uznał, że Skarżąca spełniała warunek stosowania w ustępach ogólnodostępnych wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej - w ustępach z oknem i jedną kabiną, a w innych - mechanicznej o działaniu ciągłym lub włączanej automatycznie w dniu składania ofert (warunek z § 85 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Natomiast w odniesieniu do wymogu zapewnienia samoczynnego zamykania się drzwi prowadzących do pomieszczenia izolującego oraz drzwi łączących je z dalszą częścią ustępu – przytoczył ustalenia biegłego. Wskazał ponadto, że zgodnie z wyrokiem WSA z 08.04.2022 r., III SA/Po 694/21, dokumenty sporządzone przez pracowników Organu (w trakcie oględzin w dniach: 18 czerwca 2014 r., 11 lipca 2014 r. i 12 kwietnia 2016 r.) można wykorzystać jedynie pomocniczo, przy czym nie należy uwzględniać pomiarów przez nich dokonanych, jednak opinia biegłego odnosi się do zdjęć, a nie pomiarów. Ponadto biegły stwierdził jednoznacznie, że drzwi do ustępu nie tylko nie posiadały urządzenia powodującego ich samoczynne zamknięcie na dzień dokonania oględzin w dniu 8 lipca 2025 roku, ale stwierdzono również brak śladów po montażu takiego urządzenia. Podkreślił również, że zastosowany rodzaj ościeżnicy (ościeżnica stalowa przylgowa) nie zapewnia montażu takiego urządzenia. W konsekwencji biegły uznał, że zasadne jest domniemanie, że na analizowanych drzwiach takiego urządzenia nigdy nie było. Powyższe potwierdza również okazana przez dyrektora szkoły książki obiektu budowlanego, w której brak było wiadomości na temat remontu tej strefy analizowanego obiektu. Wobec powyższego, uznać należy, że Skarżąca nie spełniała wymogu z § 26 ust. 3 załącznika III do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. (ze zm.) r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Istnienie takiego obowiązku potwierdza także doktryna. W konsekwencji Organ uznał, że jego decyzja z 20.06.2014 r. jest wadliwa, a odwołanie Odwołującej winno zostać uwzględnione, bowiem oferta Skarżącej na etapie postępowania konkursowego podlegała odrzuceniu na podstawie przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 Ustawy z tego powodu, że oferta zawierała nieprawdziwą informację w zakresie zapewnienia przez ww. oferenta co najmniej jednego pomieszczenia sanitarno-higienicznego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych. Bez znaczenia pozostaje fakt braku możliwości rozstrzygnięcia czy podjazd dla osób niepełnosprawnych prowadzący do gabinetu stomatologicznego Skarżącej spełniał wymogi. Wypełniając zatem dyspozycję wynikającą z art. 149 ust. 1 pkt 2 Ustawy komisja konkursowa powinna była podjąć decyzję o odrzuceniu oferty Skarżącej. Nieprawdziwa informacja podana przez Skarżącą miała wpływ na wynik prowadzonego postępowania konkursowego, bowiem pozytywna odpowiedź na pytanie o zapewnianie co najmniej jednego pomieszczenia sanitarno-higienicznego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych była podstawą uzyskania dodatkowych punktów rankingujących (miała wpływ na dokonywaną przez komisję ocenę punktową oferty). Ponadto oferent mógł w przypadku cytowanego pytania ankietowego dokonać wyboru zgodnie ze stanem rzeczywistym odpowiedzi. Podkreślić jednocześnie należy, iż bez znaczenia dla oceny prawnej zawarcia w treści oferty Skarżącej informacji nieprawdziwej jest ewentualny brak świadomości niespełniania określonego warunku czy brak celowości zawarcia w ofercie informacji nieprawdziwej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika – adw. K. K. – wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, a nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzuciła decyzji: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej, wybiórczej i sprzecznej z zasadami swobodnej oceny dowodów oceny opinii biegłego inż. S. L. polegającej na przyjęciu, iż biegły w swej opinii stwierdził, że na dzień otwarcia ofert w pomieszczeniu higieniczno-sanitarnym poddanym oględzinom nie zapewniono urządzenia samoczynnie zamykającego drzwi, podczas gdy z opinii biegłego nie wynika taki jednoznaczny i kategoryczny wniosek, a konkluzje biegłego