I SA/Po 1264/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do grudnia 2007 r. oraz od stycznia do grudnia 2008 r. oddala skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu [...], wobec spółki "X." Sp. z o.o. z siedzibą w P., decyzję o nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. Decyzja ta została skutecznie doręczona na adres Spółki w dniu [...] lutego 2012 r. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. pełnomocnik Spółki, radca prawny B. B., wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną na wstępie decyzją ostateczną i o uchylenie tej decyzji, a także o zwrot podatku naliczonego nad należnym, zgodnie ze złożonymi w dniu [...] grudnia 2010 r. przez Spółkę korektami deklaracji VAT-7. Jako przesłankę wznowienia postępowania pełnomocnik powołał przepis art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."). W argumentacji zgłoszonego żądania pełnomocnik podniósł, że Spółka nie brała udziału we wspomnianym postępowaniu podatkowym w wyniku wadliwego działania organu, polegającego na pominięciu jej pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Pełnomocnik strony stwierdził bowiem, że do dnia złożenia wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania nie otrzymał opisanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], choć, jego zdaniem, był umocowany do działania w tej sprawie przez Spółkę. O wydaniu opisanej na wstępie decyzji dowiedział się w marcu 2013 r. Dodatkowo zwrócił uwagę, że złożył w imieniu Spółki również wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za 2006 r. i postępowanie to zakończyło się wydaniem stosownej decyzji przez organ I instancji w dniu [...] lutego 2012 r., która została skierowana bezpośrednio do pełnomocnika strony. Według pełnomocnika prowadzone postępowanie wobec Spółki za 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług miało wpływ na kwotę do zwrotu za poszczególne miesiące 2007 r., a skoro wniosek o ten zwrot za kolejne okresy złożył pełnomocnik Spółki, to decyzję za lata 2007 - 2008 także należało skierować do pełnomocnika, na jego adres do korespondencji. Wnosząc o uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], pełnomocnik podniósł również zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 90 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – w skrócie: "u.p.t.u.") poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że do ustalenia proporcji, o której w nich mowa należy uwzględnić obrót z tytułu sprzedaży niepodlegającej u.p.t.u., a także naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez zastosowanie tego przepisu bez uwzględnienia postanowień regulacji szczególnych zawartych w przepisach art. 90 ust. 2 i 3 u.p.t.u. Do wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik dołączył odpis pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r., z którego treści wynika, iż radca prawny B. B. reprezentuje Sp. z o.o. "X." przed organami podatkowymi we wszystkich sprawach związanych z zobowiązaniami podatkowymi w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] i wyznaczył Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. jako organ właściwy do zbadania przesłanek wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jednocześnie organ II instancji uznał, że zachowany został miesięczny termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., przyjmując, że momentem powzięcia przez pełnomocnika Spółki wiadomości o wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za okresy rozliczeniowe 2007 r. i 2008 r. był marzec 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., albowiem organ prowadził dwa postępowania podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług (oddzielnie za rok 2006, nr [...] i oddzielnie za lata 2007-2008, nr [...]), przy czym przedmiotowe pełnomocnictwo zostało złożone przez pełnomocnika tylko do jednej sprawy (za rok 2006). Wprawdzie z treści pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik, a które zostało załączone do akt postępowania podatkowego wszczętego z urzędu nr [...] (za rok 2006), wynika, że pełnomocnik Spółki został umocowany do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi w przedmiocie podatku od towarów i usług za lata 2006 - 2008. Zaznaczono jednak, że radca prawny B. B. nie złożył takiego pełnomocnictwa do akt sprawy nr [...] (za lata 2007-2008). Organ przyznał, że określony przez mocodawcę zakres pełnomocnictwa określa ramy działania pełnomocnika w jego imieniu, jednak dopiero złożenie przez pełnomocnika udzielonego mu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy prowadzonej przez organ podatkowy uprawnia go do działania w imieniu mocodawcy przed tym organem podatkowym, o ile zakres umocowania określony przez mocodawcę pozwala pełnomocnikowi na reprezentowanie mocodawcy w tej konkretnej sprawie. Organ I instancji podniósł ponadto, że radca prawny B. B. jest profesjonalnym pełnomocnikiem i winien posiadać stosowną wiedzę o sposobie działania pełnomocników przed organami podatkowymi, w szczególności w zakresie składanych dokumentów dotyczących umocowania pełnomocnika do działania w imieniu podatnika. Mając zatem na względzie, że do akt sprawy nr [...] (za lata 2007-2008) nie zostało złożone pełnomocnictwo mocujące radcę prawnego B. B. do występowania w tej sprawie w imieniu Sp. z o.o. "X.", Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał za bezpodstawny zarzut, jakoby w toku prowadzonego postępowania w powyższej sprawie organ podatkowy pominął jej pełnomocnika, w konsekwencji czego strona nie z własnej winy nie brała w nim udziału. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie w odwołaniu Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego B. B., wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 2 pkt 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że pełnomocnik Spółki przedłożył pełnomocnictwo do jej reprezentowania przed organami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2006 - 2008, a więc nie wystąpiło jego zawężenie do konkretnej sprawy i dotyczyło ono wszystkich zobowiązań za wskazany okres. Z powyższego wywiedziono, że decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za lata 2007 - 2008 winna być również doręczona pełnomocnikowi Spółki, tak jak miało to miejsce w przypadku decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w badanej sprawie nie było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] w trybie wznowieniowym. Podkreślono, że procedura wznowienia postępowania nie jest kontynuacją przeprowadzonego wcześniej postępowania wymiarowego i nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Jest to odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle określone konkretną podstawą wznowienia, określoną na podstawie art. 240 § 1 O.p. Granice te zakreśla sam zainteresowany we wniosku o wznowienie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że z przepisów art. 136 i art. 137 O.p. wynika, że pełnomocnictwo złożone w toku postępowania w konkretnej sprawie podatkowej wiąże organ podatkowy do chwili otrzymania przez ten organ zawiadomienia o fakcie jego wypowiedzenia. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że z treści pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. przedłożonego do postępowania podatkowego za 2006 r. (nr sprawy [...]) wynika, że dotyczy ono wprawdzie reprezentowania Spółki w postępowaniach w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2008 r., jednak zostało ono złożone do sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2006 r., wszczętej oddzielnym postanowieniem i zakończonej odrębną decyzją. Dodatkowym dowodem potwierdzającym ten fakt jest wskazana przez pełnomocnika sygnatura sprawy toczącej się za ten okres, tj. nr [...], widniejąca na piśmie przewodnim złożonym wraz z pełnomocnictwem i opłatą skarbową. W wezwaniu do złożenia pełnomocnictwa do postępowania podatkowego za 2006 r., organ I instancji zaznaczył, że złożone dotychczas pełnomocnictwo dotyczy wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W świetle powyższego, organ II instancji uznał, że już w tym postępowaniu pełnomocnik miał świadomość, że organ rozpatrujący wniosek o stwierdzenie nadpłaty, zobligowany do uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, zgodnie z dyspozycją art. 137 § 3 O.p., ma prawo zażądać przedłożenia pełnomocnictwa do tego odrębnego postępowania. Podkreślono, że decyzja organu I instancji w zakresie podatku od towarów i usług za 2006 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 28 grudnia 2011 r., a więc przed wydaniem decyzji za okresy rozliczeniowe 2007 r. i 2008 r., będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Zdaniem organu II instancji radca prawny B. B. miał zatem możliwość zweryfikowania, czy organ I instancji uznaje, iż jest on również pełnomocnikiem w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego za lata 2007 i 2008. Dyrektor Izby Skarbowej w P. podniósł ponadto, że w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wszczynającym postępowanie podatkowe wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2007 i 2008, organ I instancji poinformował stronę o możliwości działania poprzez pełnomocnika (postanowienie Spółka odebrała w dniu [...] grudnia 2011 r.). Do dnia wydania decyzji nie wpłynęło umocowanie do działania pełnomocnika w imieniu Spółki do tej konkretnej sprawy. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 O.p. jest bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego B. B., wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 2 pkt 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], a także błędne ustalenie przez organy podatkowe obu instancji stanu taktycznego sprawy z uwagi na nieprawidłowe przyjęcie, że osoba działająca w imieniu Spółki nie złożyła pełnomocnictwa do jej reprezentowania w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty i argumentację podniesioną uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżone decyzje według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego, a ich wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do zagadnienia procesowego dotyczącego pominięcia udziału pełnomocnika w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ I instancji, nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za lata 2007 i 2008. Wniosek taki strona skarżąca opiera na fakcie, że w dniu [...] grudnia 2011 r. zostało złożone do Urzędu Skarbowego w P. pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę. Zakres umocowania określono w ten sposób, iż pełnomocnik będący radcą prawnym miał reprezentować stronę "przed wszystkimi organami podatkowymi we wszystkich sprawach związanych z zobowiązaniami podatkowymi Spółki, w tym postępowaniach w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2008 r." Pełnomocnictwo zostało udzielone dnia [...] grudnia 2011 r. i wedle strony skarżącej, przy tak sformułowanym zakresie umocowania i w związku z prowadzeniem równolegle dwóch postępowań podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług (oddzielnie za rok 2006, nr [...] i oddzielnie za lata 2007-2008, nr [...]) wobec mocodawcy, pełnomocnictwo to było skuteczne i winno obligować organ prowadzący postępowanie do zapewnienia temu pełnomocnikowi pełnego udziału w obu postępowaniach, w tym także do dokonywania doręczeń decyzji do jego rąk. W sprawie bezspornym jest, iż w dniu [...] grudnia 2011 r. zostało złożone do Urzędu Skarbowego w P. pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę, przy czym jak wynika w pisma przewodniego dotyczyło ono sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za rok 2006, nr [...]. Poza sporem pozostaje również fakt doręczenia bezpośrednio Spółce skarżącej decyzji organu I instancji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. Badając akta niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że nie ulega wątpliwości fakt złożenia pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. przez radcę prawnego do akt postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za rok 2006, nr [...]. Brak jest natomiast dowodów na to, by pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2011 r., którego kserokopię załączono również do wniosku o wznowienie, zostało złożone do sprawy nr [...] (za lata 2007 i 2008). Twierdzenie organów podatkowych o braku jego złożenia do tej ostatniej sprawy nie jest przez stronę kwestionowane. Pełnomocnik twierdzi jednak, że w ogóle złożenie pełnomocnictwa w urzędzie skarbowym, wobec szerokiego zakresu umocowania, rodziło obowiązek traktowania go jako pełnomocnika w obydwu postępowaniach podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług (za rok 2006, nr [...] i za lata 2007-2008, nr [...]). W przepisie art. 136 O.p. ustanowiono zasadę o możliwości działania strony przez pełnomocnika w zakresie tych wszystkich spraw, które nie wymagają osobistego działania samej strony. Zatem każda strona, w tym osoba fizyczna, może działać w sprawie przez pełnomocnika. Jednakże dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie, poprzez przedłożenie do akt sprawy, dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Wymóg ten jednoznacznie został określony w przepisie art. 137 § 3 O.p., który nakazuje dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, przy czym radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Dopiero od chwili doręczenia organowi prowadzącemu postępowanie pełnomocnictwa pełnomocnik ten powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż to zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. Od tego momentu pominięcie pełnomocnika przez organ prowadzący postępowanie musiałoby być traktowane jako pominięcie samej strony i stanowiłoby o istotnej wadliwości takiego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym omawianego zagadnienia, podkreślany jest rygorystyczny wymóg zapewnienia udziału pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu, jednakże z licznych orzeczeń NSA wynika, iż obowiązek przestrzegania przez organy tej fundamentalnej zasady postępowania dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnictwo zostało złożone do akt konkretnej sprawy. Istotnym jest, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost, a nie może być domniemane. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wypowiedziany przez NSA w wyroku z dnia 31 maja 2000 r., o sygn. akt I SA/Wr 2034/97, LEX nr 43050, z którego jednoznacznie wynika obowiązek organu doręczania pism pełnomocnikowi, jednakże dopiero od momentu, w którym dokument pełnomocnictwa został organowi doręczony. Istotne znaczenie ma przede wszystkim okoliczność, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości zostało udzielone dla sprawy, do akt której zostało dołączone, i jaki jest jego zakres (por. NSA wyrok z dnia 19 czerwca 1998 r., o sygn. akt I SA/Lu 641/97, LEX nr 33427). W pierwszej kolejności pełnomocnictwo powinno być zatem dołączone do akt konkretnej sprawy i od tej chwili może być poddane ocenie co do jego skuteczności, jak również rodzi obowiązek po stronie organu podatkowego uwzględniania udziału pełnomocnika. Sąd podziela twierdzenia autora skargi o doniosłej roli pełnomocnika w postępowaniu podatkowym. Trafne są również jego wywody, iż pominięcie pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem samej strony w postępowaniu administracyjnym, co uzasadnia wznowienie postępowania. Pogląd ten nie może jednak znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie przystaje do zaistniałego stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik złożył wprawdzie odpis pełnomocnictwa po wszczęciu postępowania w organie podatkowym, ale kierując je jedynie do sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za rok 2006, powołując jednoznacznie nr [...]