I SA/Po 127/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania G. G. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Prezydenta M. P. (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 13 maja 2024 r. nr [...] cofającej G. G. uprawnienia diagnosty nr [...] do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 570), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 572 - dalej k.p.a.), w zw. z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 40, pkt 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 1251 - dalej p.r.d.) w zw. z § 9f rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2024, poz. 502 dalej rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2002 r.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tj. Dz. U. 2024, poz. 141 - dalej rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2012 r.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w dniach od 6 do 19 lutego 2024 r. Prezydent M. P. przeprowadził planową kontrolę okręgowej stacji kontroli pojazdów (dalej - oskp) o kodzie rozpoznawczym [...] prowadzonej przez spółkę F. G. S.. z o. o., mieszczącej się w P. przy ul. [...]. W wyniku kontroli, zakończonej wydaniem w dniu 19 lutego 2024 r. protokołu pokontrolnego nr [...], stwierdzono nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenia oraz dokumentowania czterech dodatkowych badań technicznych pojazdów, wykonanych przez diagnostę G. G.. Jak wynika z treści pkt [...] pkt [...] ww. protokołu kontroli w okresie objętym kontrolą działalności przedsiębiorcy prowadzącego oskp o kodzie rozpoznawczym [...], diagnosta G. G. na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ww. ustawy przeprowadził z wynikiem pozytywnym cztery dodatkowe badania techniczne pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych polegających na: 1. zwiększeniu liczby siedzeń do 9 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że samochód klasyfikowany jako ciężarowy kategorii [...] może posiadać nie więcej niż 6 miejsc siedzących nie licząc siedzenia kierowcy. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) wystawionym przez służbę techniczną P. I. M. S. Ł. (dalej [...] - nr potwierdzenia [...] z dnia 24.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego. W dokumentacji prowadzonej przez kontrolowaną stację kontroli pojazdów nie znajdowało się potwierdzenie PIMOT nr [...] z dnia 24.08.2023 r., 2. zwiększeniu liczby siedzeń z 2 do 7 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego. 3. zmianie rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy oraz zwiększeniu liczby siedzeń z 3 do 7 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że ww. samochód po dokonanych zmianach nadal wykazywał wyższą zdolność do przewozu ładunku w stosunku do zdolności przewozu pasażerów, wyrażoną w kilogramach, czyli zaliczał się do samochodów ciężarowych. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego, 4. zmianie rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy oraz zwiększeniu liczby siedzeń z 2 do 6 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że ww. samochód po dokonanych zmianach nadal wykazywał wyższą zdolność do przewozu ładunku w stosunku do zdolności przewozu pasażerów, wyrażoną w kilogramach, czyli zaliczał się do samochodów ciężarowych. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego. Następnie w dniu 21 lutego 2024 r. organ I instancji wystosował pismo nr [...] do S. B. Ł. - P. I. M. w W. z prośbą o informację, czy Ł. - PIMOT wydał potwierdzenia spełniania warunków technicznych określonych w §9b, §9d, §9f, §9g, §9h ww. rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. dla pojazdów [...] o nr VIN: [...], [...], [...], [...] Ponadto Prezydent zwrócił się z prośbą o zweryfikowanie i ewentualne potwierdzenie załączonych do pisma kserokopii potwierdzeń o nr [...], [...] [...] Z treści odpowiedzi, jaka wpłynęła do organu w dniu 8 marca 2024 r. wynika, że ww. dokumenty nie zostały wydane przez S. B. Ł. - P. I. M.. Jak wskazano: czcionka zastosowana w załączonych do pisma kopiach Potwierdzeń nie odpowiada stosowanemu w Ł. - PIMOT wzorowi w obszarze: numeru potwierdzenia, cech identyfikacyjnych pojazdu, daty sporządzenia sprawozdania oraz daty wydania. Obowiązujący w Ł. - PIMOT wzór Potwierdzenia został załączony do pisma. Poza tym z treści ww. pisma wynika, że Ł. - PIMOT wystawił potwierdzenia o nr [...], [...], [...], ale dla całkowicie innych marek i nr VIN pojazdów, w dacie 9 lutego i 14 lutego 2024 r. (a nie jak wynika z kserokopii potwierdzeń pobranych na oskp [...], w dacie 31 sierpnia 2023 r. W toku postępowania w dniu 14 marca 2024 r. wystosowano zapytanie do producenta czterech samochodów marki [...] o nr VIN: [...], [...], [...], [...], dotyczące ustalenia rodzaju pojazdu, rodzaju nadwozia, kategorii homologacyjnej, liczby miejsc siedzących oraz masy pojazdu gotowego do jazdy. W odpowiedzi na ww. zapytanie (e-mail z dnia 3 kwietnia 2024 r.) przedstawiciel V. Sp. z o.o. przesłał skany świadectw zgodności (w języku obcym), wystawionych dla pojazdów o ww. numerach identyfikacyjnych VIN. Z treści ww. świadectw zgodności wynika, że: 1. [...] o nr VIN [...] został wyprodukowany w 2018 r. jako samochód ciężarowy kategorii [...], o rodzaju nadwozia [...], z trzema miejscami do siedzenia. Przedmiotowy pojazd był homologowany według dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, 2. [...] o nr VIN [...] został wyprodukowany w 2018; r. jako samochód ciężarowy kategorii [...], o rodzaju nadwozia [...], z dwoma miejscami do siedzenia. Przedmiotowy pojazd był homologowany według dyrektywy 2007/46/WE. Masa pojazdu gotowego do jazdy została określona przez producenta na 2056 kg, natomiast technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu została określona na 3500 kg. 3. [...] o nr VIN [...] został wyprodukowany w 2018 r. jako samochód ciężarowy kategorii [...], o rodzaju nadwozia [...], z trzema miejscami do siedzenia. Przedmiotowy pojazd był homologowany według dyrektywy 2007/46/WE. Masa pojazdu gotowego do jazdy została określona przez producenta na 2235 kg, natomiast technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu została określona na 3500 kg, 4. [...] o nr VIN [...] został wyprodukowany w 2017 r. jako samochód ciężarowy kategorii [...], o rodzaju nadwozia [...], z dwoma miejscami do siedzenia. Przedmiotowy pojazd był homologowany według dyrektywy 2007/46/WE Masa pojazdu gotowego do jazdy została określona przez producenta na 2170 kg, natomiast technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu została określona na 3500 kg. W dniu 15 marca 2024 r. Prezydent zawiadomił Komisariat Policji P. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na posłużeniu się nieoryginalnymi dokumentami w postaci kserokopii potwierdzeń S. Ł. - [...], przy przeprowadzeniu dodatkowych badań technicznych pojazdów na oskp o kodzie rozpoznawczym [...] W ocenie pełnomocnika strony niedokonanie przez diagnostę o nr uprawnienia [...] weryfikacji potwierdzeń wydanych przez służbę techniczną, na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego, nie może stanowić zarzutu w stosunku do ww. diagnosty, gdyż w procedurze wykonywania badań technicznych, w tym dodatkowych badań technicznych po zmianach konstrukcyjnych, brak jest obowiązku weryfikowania dokumentów potwierdzających prawidłowość wykonania ww. zmian w pojazdach. W obowiązujących przepisach prawa nie ma także obowiązku przechowywania takich dokumentów przez stację kontroli pojazdów. Diagnosta o nr uprawnienia [...] dopiero po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy uzyskał informację, że dokumenty w postaci poświadczeń służby technicznej, które zostały mu przedstawione do badań technicznych, prawdopodobnie były sfałszowane. Według pełnomocnika jego mandant został celowo wprowadzony w błąd. Ww. diagnosta uznaje wyniki postępowania za wiarygodne w zakresie tego, że dokumenty zostały sfałszowane i na tej podstawie skorygował zaświadczenia z badań technicznych w ten sposób, aby uwzględnić fakt sfałszowania dokumentów. Zmienił on wynik czterech dodatkowych badań technicznych na negatywny oraz wskazał na konkretne usterki dotyczące stanu technicznego pojazdów. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów Prezydent w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zamieszczenie w protokole kontroli oskp [...] informacji o niefigurowaniu potwierdzeń wydanych przez służbę techniczną w zestawieniu publikowanym na stronie Transportowego Dozoru Technicznego nie stanowi zarzutu w stosunku do diagnosty o nr uprawnienia [...] Poprzez zamieszczenie ww. informacji w protokole kontroli organ chciał jedynie podkreślić, że zweryfikował ww. potwierdzenia w bazie internetowej i że rezultat tej weryfikacji okazał się negatywny. Wymaga podkreślenia zdaniem Prezydenta, że obowiązkową czynnością do wykonania przez diagnostę podczas każdego badania technicznego przeprowadzanego na stacji kontroli pojazdów jest identyfikacja pojazdu. W jej zakresie zawiera się nie tylko sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu, ale także porównanie zgodności pozostałych danych technicznych zapisanych w dokumencie ze stanem faktycznym. Za jedną z ww. danych trzeba uznać rodzaj badanego pojazdu. Dysponując podczas badań technicznych kserokopiami potwierdzeń spełniania przez pojazdy warunków technicznych określonych w § 9 ww. rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. podczas gdy badany samochód ciężarowy kategorii [...] po dokonanych zmianach polegających na zwiększeniu liczby miejsc siedzących z 3 na 9 nabrał cech samochodu osobowego (a nie samochodu ciężarowego, jak określił to diagnosta w zaświadczeniu z badania technicznego nr [...]), a dwa inne samochody ciężarowe kategorii [...] po zwiększeniu liczby miejsc siedzących nadal zachowały charakter samochodów ciężarowych (a nie samochodów osobowych, jak określił to diagnosta w zaświadczeniach z badań technicznych nr [...] oraz [...]), diagnosta mógł powziąć wątpliwość co do prawdziwości ww. potwierdzeń. Jak podniósł Prezydent wydaje się bowiem mało prawdopodobne, a wręcz niemożliwe, aby służba techniczna (a dokładniej Ł. - PIMOT), która wśród wielu posiadanych kompetencji, do których można zaliczyć m. in. przeprowadzanie badań homologacyjnych pojazdów, ich przedmiotów wyposażenia i części, wydała pozytywne potwierdzenia spełniania przez pojazdy warunków technicznych w sytuacji, kiedy badane pojazdy tych warunków nie spełniały. Natomiast w kwestii skorygowania czterech dodatkowych badań technicznych i wystawienia przez diagnostę G. G. nowych zaświadczeń ze zmienionym wynikiem badań technicznych nr [...], [...], [...] oraz [...] z pozytywnego na negatywny, organ zaznaczył, że zaświadczenia wystawione pierwotnie z wynikiem pozytywnym przez diagnostę o nr uprawnienia [...] zostały przedłożone w organach rejestrujących poszczególne pojazdy, stanowiąc podstawę do zmiany danych w dowodach rejestracyjnych tychże pojazdów. Po uzyskaniu skorygowanych przez diagnostę zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych z art. 81 ust. 11 pkt 3 p.r.d. z wynikiem negatywnym, tutejszy organ podjął kroki zmierzające do wznowienia postępowania dotyczącego rejestracji pojazdu o nr rejestracyjnym [...], natomiast w przypadku trzech pozostałych pojazdów bezzwłocznie poinformował organy właściwe ze względu na ich rejestrację o fakcie zmiany wyniku dodatkowych badań technicznych na negatywny przez diagnostę o nr uprawnienia [...] Ponadto organ zwrócił uwagę, że wymaga zaznaczenia, że w piśmie z dnia 19 kwietnia 2024 r. pełnomocnik strony postępowania nie wskazał konkretnej podstawy prawnej, zgodnie z którą byłaby możliwa korekta treści zaświadczeń i wyniku przeprowadzonych badań technicznych. Natomiast w obowiązujących przepisach prawa dotyczących badań technicznych pojazdów tylko przepis § 9 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach daje podstawę diagnoście do skorygowania wydanego przez siebie zaświadczenia, jednak wyłącznie w sytuacji popełnienia oczywistej omyłki. Zgodnie z tym przepisem w przypadku popełnienia oczywistej omyłki w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz wydaje nowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Na poparcie swojego stanowiska Prezydent przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2013 r. sygn. III SA/Łd 431/13, w którym stwierdzono, że regulacja zawarta w § 9 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. nie pozwala prostować wszystkich błędnych zapisów, a jedynie oczywiste omyłki oraz, że możliwość prostowania omyłek w powyższym trybie nie jest antidotum na wszystkie błędne wpisy w dowodzie rejestracyjnym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zaakcentował, że przedmiotem prowadzonego przez niego postępowania jest wykonanie z wynikiem pozytywnym przez diagnostę G. G. czterech dodatkowych badań technicznych pojazdów na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 p.r.d., w których dokonano zmian konstrukcyjnych. W przypadku badań technicznych o nr [...] i [...] zmiany te polegały na zmianie rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy oraz na zmianie (zwiększeniu) liczby miejsc siedzących. Natomiast w przypadku badań technicznych o nr [...] i [...] zmiany polegały na zwiększeniu liczby miejsc siedzących przy niezmienionym rodzaju pojazdu. Zgodnie z definicjami zamieszczonymi w ustawie, samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu (art. 2 pkt 40 ustawy). Natomiast samochód ciężarowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od czterech do dziewięciu łącznie z kierowcą (art. 2 pkt 42 ustawy). Zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6 ww. ustawy, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem, na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego pojazdu oraz zakres czynności określonych w pkt 1 -2 działu I załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia, a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu, podczas przeprowadzania badania technicznego pojazdu w sposób określony w dziale II załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr [...] do tego rozporządzenia. Nie wymaga się wykonania czynności określonych w pkt 1 działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia, jeżeli zmiany konstrukcyjne lub wymiana elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym nie mają wpływu na działanie układu kierowniczego, skuteczność tłumienia zawieszenia oraz ustawienie kół jezdnych. Wspomniany wcześniej dział II załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia określa szczegółowy sposób ustalania nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego pojazdu. W § 2 ww. działu II załącznika nr [...] do tego rozporządzenia zapisano, że przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu należy w możliwie największym stopniu wykorzystywać dostępne informacje zawarte w takich źródłach, jak przepisy i dokumenty homologacyjne, dane producenta pojazdu, katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 80bh ust. 1 ustawy, a w indywidualnych wypadkach, inne wiarygodne publikacje i dokumenty, dotyczące danego pojazdu lub jego zespołów i elementów. Wszelkie ustalenia powinny być podejmowane: 1) na podstawie przepisów art. 2 pkt 31-58 i art. 66 ust. 6 i art. 80bh ustawy, 2) z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z § 2-5 rozporządzenia o warunkach technicznych oraz z ewentualnych warunków dodatkowych dotyczących danego pojazdu. Z kolei § 5 ust. 1 ww. działu II załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. określa sposób ustalania liczby miejsc w pojeździe z zastrzeżeniem, że: 1) łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych w wysokości 68 kg. z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych; 2) zachowane były wymagania dotyczące miejsc oraz pomieszczeń przeznaczonych lub przystosowanych do przewozu osób, określone dla danego rodzaju pojazdu w rozporządzeniu o warunkach technicznych. Natomiast w § 6 zapisano, że inne dane techniczne pojazdu, np. rodzaj, podrodzaj, przeznaczenie, pojemność skokową silnika, ustala się stosując odpowiednio zasady określone w § 2 działu II załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. Organ stwierdził, że samochody objęte dodatkowymi badaniami technicznymi nr [...], [...], [...], [...] były pojazdami wyprodukowanymi i homologowanymi według dyrektywy 2007/46/WE. Wspomniana wcześniej dyrektywa w części A załącznika II zawiera kryteria kwalifikowania pojazdów do danej kategorii. Jeśli chodzi o kryteria kwalifikowania pojazdów do kategorii [...] (ciężarowych), to zgodnie z zapisem pkt 3.5 części A załącznika II do dyrektywy w przypadku pojazdów kategorii [...] liczba miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy nie może przekroczyć sześciu, zaś zgodnie z pkt 3.6 ww. części A załącznika II dyrektywy pojazdy takie muszą wykazywać zdolność przewozu ładunków równą lub wyższą niż zdolność przewozu osób wyrażoną w kilogramach. Do tego celu, we wszystkich konfiguracjach, szczególnie w przypadku, gdy wszystkie miejsca siedzące są zajęte, musi zostać spełniona następująca zależność: P - (M + N x 68) > N x 68; gdzie poszczególne litery oznaczają: "P" technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą pojazdu, "M" masę pojazdu gotowego dojazdy, "N" liczbę miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy. Co istotne, pojazd zalicza się do kategorii [...], gdy spełnione są wszystkie obowiązujące kryteria. Jeżeli co najmniej jedno kryterium określone w pkt 3.2-3.6 części A załącznika II do dyrektywy nie jest spełnione, pojazd kwalifikuje się do kategorii [...] (pkt 3.8.1 części A załącznika II do dyrektywy). W celu sprawdzenia spełnienia przez badane pojazdy ww. zależności, należy w pierwszej kolejności wymienić poszczególne parametry pojazdów (oznaczone jako P i M) w oparciu o dane techniczne ustalone na podstawie skanów świadectw zgodności otrzymanych od spółki V. . Zatem w przypadku: 1) samochodu [...] o nr VIN WV1ZZZSYZJ9041335; P=3500 kg, M=2056 kg, N=6 3500-(2056 + 6 x 68) > 6 x 68, w wyniku czego 1036 kg > 408 kg, 2) samochodu [...] o nr VIN WV 1 ZZZS YZK9025247; P=3500 kg, M=2235 kg, N=6 3500-(2235 + 6 x 68) > 6 x 68, w wyniku czego 857 kg > 408 kg, 3) samochodu [...] o nr VIN [...] P=3500 kg, M=2170 kg, N=53500-(2170 + 5 x 68) > 5 x 68, w wyniku czego 990 kg > 340 kg. Organ stwierdził, że jak wynika z obliczeń pkt 12 ppkt 2) i 3) tego pisma, dołożenie dodatkowych miejsc siedzących w pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia albowiem pojazdy te nadal wykazują wyższą zdolność przewozu ładunków niż zdolność przewozu osób, czyli zaliczają się do samochodów ciężarowych. Natomiast samochód [...] o nr VIN [...] pomimo zwiększenia liczby siedzeń do 7 nadal pozostał samochodem ciężarowym, co potwierdziło obliczenie zamieszczone w pkt 12 ppkt 1) tego pisma. Przepis art. 66 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy stanowi, że zabronione jest dokonywanie zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem: a) pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu lub inny równoważny dokument, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1. art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1; b) pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Z kolei przepis art. 66 ust. 4b ww. ustawy stanowi, że potwierdzenia spełnienia odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w odniesieniu do pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 5 ustawy, dokonuje służba techniczna wyznaczona przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego albo Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego. Zgodnie zaś z zapisem § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. badania techniczne polegają m. in. na sprawdzeniu, czy badany pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W sprawie istotny jest także przepis § 1 ust. 2a ww. rozporządzenia, zgodnie z którym pojazd, o którym mowa w art. 66 ust. 4 pkt 6 lit. b) ustawy, powinien spełniać wymagania i warunki techniczne w zakresie dokonanych zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów, obowiązujące w dniu dokonania zmiany rodzaju pojazdu. Zgodnie z treścią zaświadczeń o przeprowadzonych dodatkowych badaniach technicznych nr [...] i [...], wydanych przez diagnostę G. G., w samochodach [...] miała miejsce zmiana rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy (z jednoczesnym zwiększeniem liczby miejsc siedzących w ww. pojazdach). Biorąc pod uwagę wyniki obliczeń dokonanych w pkt 12 ppkt 2) i 3) tego pisma, które to obliczenia potwierdziły, że dołożenie dodatkowych miejsc siedzących w pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia, którym jest przewóz ładunków (czyli nadal badane pojazdy zaliczają się do samochodów ciężarowych), to diagnosta przeprowadzający dodatkowe badania techniczne na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy powinien sprawdzić, czy badane pojazdy po dokonanych zmianach spełniały wymagania i warunki techniczne określone w § 9b rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. o warunkach technicznych. Przepis § 9b ww. rozporządzenia stanowi bowiem, że w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii [...] i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii [...]) o nadwoziu rodzaju [...] (samochód ciężarowy) oraz [...] ([...]) mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5, pkt 3.6 oraz pkt 3.8 części A załącznika I do rozporządzenia i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr [...] EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr [...] EKG ONZ. Wykaz służ technicznych przeprowadzających badania homologacyjne, wyznaczonych w drodze decyzji administracyjnej przez Dyrektora TDT oraz zakres ich wyznaczenia, znajduje się na stronie podmiotowej Transportowego Dozoru Technicznego (TDT). Potwierdzenia na zgodność z Regulaminami nr [...] EKG ONZ oprócz Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego mogą być wystawiane przez następujące jednostki: S. B. Ł. - P. I. M. z siedzibą w W.; Instytut Transportu Samochodowego z siedzibą w W.; C. Sp. z o.o. z siedzibą w N. Na stronie podmiotowej TDT dostępny jest także wykaz potwierdzeń wydanych przez ww. służby, dotyczących spełniania wymagań określonych w §8 lub §9b, §9d. §9f, §9g, §9h rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. przez pojazdy o konkretnych numerach identyfikacyjnych VIN. Organ zauważył, że w treści opisów zmian dokonanych w badanych pojazdach, stanowiących załączniki do zaświadczeń przeprowadzonych dodatkowych badaniach technicznych nr [...] i [...] diagnosta zamieścił informację o nr potwierdzeń wydanych przez S. B. Ł. - P. I. M.. Z treści kserokopii ww. potwierdzeń, załączonych do kopii zaświadczeń o przeprowadzonych dodatkowych badaniach technicznych nr [...] i [...] wynika, że badane pojazdy spełniały wymagania techniczne określone w §9f rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. o warunkach technicznych, co nie odpowiada rzeczywistym zmianom zaistniałym w ww. pojazdach, które polegały na zwiększeniu liczby miejsc siedzących (dla przypomnienia zwiększenie liczby miejsc siedzących w ww. pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia - czyli przewóz ładunków). Podobnie ma się rzecz w przypadku badania