I SA/Po 1127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o. o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży nieruchomości postanawia: oddalić wniosek

Pismem z [...] [...] Sp. z o. o. w P. wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W petitum skargi strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...]., którego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej reguły ogólnej statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA: z 25 maja 2004 r., FZ 65/04 oraz z 24 maja 2004 r., FZ 85/04 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, że ustawodawca posługując się we wskazanym przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W niniejszym przypadku strona, wnioskując o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poprzestała jedynie na zgłoszeniu owego wniosku. Nie wskazała w oparciu o jakie przesłanki wnosi swoje żądanie. Tym samym strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii. Sąd administracyjny nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ [...] – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.