nie pozwalają na dokonanie jednoznacznego ustalenia, że na dzień otwarcia ofert Skarżąca nie spełniała wymogu określonego w § 26 ust. 3 załącznika nr III do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób dowolny i nieznajdujący oparcia w materiale dowodowym; 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. § 26 ust. 3 Załącznika numer 3 do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż norma tego przepisu dotyczy stanu faktycznego pomieszczenia sanitarnohigienicznego użytkowanego przez Skarżącą w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy wyłącznie drzwi prowadzących do pomieszczenia izolującego oraz drzwi łączących pomieszczenie izolujące z dalszą częścią ustępu, nie zaś drzwi łączących ustęp z korytarzem, a także nie dotyczy pomieszczeń higienicznosanitarnych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych; 3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji braku podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych do odrzucenia oferty, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem spowodowało wydanie wadliwej merytorycznie decyzji. W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów, wskazując w szczególności, że biegły, formułując konkluzje swojej opinii wskazał, że spośród zgromadzonych w sprawie materiałów najbardziej miarodajne pozostają dokumentacje fotograficzne wykonane podczas wcześniejszych oględzin z dnia 11 lipca 2014 r. i zdjęcie oznaczone nr [...] może sugerować brak śladów po montażu urządzenia samozamykającego, jednak jest to wskazanie "niejednoznaczne". Z kolei zdjęcie oznaczone numerem [...] nie przesądza, czy samozamykacz był zamontowany, czy też go nie było zauważył również, że na drzwiach znajdujących się obok urządzenie samozamykające było zamontowane, co dodatkowo potwierdza możliwość, że analogiczne rozwiązanie mogło zostać przewidziane także dla drzwi ocenianych, lecz brak jest materiału pozwalającego jednoznacznie to potwierdzić lub wykluczyć. Takie ostrożne i niekategoryczne wnioski nie pozwalają na dokonanie jednoznacznego ustalenia, że na dzień otwarcia ofert Skarżąca nie spełniała wymogu z § 26 ust. 3 załącznika nr III do rozporządzenia MPPS. Rozważania biegłego mają charakter domniemania, które nie może stanowić podstawy ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, zwłaszcza, że ciężar prawidłowego i niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego spoczywa na organie. Ponadto wskazała, że przepisy rozporządzeń w zakresie urządzeń samozamykających nie dotyczą oceny tego czy Skarżąca zapewnia pomieszczenie dla osób niepełnosprawnych, a czy zapewnia pomieszczenie dla pracowników zgodnie z wymaganiami rozporządzenia. Skoro bowiem rozporządzenie w zakresie osób niepełnosprawnych pozwala na brak zastosowania pomieszczenia izolującego (przedsionka), to nie znajdzie zastosowania § 26 ust. 3, który nakazuje stosowanie urządzeń samozamykających pomiędzy drzwiami prowadzącymi do pomieszczenia izolującego oraz drzwiami łączącymi pomieszczenie izolujące (przedsionek) z dalszą częścią ustępu. Urządzenie samozamykająca jest zatem wymagane w przypadku istnienia pomieszczenia izolującego (przedsionka), który w tym wypadku nie występuje. Urządzenie samozamykające nie jest natomiast wymagane dla wejścia bezpośrednio z korytarza czy ciągu komunikacyjnego do ustępu (toalety). Końcowo wskazała, że trudno przypisać oświadczeniom Skarżącej walor oświadczeń udawanych, fałszywych, czy też nieszczerych – a w konsekwencji nieprawdziwych. Skarżąca oświadczając, że zapewnia pomieszczenie sanitarne dla osób niepełnosprawnych złożyła oświadczenie zgodnie z posiadaną wiedzą i ugruntowanym przez lata przekonaniom. Ponadto w przepisach rozróżniono dwie sytuacje: po pierwsze - podanie danych lub informacji nieprawdziwych; po drugie - podanie danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Informacje nieprawdziwe, w przeciwieństwie do niezgodnych ze stanem faktycznym, oznaczają informacje fałszywe i są nacechowane złą wolą osoby składającej dane oświadczenie. Dokumenty przedłożone do akt sprawy oraz fakt braku wykreślenia ze Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą potwierdzają, iż Skarżąca spełniała i spełnia wymagania stawiane dla pomieszczenia higienicznosanitarnego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego N. F. Z. w P. z 15.10.2025 r., nr [...], którą - po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. K. prowadzącej indywidualną praktykę lekarską z siedzibą w K. