I SA/Po 129/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 października 2021 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

W dniu [...] stycznia 2021 r. M. L. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2020 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie obniżenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której pismem z [...] grudnia 2016 r. skarżąca zwróciła się do Starosty [...] o zmianę stawki opłaty rocznej z 3% na 1% za użytkowanie wieczyste nieruchomości położnej w K. - działki nr [...]. Starosta, pismem z [...] stycznia 2017 r. poinformował skarżącą, że w związku z zaskarżeniem postanowienia SKO w [...], dotyczącego również zmiany stawko opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, przesłał dokumenty dotyczące sprawy do WSA w Poznaniu i i wniosek skarżącej rozpatrzy po ich zwrocie. Natomiast pismem z [...] czerwca 2018 r. poinformował skarżącą, że zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia wizji lokalnej na ww. działce w dniu [...] czerwca 2018 r. dotyczy jej wniosku z [...] grudnia 2016 r. oraz, że ustaloną 3% stawkę, należną od ww. działki ostatecznie potwierdził Wojewoda [...] w pismach z [...] kwietnia 2018 r. i z [...] czerwca 2018 r., zaznaczają przy tym, że nie ma w obecnym stanie prawnym podstaw do żądanej zmiany stawki. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżąca wniosła do SKO w [...] o wznowienie postępowania w sprawie zmiany opłaty za użytkowanie wieczyste, zainicjowanego złożonym przez nią wnioskiem z [...] grudnia 2016 r. i ponowne rozpatrzenie tegoż wniosku. Kolegium, zawiadomieniem z [...] sierpnia 2018 r., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") przekazało powyższy wniosek według właściwości Staroście [...], który postanowieniem z [...] września 2018 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej odmową zmiany stawki opłaty rocznej. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej Wojewoda [...] w dniu [...] października 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując, że w jego ocenie intencją strony było w rzeczywistości złożenie wniosku do SKO z związku z odmowa obniżenia opłaty rocznej tytułem użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; dalej: "u.g.n."). Następnie SKO decyzją z [...] mają 2019 r. postanowiło umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, zaznaczając, że w dniu [...] grudnia 2018 r. Starosta [...] zmienił dotychczasową stawkę procentową opłaty rocznej ustalonej dla gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste - działka nr [...] z 3% na 1% począwszy od 2019 r., zatem rozpatrywanie wniosku z [...] lipca 2018 r. stało się bezprzedmiotowe, albowiem żądanie strony zostało rozstrzygnięte w innym postępowaniu (zgodnie z wnioskiem strony). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] lipca 2020 r., wydanym w sprawie II SA/Po [...], uchylił ww. decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wskazał, że kluczową okolicznością w sprawie jest to, że obejmuje ono postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ww. nieruchomości, zainicjowane wnioskiem skarżącej z [...] sierpnia 2016 r. Sąd zaznaczył, że skarżąca, żądając aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na 2017 r., zgodnie z art. 81 ust. 1 u.g.n. przed 31 grudnia 2016 r. (29 grudnia 2016 r.) złożyła do Starosty [...] wniosek o dokonanie aktualizacji opłaty rocznej. Przedstawiając chronologicznie złożone przez skarżącą pisma, Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, czy pismo Starosty z [...] czerwca 2018 r. zostało skarżącej doręczone, albowiem brak w nich zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Sąd podkreślił, że skarżąca, jak uznał Wojewoda w postanowieniu z [...] października 2018 r., wnosząc do Starosty [...] pismo z [...] lipca 2018 r., zwróciła się w trybie art. 81 ust. 1 u.g.n. do SKO o rozpatrzenie sprawy dotyczącej wniosku z [...] grudnia 2016 r. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że SKO błędnie uznało, iż postępowanie z wniosku z [...] grudnia 2016 r. zostało już rozstrzygnięte mocą dokonanej przez Starostę [...] zmiany dotychczasowej stawki procentowej rocznej ustalonej dla gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste dokonanej [...] grudnia 2018 r. z 3% na 1%, począwszy od 2019 r. Zmiana ta dotyczy bowiem aktualizacji opłaty rocznej na rok 2019, a nie na rok 2017. W związku z powyższym, nie można było uznać, że postępowanie zainicjowane wnioskiem z powyższych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Dalej Sąd wyjaśnił, że skoro wniosek skarżącej z [...] grudnia 2016 r. nie został rozpatrzony przez organ odmownie we wskazanym w art. 81 ust. 1 u.g.n. terminie 30 dni, to skarżącej, zgodnie z tym przepisem, przysługiwało prawo do skierowania sprawy do kolegium w terminie 90 dni od doręczenia żądania o aktualizację. Termin ten upłynął skarżącej z dniem [...] marca 2017 r. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca w ww. ustawowym terminie takiego wniosku nie złożyła. Pismo skarżącej z [...] lipca 2018 r., skierowane do SKO w sprawie nierozpatrzenia jej wniosku z [...] grudnia 2016 r. Sąd uznał za złożone z przekroczeniem terminu określonego w art. 81 ust. 1 u.g.n. Zdaniem Sądu, utrata przez skarżącą uprawnienia do złożenia po 29 marca 2017 r. żądania skierowania sprawy dotyczącej wniosku z [...] grudnia 2016 r. do SKO, winna zatem skutkować wydaniem przez ten organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r., powołując się na art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 81 u.g.n., Kolegium po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z [...] lipca 2018 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r., odmówiło wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie obniżenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste z 3% na 1% dla działki nr [...]. W uzasadnieniu, powołując art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz art.73 i 81 u.g.n., SKO wyjaśniło, że strona złożyła wniosek o zmianę stawki opłaty rocznej w dniu [...] grudnia 2016 r., zatem zmieściła się w terminie tj. do dnia 31 grudnia 2016 r. Wniosek ten nie został rozpatrzony odmownie przez Starostę. Tym samym stronie przysługiwało prawo do złożenia w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierowanie sprawy do Kolegium. Termin ten upływał w dniu 29 marca 2017 r. Strona nie złożyła takiego pisma w ustawowym terminie, kierując pismo do Kolegium dopiero [...] lipca 2018 r. (data wpływu 24 lipca 2018 r.), zatem po upływie ustawowego terminu ([...] marca 2017 r.), wynikającego z art. 81 ust. 1 u.g.n. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że po dniu 29 marca 2017 r. strona utraciła uprawnienie do skierowania sprawy do Kolegium. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy oraz w następstwie tego: przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; wydanie opinii w sprawie podstawowej niezbędnej dokumentacji ustalającej użytkowanie wieczyste dla nieruchomości [...]; przyjęcie wniosków dowodowych wskazanych w uzasadnieni; odrzucenie twierdzeń SKO, dotyczących przekroczenia terminu złożenia zażalenia od wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r.; ustalenie terminu złożenia żądania skierowania sprawy do SKO na podstawie otrzymanego przez skarżącą pisma Starosty [...] z [...] czerwca 2018 r. wraz z kserokopiami kopert z podanymi numerami przesyłek odpowiednio w dniach 22 czerwca 2018 r. i 6 lipca 2018 r.; uznanie prowadzenia postępowania przez Starostę na wniosek skarżącej z [...] grudnia 2016 r. w okresie od [...] grudnia 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. na podstawie zawiadomienia z [...] czerwca 2018 r.; a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W treści skargi strona wskazała, że złożyła do Starosty wiele wniosków o zmianę stawki opłaty za użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości (w 2010 r., w 2015 r., 2016 r. i 2018 r.), jednakże Starosta nie wskazał ani przed SKO, Wojewodą i przed WSA w Poznaniu dokumentacji w trybie art. 81 u.g.n. wypowiedzenia stawki 1% opłaty za użytkowanie wieczyste po 2000 r. Ówczesny użytkownik wieczysty w latach od 2002 do 2003 r. potwierdza w piśmie z [...] marca 2017 r. brak wypowiedzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (załącznik nr 4). Natomiast SKO nie przeprowadziło analizy dokumentacji przedkładanej przez Starostę i nie wykazało się starannością w analizie tej dokumentacji. Także lekceważące podejście Starosty do braku potwierdzeń odbioru przez skarżącą pisma z [...] czerwca 2018 r. wykazuje, że SKO nie zna treści tego pisma, które potwierdza, że do 14 czerwca 2018 r. jest prowadzone postępowanie na wniosek skarżącej z [...] grudnia 2016 r., a także udziela szczegółowych odpowiedzi na pismo skarżącej z [...] czerwca 2018 r. W ocenie strony Kolegium brakuje powagi w postępowaniach dotyczących spornej stawki opłaty za użytkowanie wieczyste. Ponadto nie zastosowało się ono do chwili obecnej i nie wykonało zwrotu skarżącej kosztów sądowych, tj. kwoty [...]zł zasądzonej w punkcie II wyroku z [...] lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...] . W piśmie procesowym z [...] czerwca 2021 r. skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację, wnosząc o przywrócenie stawki 1% i informowani9e jej oraz jej pełnomocnika o przebiegu postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie skargi, wskazując na brak podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Przedmiotem jej sporu jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie obniżenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste z 3% na 1% dla działki nr [...]. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że SKO, jak również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, związani byli wytycznymi zawartymi w wyroku tut. Sądu z [...] lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...] . Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. wyroki NSA z: 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08; 23 września 2009 r., I FSK 494/09; 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09; a także wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., I SA/Wr 1591/09 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 P.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 P.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W związku z powyższym przypomnieć należy, że w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Po [...] Sąd uznał, że wnosząc do Starosty [...] pismo z [...] lipca 2018 r., skarżąca zwróciła się w trybie art. 81 ust. 1 u.g.n. o rozpatrzenie sprawy dotyczącej wniosku z [...] grudnia 2016 r. Sąd wyjaśnił, że skoro wniosek skarżącej z [...] grudnia 2016 r. nie został rozpatrzony odmownie w terminie 30 dni, który wskazuje art. 81 ust. 1 u.g.n., to skarżącej przysługiwało prawo skierowania sprawy do Kolegium w terminie 90 dni od doręczenia żądania o aktualizację i termin ten upłynął 29 marca 2017 r. Ponieważ skarżąca takiego wniosku nie złożyła, jej pismo z [...] lipca 2018 r. Sąd uznał za złożone z przekroczeniem terminu określonego w art. 81 ust. 1 u.g.n. Sąd wskazał, że utrata przez skarżącą uprawnienia do złożenia po 29 marca 2017 r. żądania skierowania sprawy dotyczącej wniosku z [...] grudnia 2016 r. do SKO winno skutkować wydaniem przez ten organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Powyższe wytyczne Sądu obligowały zatem SKO do wydania na podstawie ww. przepisu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skierowanej przez skarżącą do Kolegium wnioskiem z [...] lipca 2018 r., błędnie zatytułowanym przez nią wnioskiem o wznowienie postępowania. Sąd bowiem w ww. wyroku przyjął, że wprawdzie wniosek skarżącej z [...] grudnia 2016 r. został złożony z zachowaniem terminu do żądania aktualizacji opłaty rocznej, który upływał z końcem 2016 r., niemniej jednak wobec nie rozpatrzenia tego żądania odmownie w terminie 30 dni, skarżącej przysługiwało żądanie skierowania sprawy do Kolegium w terminie 90 dni (art. 81 ust. 1 u.g.n.), a termin ten w kontrolowanej sprawie upływał – jak stwierdził Sąd w wyroku – z dniem 29 marca 2017 r. i w tym terminie skarżąca takiego żądania nie złożyła. Natomiast jej wniosek z [...] lipca 2018 r. w sprawie nierozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2016 r. Sąd uznał za złożony z przekroczeniem terminu z art. 81 ust. 1 u.g.n., tj. terminu upływającego z dniem 29 marca 2018 r. Trzeba też zaznaczyć, że powyższe rozważania Sąd poczynił przyjmując wcześniej, że nie wiadomo, czy pismo Starosty z [...] czerwca 2018 r. zostało skarżącej doręczone, gdyż w aktach brak zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, zaś pismo skarżącej z [...] lipca 2018 r. stanowi żądanie rozpatrzenia sprawy dotyczącej wniosku z [...] grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie wskazuje się, że przez "inne uzasadnione przyczyny", uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę, tj. stan rei iudicatae, bądź wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 789/19). Organ ma obowiązek w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Jakkolwiek jednak ocena przez organ dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. może wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to może być ono prowadzone tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu. Natomiast w myśl art. 81 ust. 1 u.g.n. użytkownik wieczysty może żądać dokonania aktualizacji opłaty rocznej, jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie żądania powinno nastąpić w formie pisemnej w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego aktualizację opłaty rocznej. W przypadku odmowy aktualizacji opłaty rocznej użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium. W przypadku nierozpatrzenia żądania w terminie 30 dni użytkownik wieczysty może, w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 77-80 stosuje się odpowiednio. Adresatem wniosku o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest właściwy organ, tj. w świetle przepisu art. 4 pkt 9 u.g.n. dla nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa - starosta. Biorąc zatem pod uwagę treść art. 153 P.p.s.a. oraz omówionego wyżej art. 65a § 1 K.p.a. i przytoczonego art. 81 ust. 1 u.g.n., Kolegium prawidłowo powołało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ww. przepisy oraz ocenę prawną zawartą w wyroku II SA/Po [...] i zgodnie z zawartymi tam wskazaniami co do dalszego postępowania wydało postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania, albowiem złożone przez nią [...] lipca 2018 r. żądanie skierowania wniosku z [...] grudnia 2016 r. do SKO z uwagi na upływ 90-dniowego terminu z art. 81 ust. 1 u.g.n. uniemożliwiło Kolegium wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie tego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi nie przedstawiła takich argumentów prawnych, które wskazywałyby na nieprawidłowe zastosowanie przez organ art. 61a § 1 K.p.a. Jednym z wniosków zawartych w skardze jest "odrzucenie twierdzeń SKO w [...] dotyczących przekroczenia terminu złożenia zażalenia od wniosku z dnia [...].12.2016 r.". Ta kwestia została przesądzona przez WSA w Poznaniu w wyroku z [...] lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...] i zastrzeżenia w tym zakresie skarżąca mogła podnosić jedynie składając skargę kasacyjną od tego wyroku. Natomiast podniesiony w skardze zarzut niewykonania ww. wyroku w zakresie zasądzonych w nim na rzecz skarżącej kosztów postępowania pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Zasygnalizować tylko należy, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego w części zasądzającej koszty postępowania stanowi tytuł egzekucyjny [art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805)}, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności stanowi podstawę do wszczęcia egzekucji. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.