I SA/Po 1104/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych w sprawie ze skargi S. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić wniosek.

W skardze z [...] listopada 2021 r. skarżący wniósł o wstrzymanie przez Sąd, w całości wykonania przez organ egzekucyjny wszelkich czynności związanych z prowadzoną egzekucją z nieruchomości, w tym dokonania obwieszczeń o licytacji, do czasu rozpoznania przez Sąd przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania odnosi się tylko do tych aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Wydane w sprawie postanowienie nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach nadających się do wyegzekwowania przez organy administracji. Nie należy zatem do tej grupy aktów, które w powyższym rozumieniu są wykonalne. Sąd wyjaśnia, że nie ma kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 zm.). Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych została określona w art. 3 i art. 4 P.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, że wstrzymanie egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Należy podkreślić, że na gruncie wymienionego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych orzeczeń organów administracji, a wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie posiada podstawy w przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym przypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Orzeczenia w zakresie wstrzymania egzekucji należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować. Natomiast nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji i organy te, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, mogą wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FZ 268/21). Na marginesie Sąd zaznacza, że potencjalna wadliwość zaskarżonego postanowienia nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności zaskarżonego aktu na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 oraz art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.