. Pełnomocnictwo to zostało zatem złożone do innej sprawy, aniżeli ta w której oczekiwał doręczenia decyzji i żąda wzruszenia jej w trybie wznowieniowym, nr [...] (za lata 2007 i 2008). Strona skarżąca pomija okoliczność odrębności postępowań i co istotne odrębność akt obu tych spraw, powołując się na zakres umocowania wynikający z treść pełnomocnictwa, cytowany powyżej. Wbrew oczekiwaniom autora skargi fakt przedłożenia w urzędzie dokumentu pełnomocnictwa o tak szerokim zakresie umocowania, czy nawet ogólnego, nie zobowiązuje organu do ustalania i poszukiwania innych spraw prowadzonych wobec mocodawcy, których może ono potencjalnie dotyczyć i dołączania tego dokumentu do poszczególnych akt, bez wyraźnego wniosku strony. Z treści analizowanego w sprawie przepisu art. 137 § 3 O.p. jednoznacznie wynika, że dołączenie do akt oryginału lub urzędowego poświadczenia odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika. Organ nie ma zatem obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzeń, czy ewentualnie w innej sprawie nie zostało złożone pełnomocnictwo strony, albo czy to właśnie złożone nie dotyczy innych spraw. Jeśli nawet weźmie się pod uwagę bezsporny fakt, że pełnomocnictwo o szerokim zakresie umocowania (za lata 2006–2008) zostało złożone przed organem podatkowym I instancji, to nie wynika z tego obowiązek przekazania tego dokumentu do innych akt postępowania toczącego się przed tym samym organem, skoro strona wskazała tylko jedną sprawę. Nie można zaakceptować poglądu, że niezależnie od faktu złożenia organowi na piśmie dokumentu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy, organ ten musi uwzględniać sytuację jego udzielenia w innych sprawach, skoro do innych akt taki dokument nie został złożony. W realiach badanej sprawy decydującym był bowiem nie zakres umocowania do działania pełnomocnika, wynikający z treści pełnomocnictwa, ale fakt złożenia dokumentu pełnomocnictwa do akt ściśle oznaczonej sprawy (za rok 2006, nr [...]). Pod względem materialnym takie umocowanie nawet mogło istnieć. Jednak dopóki o jego istnieniu nie powziął wiadomości organ prowadzący postępowanie nr [...] (poprzez jego złożenie do tych konkretnych akt), dopóty czynności podjęte bez udziału pełnomocnika nie mogą być uznane za naruszające prawa strony. Przyjęcie poglądu prezentowanego w skardze oznaczałaby ogromną niepewność co do poprawności przeprowadzonego postępowania, albowiem w każdej chwili strona mogłaby postawić zarzut ustanowienia pełnomocnika w szerokim zakresie w sprawie, w której do akt nie przedłożyła dokumentu pełnomocnictwa, wskazując na złożenie go w innej sprawie. Za poprawnością stanowiska organów przemawia przede wszystkim literalna wykładnia powołanych wcześniej przepisów art. 137 § 2 i § 3 O.p. Wynika z nich bowiem, że zasadą jest składanie pełnomocnictwa w formie pisemnej, a wyjątkowo w przypadku ustnego zgłoszenia wymagane jest sporządzenie z tej czynności protokołu. Zatem wolą ustawodawcy było, aby fakt udzielenia pełnomocnictwa był w aktach sprawy pisemnie udokumentowany. Zastrzeżone w powyższym przepisie formy udzielenia pełnomocnictwa świadczą o tym, że organ posiadając w aktach dokumenty o ustanowieniu pełnomocnika nie może pominąć jego udziału w sprawie, a przy tym pisemna forma ma znaczenie dla bezspornego ustalenia zakresu pełnomocnictwa. Dlatego też słuszne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P., że w rozpatrywanej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia uprawnień strony poprzez pominięcie udziału pełnomocnika, polegające na doręczeniu decyzji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. bezpośrednio skarżącej Spółce. Wbrew twierdzeniom autora skargi takie pominięcie w istocie nie miało miejsca, skoro pełnomocnictwo nie zostało złożone do akt tej sprawy nr [...], ale do innej, tj. nr [...], wprawdzie w podobnym przedmiocie, ale dotyczącej innego okresu rozliczeniowego - roku 2006. W realiach badanej sprawy decydujące znaczenie miało zatem złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt ściśle określonej sprawy, a nie zakres umocowania do działania dla pełnomocnika, wynikający z tego dokumentu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień proceduralnych w zakresie pominięcia udziału pełnomocnika w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wymiarowym za lata 2007 i 2008. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zarzuty skargi w tej mierze są bezzasadne, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Fakt, że ustalenia i ocena organów podatkowych dokonane w niniejszej sprawie nie są zgodne z oczekiwaniami strony, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego. Z powyższych względów Sąd, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a., uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji wyroku.