I SA/Po 1371/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 24 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 lipca 2026 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia: odrzucić skargę.

W. sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca", "spółka") wniosło skargę do tut. Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 20 lipca 2026 r. w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż zdaniem Dyrektora IAS postanowienie o uznaniu ponaglenia za bezprzedmiotowe nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej:" p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na akty i czynności enumeratywnie wymienione w treści art. 3 § 2 p.p.s.a., a także na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W szczególności przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnych z wyżej wymienionych. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora IAS o uznaniu złożonego przez skarżącą ponaglenia za bezprzedmiotowe, wydane w oparciu o art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 dalej: "o.p."). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Przede wszystkim należy zauważyć, że na postanowienie o rozpatrzeniu ponaglenia zażalenie nie przysługuje, o czym skarżąca spółka została zresztą pouczona. Należy również wskazać, że postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia ma charakter wpadkowy i nie należy do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. II GSK 1350/10, ONSAiWSA 2011/6/122). Nadto postanowienie o uznaniu ponaglenia za bezprzedmiotowe zostało wydane w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Nie rozstrzyga zatem sprawy co do istoty, a jego celem jest podjęcie przez organ niższego stopnia rozstrzygnięcia co do istoty, w sytuacji gdy pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie albo też poinformowanie strony przez organ wyższego stopnia, że jej zarzuty w tym zakresie są bezzasadne. Zaskarżone postanowienie nie stwarza również dla strony żadnych uprawnień lub obowiązków, a zatem nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Objęte zatem przedmiotem zaskarżenia rozstrzygnięcie nie należy do żadnego z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też nie jest innym aktem lub czynnością enumeratywnie wymienioną w art. 3 § 2 p.p.s.a. Możliwość poddania postanowienia kontroli sądu nie wynika także z przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.