technicznego nr [...], w którym diagnosta G. G. potwierdził zwiększenie liczby miejsc siedzących w samochodzie ciężarowym bez zmiany rodzaju pojazdu. Także w tej sytuacji ww. diagnosta powinien dysponować dokumentem potwierdzającym prawidłowość dokonanych zmian zgodnie z § 9b rozporządzenia, a nie na zgodność z § 9f tego samego rozporządzenia . Przepis § 9f rozporządzenia stanowi, że w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekracząjącej 3,5 tony (kategorii [...] o nadwoziu rodzaju [...] (samochód ciężarowy) oraz [...] ([...]) mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zwiększeniu liczby siedzeń lub zmianie położenia siedzeń, powodujące zmianę rodzaju pojazdu na samochód osobowy lub specjalny, o którym mowa w przepisach o rejestracji pojazdów, jeżeli są spełnione wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr [...] i [...]EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr [...] EKG ONZ. W przypadku zmiany rodzaju pojazdu na samochód osobowy: 1) zaczepy [...] oraz liczba siedzeń wyposażonych w takie zaczepy powinny być zgodne z wymaganiami Regulaminu nr [...] lub [...] EKG ONZ; 2) pojazd nie powinien spełniać wymagań, o których mowa w pkt 3.6 części A załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE. Część A załącznika I do ww. rozporządzenia zawiera kryteria kwalifikowania pojazdów do danej kategorii. Pkt 3.6 ww. części A załącznika I do rozporządzenia stanowi, że aby pojazd mógł być określony jako samochód ciężarowy, musi on wykazywać zdolność przewozu ładunków równą lub wyższą niż zdolność przewozu osób wyrażoną w kg. Do tego celu, we wszystkich konfiguracjach, szczególnie w przypadku gdy wszystkie miejsca siedzące są zajęte, spełnione muszą być następujące równania: a) gdy N = 0: P - M > 100 kg; b) gdy 0 150 kg; c) gdy N > 2: P - (M + N x 68) > N x 68. Użyte w ww. zależnościach litery oznaczają odpowiednio; "P"- maksymalną masę całkowitą; "M" -masę pojazdu gotowego dojazdy; "N" -liczbę miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy. Przywołane wcześniej wymogi klasyfikowania pojazdów jako ciężarowych były także zawarte w dyrektywie ramowej [...], zgodnie z którą samochody marki [...] wymienione w pkt 1 tego pisma były homologowane. Analizując zmiany konstrukcyjne, jakim zostały poddane samochody marki [...] wymienione w pkt 1 tego pisma można wywnioskować zdaniem organu, że wspólnym mianownikiem zmian zaistniałych w tych pojazdach było zwiększenie liczby miejsc siedzących. Organ wskazał, że montaż dodatkowych siedzeń w pojeździe lub zmiana konfiguracji już istniejących to istotna zmiana konstrukcyjna wpływająca bezpośrednio na bezpieczeństwo pasażerów pojazdu, która to zmiana nie była przewidziana przez producenta pojazdu bazowego. W związku z tym niezbędne jest potwierdzenie, że pojazd po przebudowie zapewnia co najmniej taki sam poziom bezpieczeństwa, jak inne pojazdy tej kategorii. Badania takie wymagają wykorzystania specjalistycznej aparatury badawczej, którą nie dysponują stacje kontroli pojazdów. Odpowiednią aparaturę i specjalistyczne wyposażenie posiadają natomiast wybrane instytuty i centra badawcze. Prezydent M. P. uznał przeprowadzenie przez diagnostę G. G. dodatkowych badań technicznych nr [...], [...], [...] za niezgodnie z zakresem określonym w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. Z kolei uznanie pojazdu objętego dodatkowym badaniem technicznym nr [...] jako ciężarowy pomimo tego, że samochód ciężarowy kategorii [...] może posiadać nie więcej niż 6 miejsc siedzących nie licząc siedzenia kierowcy, jest nieprawidłowe, gdyż pojazd ten po zmianie liczby miejsc z 3 do 9 mieści się w definicji samochodu osobowego, określonej w art. 2 pkt 40 ustawy. Natomiast wykonanie przez diagnostę G. G. dodatkowych badań technicznych nr [...], [...], [...] niezgodnie ze sposobem opisanym w pkt 2.1 tabeli działu I załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia, polegającym na badaniu zgodności zaistniałych zmian w pojeździe z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych. Określenie przez diagnostę o nr uprawnienia [...] rodzaju pojazdów objętych dodatkowymi badaniami technicznymi nr [...] oraz [...] jako samochody osobowe nastąpiło pomimo niespełniania przez te pojazdy definicji określonej w art. 2 pkt 40 ustawy. Natomiast określenie przez ww. diagnostę rodzaju pojazdu objętego dodatkowym badaniem technicznym nr [...] jako samochód ciężarowy nastąpiło pomimo niespełniania przez ten pojazd definicji określonej w art. 2 pkt 42 ustawy. Z kolei potwierdzenie przez G. G. zgodności dokonanych zmian w ww. pojazdach z rozporządzeniem o warunkach technicznych nastąpiło pomimo nieprzedstawienia do ww. badań technicznych odpowiednich potwierdzeń z badań na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr [...] EKG ONZ, o których mowa w § 9b (dotyczy samochodów [...] o nr VIN [...] i nr VIN [...] i § 9f (dotyczy samochodu [...] o nr VIN [...]) rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. wystawionych przez właściwą służbę techniczną lub Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Jak również wystawienie z wynikiem pozytywnym przez diagnostę G. G. zaświadczeń nr [...], [...], [...] oraz [...] niezgodnie z kryteriami opisanymi w pkt 6.2.6 litera b) oraz pkt 7.1.2 litera g) tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. według których zamocowanie dodatkowych siedzeń w miejscach niezgodnych ze świadectwem homologacji typu WE pojazdu oraz brak miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i ich zapięć w drugim (i dalszym) rzędzie siedzeń skutkuje wystąpieniem usterek poważnych i koniecznością określenia wyniku negatywnego badań technicznych na podstawie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia Ponadto Prezydent uznał także, że skorygowane przez ww. diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych nr [...], [...], [...] oraz [...], załączone do pisma pełnomocnika strony z dnia 19 kwietnia 2024 r., organ I instancji uznał, jako zaświadczenia wydane niezgodnie z kryteriami opisanymi w pkt 15.2 tego pisma. Mając bowiem na uwadze to, że ww. zaświadczenia o przeprowadzonym badaniach zostały skorygowane w dacie 17 kwietnia 2024 r., czyli już po zapoznaniu się strony postępowania z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawach SOUK- [...] oraz [...], diagnosta w poprawionych przez siebie zaświadczeniach powinien prawidłowo określić rodzaje badanych pojazdów ze względu na liczbę miejsc siedzących, a także powinien wskazać usterki opisane w pkt 6.2.6 litera b) oraz pkt 7.1.2 litera g) tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. G. G. tego nie dokonał, ograniczając się jedynie do wskazania w zaświadczeniach nr [...], [...], [...], [...] następującej usterki poważnej - Dokonane zmiany nie spełniają wymagań przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych - § 9f. W świetle powyższego w ocenie Prezydenta M. P. w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy- Prawo o ruchu drogowym stanowiące podstawę cofnięcia diagnoście G. G. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Odwołanie od ww. decyzji wniósł w ustawowym terminie pełnomocnik strony. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. oraz niesprecyzowanych przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił przesłanki określone w ww. przepisach. Pełnomocnik strony podniósł także naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 81 a i art. 107 k.p.a.) polegające na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, pominięciu oceny zachowania diagnosty i ciężaru popełnionego przez diagnostę uchybienia, okoliczności naprawienia błędu. Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę w przedmiotowej sprawie stanowi przepis art. 84 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w aktach sprawy dowody oraz szczegółowe uzasadnienie organu I instancji nie budzą żądnych wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, o których mowa w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy. SKO po ponownej analizie materiału dowodowego podzieliło w pełni ocenę Prezydenta M. P.. SKO s twierdziło, że poniższe przeprowadzone badania techniczne przez diagnostę G. G. wykonane zostały niezgodnie z wymaganym sposobem oraz zakresem oraz doszło do wydania zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami: - zwiększenie liczby siedzeń do 9 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że samochód klasyfikowany jako ciężarowy kategorii [...] może posiadać nie więcej niż 6 miejsc siedzących nie licząc siedzenia kierowcy jest nieprawidłowe, gdyż pojazd ten po zmianie liczby miejsc z 3 do 9 mieści się w definicji samochodu osobowego, określonej w art. 2 pkt 40 p.r.d. - wykonanie dodatkowych badań technicznych nr [...], [...], [...] niezgodnie ze sposobem opisanym w pkt 2.1 tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. polegające na badaniu zgodności zaistniałych zmian w pojeździe z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych. Określenie przez diagnostę o nr rodzaju pojazdów objętych dodatkowymi badaniami technicznymi nr [...] oraz [...] jako samochody osobowe nastąpiło pomimo niespełnienia przez te pojazdy definicji określonej w art. 2 pkt 40 - Prawa o ruchu drogowym. Z kolei określenie rodzaju pojazdu objętego dodatkowym badaniem technicznym nr [...] jako samochód ciężarowy nastąpiło pomimo niespełniania przez ten pojazd definicji określonej w art. 2 pkt 42 Prawa o ruchu drogowym. - potwierdzenie zgodności dokonanych zmian w ww. pojazdach z rozporządzeniem o warunkach technicznych nastąpiło pomimo nieprzedstawienia do ww. badań technicznych odpowiednich potwierdzeń z badań na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr [...] EKG ONZ, o których mowa w § 9b (dotyczy samochodów [...] o nr VIN [...] i nr VIN [...] i § 9f (dotyczy samochodu [...] o nr VIN [...]) rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. wystawionych przez właściwą służbę techniczną lub Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. - wystawienie z wynikiem pozytywnym zaświadczeń nr [...], [...], [...] oraz [...] niezgodnie z kryteriami opisanymi w pkt 6.2.6 litera b) oraz pkt 7.1.2 litera g) tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. według których zamocowanie dodatkowych siedzeń w miejscach niezgodnych ze świadectwem homologacji typu WE pojazdu oraz brak miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i ich zapięć w drugim (i dalszym) rzędzie siedzeń skutkuje wystąpieniem usterek poważnych i koniecznością określenia wyniku negatywnego badań technicznych na podstawie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że G. G. swoim zachowaniem i czynnościami spełnił przesłanki określone w dwóch punktach przepisu art. 84 Prawa o ruchu drogowym, a w konsekwencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wskazało, że powyższego ustalenia stanu faktycznego, a więc popełnionych przez diagnostę błędów i uchybień - nie kwestionuje w zasadzie w skonkretyzowany sposób strona odwołująca. Organy administracji oraz sama strona nie kwestionują zasadniczego faktu, że ww. przeprowadzone przez diagnostę badania były niezgodne z obowiązującymi przepisami. Organ wskazał, że uprawnieni diagności to nie mają być zgodnie z wolą ustawodawcy osoby przypadkowe, czy mogące popełniać błędy lub nierzetelne i niestaranne. Wprost przeciwnie w zamierzeniu ustawodawcy takich diagnostów należy z całą stanowczością eliminować z zawodu na podstawie art. 84 ww. ustawy. Takie jest właśnie ratio legis tego przepisu. Odpowiadają oni bowiem za bardzo ważny element życia społecznego - bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w tym dzieci. Tym bardziej zatem w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawód uprawnionego diagnosty wymaga szczególnej staranności, a już wymaga wyjątkowej rzetelności do zwielokrotnionej potęgi, gdy wykonują badania techniczne pojazdu mające na celu zwiększenie w nim liczby miejsc siedzących ze względu na znacznie zwiększone ryzyko uczestnictwa dodatkowych pasażerów takiego samochodu w ruchu drogowym i związanych z nim niebezpieczeństw. Nie można w takiej sytuacji mówić o błahości błędu. Natomiast czy błąd był umyślny i wynikał z premedytacji, czy też powstał z braku rzetelności i staranności, czy też na skutek przestępczej działalności - nie ma znaczenia dla zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3 ustawy. Ustawodawca nie wymaga bowiem wystąpienia celowości i umyślności po stronie diagnosty, który dopuścił się błędu. Gdyby bowiem przyjąć wyjaśnienia strony o przeprowadzeniu badania na podstawie dokumentów bezbłędnie sfałszowanych przez osoby trzecie - to i tak rzetelny diagnosta, gdyby wykonywał badanie w sposób wymagany przez ustawodawcę powinien nie dopuścić do przedmiotowych zmian. Dołożenie dodatkowych miejsc siedzących w pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia, którym jest przewóz ładunków. Diagnosta przeprowadzający dodatkowe badania techniczne na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy powinien sprawdzić, czy badane pojazdy po dokonanych zmianach spełniały wymagania i warunki techniczne określone w § 9b rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. o warunkach technicznych. Organ ten wskazał, że nie może zostać potraktowane, jako okoliczność usprawiedliwiająca i wyjaśniająca całą sytuację, stanowisko strony, że diagnosta jest bez winy ponieważ padł ofiarą osób trzecich zajmujących się fałszowaniem dokumentów PIMOT. Wprost przeciwnie – zdaniem SKO - jest to twierdzenie jeszcze bardziej obciążające stronę. Uprawnieni diagności mają mieć wysokie umiejętności techniczne i w sposób nad wyraz rzetelny, staranny oraz w zakresie dokładnie przez ustawodawcę określonym przeprowadzać badania techniczne. Takie bowiem przeprowadzanie badań pozwala na wykryciu nieścisłości i nieprawdy w ewentualnie sfałszowanych dokumentach. Gdyby odwołujący przeprowadził badanie w sposób wymagany przez ustawodawcę nie doszłoby do dopuszczenia do ruchu nieuprawnionych pojazdów. SKO wskazało, że z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Właściwy organ nie możliwości, aby w sytuacji stwierdzenia przeprowadzenia badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i wydania przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym i przepisami - odstąpienia od wydawania decyzji i umorzenia postępowania, czy też oceniać podnoszone przez pełnomocnika okoliczności, jak: stopień zawinienia, celowość, świadomość, ciężar uchybienia, adekwatność, itp. Odnosząc się jeszcze do twierdzeń pełnomocnika, jakoby sprostowania błędów dokonane przez diagnostę miałyby zniwelować jego odpowiedzialność, to abstrahując już od słusznego stanowiska organu I instancji, że sprostowania te i tak były niezgodne z przepisami - należy wskazać na jednoznaczne w tym względzie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 431/13, w pełni zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wyrok z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 46/14), że obowiązujące przepisy nie pozwalają prostować wszystkich błędnych zapisów, a jedynie oczywiste omyłki. Tym samym możliwość prostowania omyłek w powyższym trybie nie jest antidotum na wszystkie błędne wpisy w dowodzie rejestracyjnym. Tym samym podnoszone przez pełnomocnika strony argumenty związane ze sprostowaniem błędów przez diagnostę nie mają znaczenia dla zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów opisanych w pkt 4 odwołania SKO stwierdziło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż zamieszczenie w