I SA/Po 1034/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: oddalić wniosek.

B. P. w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] określającej i jednocześnie zabezpieczającej na majątku skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za I kwartał 2016 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji tj. [...] lutego 2017 r. w wysokości [...] zł. Wniosek uzasadniła niebezpieczeństwem spowodowania znacznej/niepowetowanej szkody oraz niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków polegających na konieczności poniesienia znacznych nakładów finansowych, co grozi zachwianiem pozycji skarżącej na rynku i utratą płynności finansowej. Zdaniem skarżącej konieczność natychmiastowej zapłaty zobowiązania jest na tyle znacząca, że zagraża stabilności finansowej spółki i dalszej działalności gospodarczej, naruszeniu jej pozycji na rynku, utrudnieniami w zawieraniu nowych umów na korzystnych warunkach, utratą wiarygodności w oczach kontrahentów i banków, a także utratą zdolności kredytowej, co stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody spółce. Spółka nie posiada bowiem środków finansowych na rachunkach bieżących z których mogłaby być zaspokojona kwota należności wynikająca z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, który został zaskarżony i którego dotyczy wniosek. Wykonaniu podlegają akty administracyjne zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przykładowo do wykonania nie kwalifikują się wszelkie akty administracyjne odmowne, a więc również o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania. Nie można bowiem mówić o wykonywaniu takiego postanowienia, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W ocenie sądu akt, będący przedmiotem zaskarżenia z uwagi na swój charakter prawny nie nadaje się do wykonania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Wynika to już z samej istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym. Postanowienie to nie nadaje stronie uprawnień i nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, że niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie jest nadto uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], ponieważ nie została na nią wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na sąd podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.