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia 20.06.2014 r., oddalającą jej odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego pod numerem [...] w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne, na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.04.2024 r., sygn. akt: II GSK 12/24, oddalającego skargę kasacyjną Dyrektora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03.10.2023 r., sygn. akt III SA/Po 466/23, uchylającego decyzję Dyrektora z 23.05.2023 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uwzględnił odwołanie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są – co do zasady – związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w ww. przepisie zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 9 do art. 153). W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, wobec czego organ oraz Sąd w niniejszym składzie pozostawali związani ocenami prawnymi i wskazaniami zawartymi w zapadłych uprzednio w tej sprawie prawomocnych orzeczeniach: WSA w Poznaniu z 13.05.2015 r., II SA/Po 1112/14 oraz oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 26.01.2016 r., II GSK 2293/15, WSA w Poznaniu z 15.12.2016 r., III SA/Po 598/16 i oddalającym skargi kasacyjne od tego orzeczenia wyroku NSA z 05.09.2019 r., II GSK 1419/17, wyroku WSA w Poznaniu z 17.12.2021 r., III SA/Po 694/21, a następnie wyroku WSA w Poznaniu z 03.10.2023 ., III SA/Po 466/23 (dalej jako "Wyrok WSA") oraz oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z 10.04.2024 r., II GSK 12/24 (dalej jako "Wyrok NSA"). W szczególności Wyroku NSA wskazano, że "Z akt sprawy wynika, że w ocenie organu oferta E. W. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 [ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 164 poz. 1027 ze zm.; dalej jako: "u.s.o.z.")]". ponieważ składając ofertę konkursową oferent zawarł w niej nieprawdziwe informacje w zakresie zapewnienia przez niego co najmniej jednego pomieszczenia sanitarno-higienicznego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się art. 149 § 1 pkt 2 u.s.o.z. Nie mniej w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że podanie nieprawdziwych informacji wiąże się z taki działaniem świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie, podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Należy przyjąć, iż "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy (por. wyroki NSA z: 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 476/13, z dnia 20 kwietnia 2016 r., II GSK 2623/14). Przyjąć zatem należy, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to oferta której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia, a tym samym na wynik postępowania. Z podaniem nieprawdziwych informacji będziemy mieli do czynienia w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Oznacza to, że nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty, zaś "nieprawdziwość" ta musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania (por. wyrok NSA z dnia z 15 lutego 2017 r., II GSK 1586/15, wyrok NSA z 25 października 2018 r., II GSK 1138/18, wyrok NSA z 24 września 2019 r., II GSK 322/19). W tym stanie rzeczy ocena czy zaistniała w sprawie przesłanka, której mowa w art. 149 § 1 pkt 2 u.s.o.z. pozostaje w związku z prawidłowością poczynionych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną orzekania przez organ. Tak więc przy ocenie odnoszącej się do naruszenia skutkującego odwołaniem się do regulacji z art. 149 § 1 pkt 2 u.s.o.z. koniecznym jest dokonanie tej oceny przy zastosowaniu dorobku orzecznictwa NSA w zakresie wykładni ustawowego pojęcia "nieprawdziwa informacja" i to w odniesieniu do bezspornie ustalonych okoliczności faktycznych. Jak wskazał Organ w odpowiedzi na skargę – przepis ten nie został powołany w podstawach prawnych zaskarżonej decyzji, a w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po dokonaniu ustaleń faktycznych i opierając się na przyjętej interpretacji przepisu – oferta ta podlegałaby odrzuceniu. Kolejno NSA wskazał, że "zasadnie w ocenie NSA Sąd pierwszej instancji wskazał na naruszenie przez organ treści art. 153 p.p.s.a. Zauważyć należy, że już w wyroku z dnia 5 września 2019 roku, sygn. akt II GSK 1419/17, wydanym w tej sprawie, NSA oddalając skargę kasacyjną organu wyraźnie stwierdził, że organ dopuszcza się naruszenia wskazanego przepisu prawa bowiem "...ocenie ma podlegać stan faktyczny (podjazd dla wózków i dostępność toalety dla niepełnosprawnych) na dzień związania oferty". Jednocześnie w przywołanym wyroku NSA stwierdził, że zobowiązanie do oceny przeszłego stanu faktycznego nie jest niewykonalne ani nie jest sprzeczne z prawem. Jednocześnie podkreślić należy, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 694/21, wydanym również w niniejszej sprawie, sąd administracyjny wyraźnie wskazał na konieczność jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy a związanych z ustaleniem spełnienia przez pomieszczenie sanitarno-higieniczne, na dzień otwarcia ofert, warunków do wykorzystywania tego pomieszczenia przez osoby niepełnosprawne. Zdaniem Sądu organ winien ustalić czy od otwarcia ofert nastąpiła przebudowa pomieszczenia sanitarnego, a jeżeli tak, to kiedy i w jakim stopniu oraz winien ostatecznie ustalić iloma pomieszczeniami sanitarnymi dysponowała E. W. w dacie otwarcia ofert". Końcowo zaznaczył, że "z treści przywołanego w zaskarżonej decyzji § 14 ust. 1 rozporządzenia wynika, że zasada jest, iż pomieszczenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą lokalizuje się w samodzielnym budynku albo zespole budynków. Natomiast z ust. 2 § 14 wynika, że dopuszcza się lokalizowanie pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą w budynku o innym przeznaczeniu pod warunkiem, że pomieszczenia szpitala lub innego niż szpital przedsiębiorstwa, w którym udzielane są stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne zostaną całkowicie wyodrębnione. Oznacza to, że warunek całkowitego wyodrębnienia wskazanych pomieszczeń dotyczy tylko podmiotów ściśle określonych w tym przepisie z jednoczesnym uwzględnieniem treści przepisów § 10-13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Prowadzi to do wniosku, że w odniesieniu między innymi do gabinetu stomatologicznego (dentystycznego) w szkole działającego w strukturze podmiotu wykonującego działalność leczniczą wyłączne zastosowanie znajdują przepisy określone w § 16, § 27, § 29 i § 36 rozporządzenia". Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w swej istocie do oceny opinii biegłego w zakresie spełniania wymogu z § 26 ust. 3 załącznika III do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. 1650 z późn. zm., dalej w skrócie "rozporządzenie MPPS"), zgodnie z którym "Drzwi prowadzące do pomieszczenia izolującego oraz drzwi łączące je z dalszą częścią ustępu powinny zamykać się samoczynnie". W ocenie Sądu Organ, w powołaniu na opinię biegłego prawidłowo ocenił brak spełnienia tego wymogu. W szczególności, jak wskazał biegły, "Drzwi do ustępu nie posiadają urządzenia powodującego ich samoczynne zamknięcie. Brak jest śladów po montażu takiego urządzenia. Również zastosowany rodzaj ościeżnicy (ościeżnica stalowa przylgowa) nie zapewnia montażu takiego urządzenia". Przy czym w Książce obiektu budowlanego brak informacji na temat remontu tej strefy analizowanego obiektu. Zdaniem Sądu pozwala to na przyjęcie uprawnionej tezy, że na dzień otwarcia ofert taki wymóg nie był spełniony. Należy przy tym podkreślić, że Skarżąca oczekuje od organu nieograniczonego wręcz obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, podczas gdy sama również mogła składać określone wnioski dowodowe, które miałyby wykazać spełnienie przez nią spornych wymogów. Zarazem wątpliwości nie mogły być rozstrzygane na korzyść strony, bowiem należy mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.