protokole kontroli oskp [...] informacji o niefigurowaniu potwierdzeń wydanych przez służbę techniczną w zestawieniu publikowanym na stronie podmiotowej Transportowego Dozoru Technicznego nie stanowi zarzutu w stosunku do diagnosty o nr uprawnienia [...] Poprzez zamieszczenie ww. informacji w protokole kontroli organ chciał jedynie podkreślić, że zweryfikował ww. potwierdzenia w bazie internetowej i że rezultat tej weryfikacji okazał się negatywny. Konkludując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po analizie materiału dowodowego uznało, że Prezydent M. P. dokonał prawidłowej oceny dowodów, stanu faktycznego i podjął rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie doszło do zarzucanych naruszeń prawa materialnego. Postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Zebrano pełny i nie budzący wątpliwości materiał dowodowy. Organ II instancji również analizował i oceniał cały omówiony wyżej materiał dowodowy i nie stwierdził podnoszonych przez odwołującego uchybień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko Prezydenta o braku konieczności przesłuchania diagnosty, czy też osób trzecich rzekomo posługujących się sfałszowanymi dokumentami. Jak już wyżej wskazano na gruncie niniejszej sprawy nie ma znaczenia, czy do błędów diagnosty doszło na skutek jego winy, nie bada się też celowości działania diagnosty Wykazano także, że błędy diagnosty nie powstały tylko i wyłącznie na podstawie ww. dokumentów. W tej sytuacji wniosek strony prowadziłby jedynie do przedłużenia postępowania. Ponadto strona miała zapewniony czynny udziału w postępowaniu, z którego uprawnienia w pełni skorzystała. Organ I instancji odniósł się także do uwag i wniosków odwołującego zgłoszonych w oświadczeniu. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Przywołane zostały prawidłowe podstawy prawne, a uzasadnienie jest spójne, logiczne i wyczerpujące istotę sprawy. W tej sytuacji, na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia 4 grudnia 2019 r. W skardze do WSA zarzucono: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym (dalej: "ustawa") poprzez: 1. nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2024 r. poz. 141). 2. nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 przywołanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy organu I instancji, 3. zastosowanie przepisu art. 84 ust.3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji R.P. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy). - naruszenie procedury administracyjnej tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80, 81 a i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez pełnomocnika dowodów, w tym przesłuchania strony, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty, w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, zaniechanie rozważenia okoliczności podmiotowych sprawy, a tym samym braku należytego rozważenia zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat. Wniesiono o uchylenie decyzji organu I jak i II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa). W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyjął jako podstawę stan faktyczny ustalony w toku postępowania przez organy albowiem został on ustalony w sposób prawidłowy. Stan ten stanowi podstawę do dokonania przez Sąd analizy działania organów zarówno w aspekcie procedury, jak również prawa materialnego. Należy też wskazać, że – co do zasady - strona nie kwestionowała zarówno w odwołaniu, jak i w skardze ustalonego przez organy stanu faktycznego. Środki zaskarżenia koncentrowały się natomiast na naruszeniu przez organy zasady proporcjonalności przy nakładaniu środka sankcjonującego w postaci cofnięcia diagnoście uprawnień. W przedmiotowej sprawie na skutek przeprowadzonej kontroli w stacji skarżącego ustalono, że w okresie objętym kontrolą działalności przedsiębiorcy prowadzącego oskp o kodzie [...], diagnosta G. G. na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ww. ustawy przeprowadził z wynikiem pozytywnym cztery dodatkowe badania techniczne pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych polegających na: - zwiększeniu liczby siedzeń do 9 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że samochód klasyfikowany jako ciężarowy kategorii [...] może posiadać nie więcej niż 6 miejsc siedzących nie licząc siedzenia kierowcy. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) wystawionym przez służbę techniczną P. I. M. S. Ł. (dalej PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 24.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego. W dokumentacji prowadzonej przez kontrolowaną stację kontroli pojazdów nie znajdowało się potwierdzenie PIMOT nr [...] z dnia 24.08.2023 r.; - zwiększeniu liczby siedzeń z 2 do 7 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego; - zmianie rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy oraz zwiększeniu liczby siedzeń z 3 do 7 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że ww. samochód po dokonanych zmianach nadal wykazywał wyższą zdolność do przewozu ładunku w stosunku do zdolności przewozu pasażerów, wyrażoną w kilogramach, czyli zaliczał się do samochodów ciężarowych. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta G. G. potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego; - zmianie rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy oraz zwiększeniu liczby siedzeń z 2 do 6 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że ww. samochód po dokonanych zmianach nadal wykazywał wyższą zdolność do przewozu ładunku w stosunku do zdolności przewozu pasażerów, wyrażoną w kilogramach, czyli zaliczał się do samochodów ciężarowych. W treści opisu zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] diagnosta potwierdził, że podczas ww. badania technicznego dysponował potwierdzeniem (o którym mowa w § 9 ww. rozporządzenia) wystawionym przez służbę techniczną (PIMOT) - nr potwierdzenia [...] z dnia 31.08.2023 r. Potwierdzenie o ww. numerze, jak również nr identyfikacyjny VIN badanego pojazdu nie figuruje jednak w wykazie potwierdzeń wydawanych przez służby techniczne, prowadzonym na stronie internetowej Transportowego Dozoru Technicznego. Podstawę materialnoprawną w rozpoznawanej sprawie stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.r.d.", jak również przepisy rozporządzeń wykonawczych m.in. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r. poz. 141 z późn. zm.). Podstawą prawna decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie był art. 84 ust. 3 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: - przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; - wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że organ II instancji prawidłowo stwierdził, iż przeprowadzone badania techniczne przez diagnostę G. G. wykonane zostały niezgodnie z wymaganym sposobem oraz zakresem oraz doszło do wydania zaświadczeń niezgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami. Naruszenia te dotyczą następujących badań pojazdów, a dotyczących: - zwiększenia liczby siedzeń do 9 w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr VIN [...] pomimo tego, że samochód klasyfikowany jako ciężarowy kategorii [...] może posiadać nie więcej niż 6 miejsc siedzących nie licząc siedzenia kierowcy. Nieprawidłowość polega na tym, że pojazd ten po zmianie liczby miejsc z 3 do 9 mieści się w definicji samochodu osobowego, określonej w art. 2 pkt 40 p.r.d.; - wykonanie dodatkowych badań technicznych nr [...], [...], [...] niezgodnie ze sposobem opisanym w pkt 2.1 tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. polegające na badaniu zgodności zaistniałych zmian w pojeździe z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych. Określenie przez diagnostę rodzaju pojazdów objętych dodatkowymi badaniami technicznymi nr [...] oraz [...] jako samochody osobowe nastąpiło pomimo niespełnienia przez te pojazdy definicji określonej w art. 2 pkt 40 - Prawa o ruchu drogowym. Z kolei określenie rodzaju pojazdu objętego dodatkowym badaniem technicznym nr [...] jako samochód ciężarowy nastąpiło pomimo niespełnienia przez ten pojazd definicji określonej w art. 2 pkt 42 - Prawa o ruchu drogowym. - potwierdzenie zgodności dokonanych zmian w ww. pojazdach z rozporządzeniem o warunkach technicznych nastąpiło pomimo nieprzedstawienia do ww. badań technicznych odpowiednich potwierdzeń z badań na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr [...] EKG ONZ, o których mowa w § 9b (dotyczy samochodów [...] o nr VIN [...] i nr VIN [...] i § 9f (dotyczy samochodu [...] o nr VIN [...]) rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. wystawionych przez właściwą służbę techniczną lub Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego; - wystawienie z wynikiem pozytywnym zaświadczeń nr [...], [...], [...] oraz [...] niezgodnie z kryteriami opisanymi w pkt 6.2.6 litera b) oraz pkt 7.1.2 litera g) tabeli działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. według których zamocowanie dodatkowych siedzeń w miejscach niezgodnych ze świadectwem homologacji typu WE pojazdu oraz brak miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i ich zapięć w drugim (i dalszym) rzędzie siedzeń skutkuje wystąpieniem usterek poważnych i koniecznością określenia wyniku negatywnego badań technicznych na podstawie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Należy wskazać, że organ I instancji stwierdził jednoznacznie, że zamieszczenie w protokole kontroli oskp [...] informacji o niefigurowaniu potwierdzeń wydanych przez służbę techniczną w zestawieniu publikowanym na stronie Transportowego Dozoru Technicznego nie stanowi zarzutu w stosunku do diagnosty. Poprzez zamieszczenie ww. informacji w protokole kontroli organ chciał jedynie podkreślić, że zweryfikował ww. potwierdzenia w bazie internetowej i że rezultat tej weryfikacji okazał się negatywny. Natomiast podstawowym zarzutem stawianym przez Prezydenta jest zarzut zaniechania przez diagnostę ustalenia danych w zakresie identyfikacji badanych pojazdów. Organ I instancji w sposób prawidłowy wskazał, że obowiązkową czynnością do wykonania przez diagnostę podczas każdego badania technicznego przeprowadzanego na stacji kontroli pojazdów jest identyfikacja pojazdu. W jej zakresie zawiera się nie tylko sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu, ale także porównanie zgodności pozostałych danych technicznych zapisanych w dokumencie ze stanem faktycznym. Za jedną z ww. danych trzeba uznać rodzaj badanego pojazdu. Organ I instancji prawidłowo uznał, (a organ odwoławczy – prawidłowo potwierdził), że diagnosta dysponując podczas badań technicznych kserokopiami potwierdzeń spełniania przez pojazdy warunków technicznych określonych w § 9 ww. rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. [podczas gdy badany samochód ciężarowy kategorii [...] po dokonanych zmianach polegających na zwiększeniu liczby miejsc siedzących z 3 na 9 nabrał cech samochodu osobowego (a nie samochodu ciężarowego, jak określił to diagnosta w zaświadczeniu z badania technicznego nr [...]), a dwa inne samochody ciężarowe kategorii [...] po zwiększeniu liczby miejsc siedzących nadal zachowały charakter samochodów ciężarowych (a nie samochodów osobowych, jak określił to diagnosta w zaświadczeniach z badań technicznych nr [...] oraz [...])] mógł powziąć wątpliwość co do prawdziwości i prawidłowości ww. potwierdzeń. Zaświadczenia powyższe znajdują się w aktach administracyjnych. Organy w sposób prawidłowy oceniły także zachowanie diagnosty w zakresie zmiany wyników czterech dodatkowych badań technicznych i wystawienia przez diagnostę nowych zaświadczeń ze zmienionym wynikiem badań technicznych nr [...], [...], [...] oraz [...] z pozytywnego na negatywny. Organ I instancji jednoznacznie określił, że zaświadczenia wystawione pierwotnie z wynikiem pozytywnym przez diagnostę zostały przedłożone w organach rejestrujących poszczególne pojazdy, stanowiąc podstawę do zmiany danych w dowodach rejestracyjnych tychże pojazdów. Organy dokonały analizy powyższego zachowania strony w zakresie sprostowania wpisów w zaświadczeniach o przeprowadzonym badaniu technicznym. W sprawie bezspornym jest, że diagnosta dokonał sprostowania zaświadczeń w zakresie okresowego badania technicznego pojazdów. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z § 9 rozporządzenia w przypadku popełnienia oczywistej omyłki w: 1) wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz wydaje nowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, 2) dokonanym wpisie w dowodzie rejestracyjnym uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz skreśla omyłkowy wpis i podaje właściwą informację w nowej rubryce w dowodzie rejestracyjnym; nowy wpis powinien być opatrzony datą, podpisem uprawnionego diagnosty oraz pieczątką identyfikacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym wyroku z dnia 11 stycznia 2022r. , sygn. akt II GSK 2568/21 pojęcie oczywistej omyłki winno być rozumiane zgodnie z jego definicję funkcjonującą w judykaturze, a sformułowaną w kontekście tego typu uchybień znajdujących się w treści orzeczeń administracyjnych. Zatem za orzecznictwem i piśmiennictwem przedmiotu wskazać należy, że grupa błędów stanowiących przedmiot sprostowania czyli grupa oczywistych omyłek została określona przez ustawodawcę poprzez gramatyczne wyznaczenie ich zakresu. Grupę tę stanowią omyłki, które mają charakter stylistyczny, składniowy i błędy językowe, oraz błędy które zauważalne są "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń (np. Z. R. Kmieciak: Sprostowanie decyzji administracyjnej, Casus 2008/2/33; B. Adamiak: glosa do wyroku NSA z dnia 6 maja 1987 r., sygn. akt IV SA 1050/86, OSP 1991, nr 3, poz. 66; wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16). Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (tak np. z 20 czerwca 2012 r. I OSK 782/12). W niniejszej sprawie dokonane przez diagnostę błędy były istotne, których w trybie sprostowania nie można naprawiać. Zdaniem Sądu organ II instancji wskazał przy tym trafnie, że uprawnieni diagności odpowiadają za bardzo ważny element życia społecznego - bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w tym dzieci. Tym bardziej zawód uprawnionego diagnosty wymaga szczególnej staranności, a już wymaga wyjątkowej rzetelności, gdy wykonują badania techniczne pojazdu mające na celu zwiększenie w nim liczby miejsc siedzących ze względu na znacznie zwiększone ryzyko uczestnictwa dodatkowych pasażerów takiego samochodu w ruchu drogowym i związanych z nim niebezpieczeństw. Nie można w takiej sytuacji mówić o błahości błędu. Organ podkreślił ponadto trafnie, że kwestia czy błąd był umyślny i wynikał z premedytacji, czy też powstał po prostu z braku rzetelności i staranności, czy też na skutek przestępczej działalności - nie ma znaczenia dla zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3. Ustawodawca nie wymaga bowiem wystąpienia celowości i umyślności po stronie diagnosty, który dopuścił się błędu. Gdyby bowiem przyjąć wyjaśnienia strony o przeprowadzeniu badania na podstawie dokumentów sfałszowanych przez osoby trzecie - to i tak rzetelny diagnosta, gdyby wykonywał badanie w sposób wymagany przez ustawodawcę powinien nie dopuścić do akceptacji przedmiotowych zmian. Rację ma bowiem organ II instancji, że zamontowanie dodatkowych miejsc siedzących w pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia, którym jest przewóz ładunków, wobec czego to diagnosta przeprowadzający dodatkowe badania techniczne na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy powinien sprawdzić, czy badane pojazdy po dokonanych zmianach spełniały wymagania i warunki techniczne określone w § 9b rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. o warunkach technicznych. Nie może także zostać potraktowane, jako okoliczność usprawiedliwiająca , stanowisko strony, że diagnosta nie ponosi winy ponieważ oparł się - przy przeprowadzaniu badania – na sfałszowanych dokumentach PIMOT. Diagnosta miał obowiązek sprawdzić wszystkie elementy pojazdu, zgodnie z zakresem badania wynikającym z przepisów prawa. Zdaniem Sądu materiał dowodowy został zgromadzony w sprawie w wyczerpujący sposób. Nie doszło do naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego czy też zasad dowodowych, a decyzje organów administracji obu instancji spełniają wymogi ustawowe. Nie doszło więc do naruszenia przez organy art. 7, 7a, 8, 77, 80, 81 a i 107 k.p.a. Nie było zdaniem Sądu potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego m.in. w postaci dodatkowego przesłuchania diagnosty, czy też osób trzecich rzekomo posługujących się sfałszowanymi dokumentami. Organ II instancji trafnie stwierdził w tym kontekście, że nie ma bowiem znaczenia, czy do błędów diagnosty doszło na skutek jego winy, nie trzeba ponadto badać celowości działania diagnosty. Organy wskazały prawidłowo, że błędy diagnosty nie powstały tylko i wyłącznie w wyniku dokonania analizy określonych dokumentów. Powstały one w wyniku zaniechania przeprowadzenia czynności badania w zakresie określonym przepisami prawa szczegółowo opisanymi w decyzjach organów. Sąd stwierdza, że w analizowanej sprawie wystąpiły normatywne przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zobowiązujące organ I instancji do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w ww. wyroku z dnia 11 stycznia 2022r. Sąd ten podkreślił, że art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowiący podstawę prawną cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. W przepisie tym nie ma mowy o winie, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty musi on wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Oznacza to, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy (por. wyroki NSA z dnia: 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3598/17, 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 277/18, 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12, 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12, 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11, 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11, 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395/10 czy też 26 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 987/18). Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami - będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień (por. wyroki NSA z dnia: 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1387/18; 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14; 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12). Zauważyć przy tym należy, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów (zob. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 1239/15; 21 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3537/15). WSA stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza konstytucyjnej zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. O zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim orzecznictwie podkreślał, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12; 16 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1664/16). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę poglądy zaprezentowane w wymienionych orzeczeniach w pełni podziela. Nie można także mówić o nieproporcjonalności skutków przewidzianych przez art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, albowiem ustawodawca ustalając wymieniony skutek stwierdzenia deliktu diagnosty wyraził pogląd - co do zasady - o doniosłości prawidłowości kontroli technicznej dla bezpieczeństwa drogowego (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 187/20). Brak przeglądu, nieprawidłowe wykonanie badania lub poświadczenie nieprawdy stoi w oczywistej sprzeczności z założonym celem ustawodawcy, a mianowicie eliminacji z ruchu pojazdów niespełniających wymaganych norm. Rozwiązanie ustawowe chroni dobro społeczne rozumiane jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. W żadnej mierze nie można uznać, że dobro jednostki - diagnosty działającego sprzecznie z normami prawa - jest wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Waga obowiązków i odpowiedzialność spoczywająca na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że celem art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zatem nie sposób zatem uznać, aby w tej sytuacji przepis ten pozostawał w sprzeczności ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami Konstytucji RP. Poglądy wyrażone w powyższych wyrokach skład orzekający w pełni podziela. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że trafnie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, że diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna, a nie tylko zwykła staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro diagnosta uzyskał uprawnienia, to znaczy, że posiada odpowiednie wykształcenie i praktykę, można zatem od niego wymagać znajomości konstrukcji i parametrów pojazdów, jak i umiejętności sprawdzenia tych parametrów. Celem regulacji prawnej ustanowionej w art. 84 ust. 3 ustawy – jak już wyżej zostało określone - jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujące dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych, bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów, jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu (zob. m.in. wyroki NSA: z 1 października 2008 r., I OSK 1450/07; z 3 grudnia 2013r., II GSK 1251/12; z 6 grudnia 2018 r., II GSK 277/18; wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2007 r., II SA/Bd 333/07). Od kwalifikacji i rzetelności osób wykonujących zawód diagnosty w ogromnej mierze zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu, a więc i bezpieczeństwo tego ruchu drogowego (art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało prawidłowo zdaniem Sądu, że sankcja określona w art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. jest wprawdzie sankcją dotkliwą, niemniej jednak jest uzasadniona celem w postaci konieczności zagwarantowania rzetelnego wypełniania przez diagnostów obowiązków wpływających na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zastosowanie tak dotkliwej sankcji wymaga wyczerpującego, wnikliwego i dogłębnego ustalenia i rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy istotnych z punktu widzenia przesłanek zastosowania przywołanego przepisu, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, iż organy administracji publicznej wykazały w kategoriach dowodowych, iż skarżący jako uprawniony diagnosta przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia i dokonał wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym oraz ww. przepisami, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Organy obu instancji prawidłowo wskazały, że należało cofnąć stronie uprawnienie do wykonywania badań technicznych. Jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję to należy pamiętać, że celem opisanej regulacji jest "odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów". Wydanie przez diagnostę zaświadczenia czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie" (zob.: uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., II GPS 2/11, LEX nr 1124034, ONSAiWSA 2012/3/37). Biorąc pod uwagę powyższe argumenty Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.