Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

I SA/Po 1027/26

Wyrok WSA w Poznaniu z 21 października 2026 r., I SA/Po 1027/26 – podatki od nieruchomości

Wynik

Uchylono zaskarżoną decyzję

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia
21 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2026 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2026r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2026 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 157 zł (słownie: sto pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

W. K. 5 listopada 2004 r. złożył do Urzędu Miasta P. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ze stanem obowiązywania na dzień 31 grudnia 2004 r. dotycząca nieruchomości przy ul. [...], wykazującą do opodatkowania: - budynki mieszkalne lub ich części o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni: 1203 m2 + 45 m2; - budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni: 45 m2; - budynku lub ich części związane z działalnością gospodarczą o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni: 10 m2; - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 55 m2; - grunty pozostałe o powierzchni: 650 m2. Prezydent Miasta P. decyzją z 9 stycznia 2026 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111z późn. zm.; w skrócie: "o.p."), art. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.o.l.") oraz Uchwały Rady Miasta P. z dnia 14 października 2025 r., nr XXV/465/1X/2025 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2026 rok (Dz. Urz. Woj. W. . z 2025 r. poz. 7465) wymierzył skarżącemu, J. K. oraz E. K. podatek od nieruchomości na 2026 r. w kwocie 3.917,00 zł, na co składa się: - 79,75 zł podatku z tytułu gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni: 55 m2; - 500,50 zł podatku z tytułu gruntów pozostałych o powierzchni: 650 m2; - 1.560,00 zł podatku z tytułu budynków mieszkalnych lub ich części o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni: 1 248 m2; - 1.598,85 zł podatku z tytułu budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni: 45 m2; - 177,65 zł podatku z tytułu budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni: 5 m2. Pismem z 6 lutego 2026 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta z 9 stycznia 2026 r., nr [...] W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał: "Euro2o12 W. K. zwolniony w podatku od nieruchomości i. W chwili obecnej sprawa pozostaje bez sądowego rozstrzygnięcia. Dowód: 1. SKO w [...] poprzez 31 VII 24 do chwili obecnej. 2. PREZES WSA w Poznaniu 22 X 25 do chw. obecnej. Zawiadamiam o poniesionych kosztach podróży nie uregulowanych do chwili obecnej". SKO decyzją z 20 kwietnia 2026 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z 9 stycznia 2026 r., nr [...] W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w jego ocenie Prezydent działał prawidłowo, na podstawie obowiązujących przepisów prawa (w tym w szczególności przepisów u.p.o.l.) oraz na podstawie odpowiednio zebranego i zbadanego materiału dowodowego, znajdującego się w aktach niniejszej sprawy (w tym w szczególności na podstawie Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez skarżącego w Urzędzie Miasta P. w dniu 5 listopada 2004 r.). Następnie SKO wskazało, że odwołanie złożone w niniejszej sprawie nie precyzuje żadnych zarzutów przeciw przedmiotowej decyzji, a jedynie podnosi, że skarżący rzekomo zwolniony jest z podatku od nieruchomości - na co jednocześnie nie przedstawia żadnych dowodów i dodatkowych argumentów. Wobec tego, zdaniem SKO, odwołanie nie może zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyżej opisaną decyzję SKO z 20 kwietnia 2026 r., zaskarżając ją w całości. W skardze wskazał: "Stan faktyczny przedmiotowej sprawy na dzień 09.012026 stoi w rażącej sprzeczności z PO [...] i wyżej. Dowód 1. 1209 m2+20,6+20,6+58,2 m2 całkowita pow.budynk/w.705 m2 całkowitą powierzchnia nieruchomości gruntowej; Wykaz zm.gruntowych KW [...] / podpis [...]/ w 2004r. 2. Otynkowanie-Zgłoszenie 2012r UMP / RM P. podpis s.WSA JakubZielinski Sygn.akt sadowych I SA Po303/25 / dn [...] W tym miejscu uzasadniono.". W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z 7 lipca 2026 r. m.in. określił swój interes prawny. Podczas rozprawy w dniu 7 października 2026 r. skarżący stawił się osobiście. Wskazał m.in., że na podstawie uchwały Rady Miasta P. jest co najmniej od 2012 r. zwolniony z podatku od nieruchomości. Błąd organu wobec skarżącego trwa od początku obowiązywania uchwały z 2011 lub 2012 r. Wskazał, że jest co roku poszkodowany w związku z brakiem zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Sąd wskazuje, że odwołanie od decyzji podatkowej jest formą podania, o którym stanowi art. 168 o.p. Zatem jak każde podatnie, odwołanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer [...] serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 168 § 2 o.p.). Podatnie, w tym również odwołanie, wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie (odwołanie) wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie (odwołanie) lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu (art. 168 § 3 o.p.). Dodatkowe wymogi odwołania określone zostały w art. 222 o.p. Zgodnie z tym przepisem odwołanie powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. W świetle art. 222 o.p. wymogi odwołania w postępowaniu podatkowym są znacząco wyższe w stosunku od wymogów odwołania składanego w procedurze regulowanej przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; w skrócie: "k.p.a."). W tym ostatnim przypadku odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji i jedynie przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania (art. 128 k.p.a.). Inaczej jest jednak w przypadku odwołania od decyzji podatkowej. Nie wystarczy bowiem spełnienie wymogów zwykłych podania oraz wyrażenie ogólnego niezadowalania z treści decyzji. Ustawodawca wymaga dodatkowo wskazania zarzutów przeciw decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywania dowodów uzasadniających to żądanie. Zdaniem Sądu, art. 222 o.p. powinien być interpretowany w świetle konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania oraz prawa do sądu [art. 78 i art. 45 Konstytucji R. P. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; w skrócie: "Konstytucja RP")]. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z: 18 stycznia 2007 r., II FSK 74/06; 28 kwietnia 2023 r., I FSK 963/20, CBOSA). Podkreślenia wymaga, że prokonstytucyjna wykładnia art. 222 o.p. nie może prowadzić do pominięcia zawartych w tym przepisie sformułowań, czy też przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych danej sprawy nie mają one zastosowania. Stanowiłoby to złamanie innej zasady konstytucyjnej, tj. działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Mogłoby też stanowić naruszenie zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Należy również podkreślić, że faktycznym skutkiem wniesienia nieprecyzyjnego i niejasnego odwołania bywa często jego niekorzystne, w relacji do źle sformułowanych bądź ukrytych roszczeń strony, załatwienie. Z tego powodu, nie można wymagań wynikających z art. 222 o.p. uważać wyłącznie za zbędną i uciążliwą formalistykę, a tym bardziej ignorować ich wnosząc ogólnikowe, nieprecyzyjne, nie zawierające istotnej treści odwołania, których uzasadnieniem bywa niekiedy tylko zasadniczo nieskuteczne prawnie wyrażenie subiektywnego uczucia niezadowolenia, czy też skrzywdzenia decyzją w sprawie podatkowej (por. wyrok NSA z 2 lutego 2021 r., II FSK 2744/18, CBOSA). Przy interpretacji art. 222 o.p., określającego wymogi formalne odwołania nie można zapominać, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje nakaz sporządzania środków odwoławczych przez fachowego pełnomocnika albo korzystania z jego pomocy w tym postępowaniu. Jeżeli zatem strona sporządza odwołanie samodzielnie, sprawdzenie dochowania wymogów formalnych powinno być przeprowadzone z uwzględnieniem fachowości osoby sporządzającej pismo (por. wyrok NSA z 17 października 2024 r., II FSK 888/24, CBOSA). Dlatego też wymagania formalne stawiane odwołaniu w art. 222 o.p. muszą być oceniane w sposób niekolidujący z zasadami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Oznacza to, że jeżeli strona wniosła w terminie odwołanie od decyzji organu podatkowego, to nieprecyzyjność zawartych w nim zarzutów nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku wyjaśnienia, czego właściwie dotyczy żądanie strony (por. wyroki NSA z: 18 stycznia 2007 r., II FSK 74/06). Organ odwoławczy musi dokonać oceny odwołania pod względem formalnym i merytorycznym. Jeżeli więc odwołanie nie spełnia wymogów z art. 168 lub art. 222 o.p., obowiązkiem organu II instancji jest wezwanie strony do uzupełnienia braków odwołania, nawet jeżeli nie uczynił tego organ za pośrednictwem którego odwołanie zostało wniesione. Wymóg powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy już raz rozpoznanej i rozstrzygniętej przez organ I instancji oznacza też, że wydana na skutek wniesienia odwołania decyzja organu odwoławczego zawierać winna uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające warunkom określonym w art. 210 § 4 o.p., bez otrzymania od strony sformułowanych jasno zarzutów, odwołanie nie może być rozpoznane. Sąd zwraca uwagę, że w odwołaniu z 6 lutego 2026 r. skarżący ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że odwołuje się od decyzji Prezydenta z 9 stycznia 2026 r., nr [...] Skarżący wskazał m.in., że jest zwolniony od podatku od nieruchomości i do chwili obecnej sprawa pozostaje bez sądowego rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia decyzji SKO wynika natomiast, że organ II instancji ograniczył się głównie do przytoczenia przepisów prawa, zaakceptowania rozstrzygnięcia organu I instancji i stwierdzenia, że odwołanie nie precyzuje żadnych zarzutów przeciw przedmiotowej decyzji, a jedynie wskazuje na ogólne stwierdzenie, że skarżący rzekomo zwolniony jest z podatku od nieruchomości, na co jednocześnie nie przedstawia żadnych dowodów i dodatkowych argumentów. Zatem pomimo tego, że SKO dostrzegło braki formalne odwołania, nie uczyniło zupełnie nic, aby skarżący mógł je uzupełnić. Co więcej, SKO uznało, że z tego względu odwołanie nie może zasługiwać na uwzględnienie. W ocenie Sądu, nie wdając się w tych warunkach w ocenę zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym stwierdzić należy, że ze względu na naruszenie przy jej wydaniu ww. przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, a także przepisów art. 127 i art. 210 § 4 o.p., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzja ostateczna podlega uchyleniu jako niezgodna z prawem. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ II instancji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku, w szczególności winien wezwać skarżącego do sprecyzowania zrzutów, w szczególności poprzez wskazanie, czy zdaniem skarżącego doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, czy też do innego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. SKO winno wyjaśnić i odnieść się także do podnoszonej przez skarżącego kwestii zwolnienia z podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji wyroku. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zwrot kosztów podróży, Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z treści art. 205 § 1 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z akt sprawy wynika jednak, że skarżącemu skutecznie dokonywano doręczeń korespondencji na adres: ul. [...] w P., którą każdorazowo skarżący odbierał osobiście (k. [...], [...], [...] akt sąd.). Adres ten różni się jednak od wskazanej przez skarżącego w piśmie z 7 października 2026 r. miejscowości: "w.G.", która nie została podana w aktach sprawy jako miejsce zamieszkania skarżącego. Co więcej przedstawiając w piśmie z 7 października 2026 r. wykaz kosztów podróży, skarżący nie udokumentował w żaden sposób wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów przejazdu, w tym nie wskazał danych rejestracyjnych, ani pojemności silnika własnego pojazdu, którym odbył podróż 7 października 2026 r. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o zwrot kosztów przejazdu do Sądu nie zasługuje na uwzględnienie, zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrot wpisu sądowego.

Informacje o sprawie

Data wpływu
19 czerwca 2026
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny