Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

I SA/Po 1074/26

Wyrok WSA w Poznaniu z 22 października 2026 r., I SA/Po 1074/26 – podatki od nieruchomości

Wynik

Uchylono zaskarżoną interpretację

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 22 października 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2026 roku sprawy ze skargi G. P. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z dnia 8 czerwca 2026 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

G. P. (dalej: "G. P. ", "podatnik" "skarżący") wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza Miasta (dalej: "organ", "Burmistrz") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."). We wniosku oraz w jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny: wnioskodawca posiada magazyny soli, jako materiału wykorzystywanego do zimowego utrzymania nawierzchni jezdni, chodników itp., rozmieszczone w strategicznych punktach sieci drogowej, na terenach należących do Skarbu Państwa, w trwałym zarządzie G. P. , w szczególności magazyn soli na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w K.. Magazyn ma następujące parametry: powierzchnia zabudowy – 365 m˛, kubatura – 2300 mł, pojemność – 2622 Mg. Powierzchnia użytkowa magazynu wynosi 345,00 m˛, powierzchnia zabudowy 365,00 m˛. Główną właściwością magazynu jest pojemność, tj. jaką ilość soli drogowej można przechowywać w magazynie. Magazyn soli powstał w wyniku robót budowlanych i jest obiektem o konstrukcji i technologii typu [...], posiada kształt kopuły, stanowi zamknięty, zadaszony, duży obiekt wolnostojący, w konstrukcji drewnianej. W jego wnętrzu znajduje się pomieszczenie na wytwornicę oraz zbiornik solanki, wydzielone ściankami żelbetowymi, które jest ogrzewane. Posadowienie magazynu stanowi zbrojony mur oporowy wylany na podłożu z asfaltu betonowego. Magazynowana sól jest rozładowywana i załadowywana pod zadaszeniem wewnątrz magazynu, bezpośrednio z ciężarówek, które wjeżdżają do magazynu. W związku z opisanym stanem faktycznym skarżąca zwróciła się z następującymi pytaniami do organu: 1. "Czy magazyn na sól drogową zlokalizowany na terenie Obwodu Drogowego w K. stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.?" (dalej: "pytanie nr [...]"); 2. "Kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości w przypadku użyczenia magazynu soli?" (dalej: "pytanie nr [...]"). Zdaniem wnioskodawcy, magazyn na sól drogową jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Spełnia bowiem obie przesłanki zawarte w ustawowej definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. tj. gromadzone są w nim materiały sypkie (sól drogowa), a jego podstawowym parametrem jest pojemność (określona w tonach - Mg). Burmistrz w interpretacji indywidualnej nr [...] z 8 czerwca 2026 r. stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy odnośnie pytania nr [...] jest nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego, opis zawarty we wniosku jednoznacznie wyczerpuje znamiona ustawowej definicji budynku. Jest to bowiem obiekt powstały w wyniku robót budowlanych, posiadający dach, fundamenty i jest trwale związany z gruntem. Decydującym jednak aspektem rozróżniającym pojęcie budynku od budowli jest stwierdzenie "którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność". W ocenie organu z przedłożonej dokumentacji technicznej obiektu wynika, że przedmiotową cechą podstawową magazynu soli nie jest pojemność. Znajduje się w nim bowiem pomieszczenie techniczne na zbiornik soli. Nie można zatem uznać, że przedmiotowy obiekt jest typem "zbiornika", o czym świadczy również fakt, że budynek zapewnia wjazd i postój pojazdów i pobyt osób, a zatem wykorzystywany jest w celach innych niż przechowywanie soli drogowej. W skardze oraz w jej uzupełnieniu pełnomocnik skarżącego zaskarżył interpretację indywidualną w części tj. w zakresie odpowiedzi organu na pytanie nr [...] i stwierdzenia przez organ, że przedmiotowy obiekt nie spełnia ustawowej definicji budowli z u.p.o.l. Pełnomocnik skarżącego wniósł o: uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej pytania nr [...] i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych zarzucając naruszenie przepisów: - art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że magazyn soli stanowi budynek w rozumieniu u.p.o.l. oraz błędną wykładnię klauzuli wyłączeniowej z definicji budynku, polegającą na myleniu kryterium "podstawowy" z "wyłączny" oraz na nieuprawnionej tezie, że sam fakt występowania w obiekcie powierzchni użytkowej i manewrowej wyklucza pojemność jako podstawowy parametr techniczny obiektu; - art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. w zw. z poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. przez odmowę zakwalifikowania magazynu soli drogowej jako budowli; - art. 120, art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. przez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa oraz w sposób budzący zaufanie organów podatkowych, przez nieuwzględnienie celu i kontekstu znowelizowanego brzmienia definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. oraz na stosowaniu wykładni prowadzącej do pozbawienia normatywnej treści klauzuli wyłączeniowej; - art. 14c § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. oraz art. 14h o.p. przez sporządzenie uzasadnienia prawnego interpretacji przez niewyjaśnienie z jakich powodów organ uznał, że pojemność nie jest podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym przeznaczenie obiektu; - art. 14b § 3 o.p. w zw. z art. 14c § 1 o.p. przez wydanie interpretacji w oparciu o elementy stanu faktycznego nieprzedstawione przez wnioskodawcę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odnosząc się do zarzutów skargi i podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji podatkowej. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Nadto jako załącznik do protokołu pełnomocnik skarżącej złożył pismo z 22 października 2026 r., w którym podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, a nadto zarzucił naruszenie art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. dalej "p.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, dalej" "o.p."), interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zgodnie z powyższym obowiązek przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) spoczywał na skarżącym jako wnioskodawcy co oznacza, że w stanie faktycznym ujął on konkretne elementy stanu faktycznego, które organ winien był uwzględnić przy wydawaniu interpretacji. Z kolei organ podatkowy powinien był dokonać oceny prawnej na tle wskazanego stanu faktycznego, bez możliwości jego modyfikowania czy też prowadzenia postępowania dowodowego, w tym w oparciu o przedstawioną przez stronę dokumentację architektoniczno – budowlaną spornego obiektu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie do tut. Sądu dotyczyła odpowiedzi organu na pytanie nr [...]. Istota sporu odnosi się do kwalifikacji opisanego w stanie faktycznym magazynu soli. W szczególności czy sporny obiekt stanowi budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. (zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej), czy też budynek, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.(zgodnie ze odpowiedzią organu). W myśl obowiązującej definicji ustawowej budynku, zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest to obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność. Zgodnie natomiast z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. budowla to obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiony w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowi część obiektu niewymienionego w ustawie. W Załączniku nr 4 do u.p.o.l. został wymieniony wykaz obiektów uznawanych za budowle na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w którym pod poz. nr [...] opisane są obiekty: w których są lub mogą być gromadzone m.in. materiały sypkie, których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. [...] (tj. "zbiornik wody surowej, hala technologiczna, zbiornik retencyjny wody uzdatnionej, odstojnik wód popłucznych - wchodzące w skład stacji uzdatniania wody") i poz. [...] (tj. ,,stacja zlewna, przepompownia ścieków oczyszczonych, osadnik wstępny, osadnik wtórny, reaktor biologiczny, komora tlenowa, komora rozdziału, komora niedotleniona, komora beztlenowa, zagęszczacz grawitacyjny, instalacja do odwadniania osadów, instalacja do odgazowywania, stacja zagęszczania osadu nadmiernego, stacja dozowania kwasu octowego, zbiornik wyrównawczy cieczy nadosadowej, przepompownia osadu recyrkulowanego i nadmiernego, komora predenitryfikacji - wchodzące w skład oczyszczalni ścieków"). Mając na uwadze doświadczenie wynikające z praktyki stosowania regulacji obowiązujących przed 1 stycznia 2025 r., które nie przesądzały w jednoznaczny sposób o tym, jak należy kwalifikować, na cele podatkowe, obiekty wymienione w Prawie budowlanym jako budowle i jednocześnie spełniające ustawowe kryteria budynku zaproponowane zostało rozwiązanie, mające na celu jednoznaczne wyeliminowanie wątpliwości w tym zakresie. Rozwiązanie to polegało na wykluczeniu z pojęcia budynku obiektów, w których są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność, nawet wtedy, gdy posiadają wszystkie cechy definicyjne budynku. Aktualne brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. stanowi bowiem rezultat wejścia w życie 1 stycznia 2025 r. ustawy z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. poz. 1757). W uzasadnieniu projektu ww. ustawy wskazano, że przy kwalifikacji obiektu jako budynku powinna zostać zachowana zasada pierwszeństwa zgodnie z którą najpierw należy ustalić, czy dany obiekt jest budynkiem, a jeżeli nie to można rozważyć jego kwalifikację do kategorii budowli. W uchwale NSA z dnia 29 września 2021 r., III FPS 1/21 wskazano, że kryterium pozwalającym na rozgraniczenie budynku od budowli (w przypadku wykorzystywania obiektu budowlanego jako zbiornika), są jego cechy techniczne. Należy ustalić czy zasadniczym parametrem architektoniczno-technicznym (konstrukcyjnym) danego obiektu jest jego powierzchnia użytkowa, czy też pojemność. Tym samym dla celów opodatkowania inaczej należy postrzegać, jako przedmiot opodatkowania, klasyczny budynek magazynowy, który jest wykorzystywany w praktyce gospodarczej jako zbiornik (np. materiałów sypkich), lecz jego wyróżniającą cechą techniczną jest powierzchnia użytkowa (podlegać on winien opodatkowaniu jako budynek), a odmiennie obiekt budowlany, który został zaprojektowany i zrealizowany wyłącznie jako zbiornik produktów sypkich. W niniejszej sprawie pomiędzy stronami nie ma sporu co do tego, że sporny obiekt został wzniesiony w wyniku robót budowlanych, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Organ nie kwestionował również tego, że w obiekcie są lub mogą być gromadzone materiały sypkie. Spór sprowadza się zatem do tego czy podstawowym parametrem technicznym wskazanego obiektu, wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność. W związku z powyższym należało rozważyć czy zasadniczą wielkością określającą praktyczny cel, do którego przeznaczony jest sporny obiekt jest pojemność. Ustawodawca nie określił przy tym jaki musi być stosunek pojemności (kubatury) obiektu względem powierzchni jego pola zabudowy, aby możliwe było przyjęcie, że to pojemność, a nie powierzchnia określa praktyczny cel, do którego przeznaczony jest obiekt. W ocenie Sądu, w tego rodzaju sytuacji należy, tak jak wskazał to NSA w uchwale z 29 września 2021 r., III FPS 1/21 uwzględnić aspekt ekonomiczny, gospodarczy i społeczny interpretowanych pojęć prawnych. Należało przy tym stwierdzić czy opisany we wniosku obiekt stanowi klasyczny budynek magazynowy, który wykorzystywany jest w praktyce gospodarczej jako zbiornik, lecz jego wyróżniającą cechą techniczną jest powierzchnia użytkowa, czy też mamy do czynienia z obiektem budowlanym, który został zaprojektowany i zrealizowany jako pojemnik (zbiornik) produktów sypkich. Ustawodawca w uzasadnieniu wskazanego projektu ustawy stwierdził, że obiekt budowlany, będący budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., może być dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości uznany za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeżeli spełnia kryteria bycia budynkiem wymienione w tym przepisie, a jego wyróżniającą cechą jest powierzchnia użytkowa, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Strona w niniejszej sprawie załączyła wprawdzie do wniosku dokumentację techniczną spornego obiektu: projekt budowlano-architektoniczny, plan sytuacyjny magazynu soli, jednakże organ interpretacyjny powinien mieć przede wszystkim na względzie wskazany przez skarżącą stan faktyczny w sprawie. O czym już była mowa powyżej, wyłączną bowiem podstawą wydania interpretacji indywidualnej był opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku. Tymczasem organ dokonując oceny spornego obiektu odwołał się wprost do nazewnictwa wskazanego w dokumentacji technicznej, iż jest to budynek zgodnie z definicją Prawa budowlanego. Takie odwoływanie się przez organ do dokumentacji architektoniczno – budowlanej, w sytuacji odmiennie wskazanego stanu faktycznego było działaniem nieuprawnionym. Tym bardziej wobec wprowadzenia nowej ustawowej definicji budowli do u.p.o.l., bez odwoływania się do przepisów prawa budowlanego. W orzecznictwie przed nowelizacją przepisu dotyczącej definicji ustawowej budowli wskazywano, że niedopuszczalnym jest regulowanie w ustawie niepodatkowej tak istotnych elementów konstrukcji prawnej podatku od nieruchomości jak jego przedmiot. Organ podatkowy, będąc związanym stanem faktycznym wskazanym przez skarżącą, nie był zatem uprawniony do dokonania interpretacji przedstawionej dokumentacji w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym. Tymczasem jak wynika z opisu stanu faktycznego wnioskodawcy cyt. "główną właściwością magazynu jest pojemność, tj. jaką ilość soli drogowej można przechowywać w danym magazynie soli". W ocenie Sądu, kierując się zatem tak przedstawionym opisem stanu faktycznego, z którego wprost wynika, że podstawowym parametrem technicznym, wyznaczającym przeznaczenie obiektu jest pojemność i mając na względzie aktualne brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odwołującego się do pojemności należało stwierdzić, że przeznaczenie spornego obiektu na potrzeby składowania materiałów sypkich stanowi pochodną jego kubatury (pojemności), a nie jedynie pochodną podjęcia przez skarżącą decyzji odnośnie takiego, czy innego zagospodarowania obiektu. Nie sposób w szczególności uznać, aby sporny obiekt, niejako przy okazji, nadawał się do przechowywania materiałów sypkich lub też został dopiero później dostosowany do pełnienia tej funkcji. Skarżąca bowiem wprost w stanie faktycznym wskazała, że funkcją gospodarczą spornego obiektu jest składowanie i magazynowanie materiału w postaci sypkiej, którym jest sól drogowa. Nadto ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą wynika, że sól drogowa jest wysypywana wprost z ciężarówek, które wjeżdżają do wnętrza magazynu i przechowywana luzem wewnątrz obiektu w postaci pryzmy soli nagromadzonej w narożnikach. Powyższe świadczy o tym, że wykorzystanie przez skarżącą spornego obiektu ukierunkowane jest na maksymalizację wykorzystania jego kubatury. To nie powierzchnia użytkowa tego obiektu ma zasadnicze znaczenie, lecz jego objętość rzutująca na wielkość możliwego do zgromadzenia w nich materiału. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. i z tego względu zaskarżona interpretacja podatkowa została uchylona. W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni przepisów u.p.o.l. przedstawionej w niniejszym wyroku oraz dokonanie przez jej pryzmat powtórnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji. W związku z powyższym na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. na które złożyły się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Informacje o sprawie

Data wpływu
1 lipca 2026
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Sędziowie
Katarzyna Nikodem Michał Ilski Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny