I SA/Po 102/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 05 marca 2021 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wójt Gminy [...] decyzją z 30 lipca 2019 r., nr [...] zatwierdził podział nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina K., oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Decyzja została wydana na wniosek P. K. Wójt postanowieniem z [...] marca 2019 r. pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości. Oceniając złożone z wnioskiem dowody (dokumenty) Wójt stwierdził, że dla obszaru, na którym zlokalizowane są nieruchomości częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] nr 32 poz. 160 z 19 sierpnia 1998r.). Wójt stwierdził, że zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty techniczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem [...] [...] i [...] [...] w pasach o szerokości [...] m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] i [...] (obecnie dróg powiatowych) winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. Dalej Wójt wyjaśnił, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został wykonany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wyniku dokonanego podziału działki oznaczone nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wydzielone z przeznaczeniem na drogę publiczną powiatową z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przeszły z mocy prawa na własność powiatu, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Zarząd Powiatu [...] wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji podnosząc, że przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. nie precyzują przebiegu dróg powiatowych. Wskazany w planie zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną kategorii drogi powiatowej. Ponadto wydzielone grunty mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych, ponieważ tylko na jednym krańcu dochodzą do drogi publicznej powiatowej, a na drugim znajdują się tereny rolne w okolicach zbiornika. W związku z tym, Zarząd Powiatu podniósł, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej. Ponadto wydzielona droga publiczna to w dużej mierze istniejąca droga wewnętrzna wnioskodawcy. W postanowieniu opiniującym wstępny projekt podziału wskazano, że wydzielane działki drogowe dotyczą dróg oznaczonych symbolem [...], a zgodnie z uchwałą nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwalą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r., którą całkowicie pominięto w toczącym się postępowaniu, symbol [...] oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna. SKO w [...] decyzją z 18 października 2019 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że dla obszarów, na których położone zostały dzielone nieruchomości częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] nr 32 poz. 160 z 19 sierpnia 1998 r.). Zgodnie z jego zapisami dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty technologiczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem [...] [...] i [...] [...], w pasach o szerokości [...] m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Z treści tych zapisów wynika zatem, że miejscowy plan przewiduje dla tych terenów [...] [...] i [...] [...] przeznaczenie na drogi publiczne (wówczas wojewódzkie a obecnie powiatowe). Nie sposób zgodzić się zatem z odwołującym, że zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną. Nietrafne jest również stwierdzenie, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej z uwagi na to, że wydzielone grunty mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych. Należy zauważyć, że warunkiem umożliwiającym podział ewidencyjny nieruchomości jest - zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm. – dalej: "u.g.n.") - dostęp do drogi publicznej. Niewątpliwie wydzielone działki mają dostęp do drogi publicznej powiatowej (na co wskazuje sam odwołujący) w taki sposób jak zostało to obwarowane przepisami art. 93 ust. 1 ustawy. Ponadto, wskazywana przez odwołującego uchwała nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (zawierająca wyjaśnienie, że symbol [...] - oznacza- przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne; infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się przedmiotowe nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. W postanowieniu z 5 marca 2019 r. pozytywnie opiniującym wstępny projekt podziału przedmiotowych nieruchomości, organ pierwszej instancji wskazał, że obszar oznaczony symbolem [...] [...] i [...] [...] przeznaczony jest na drogi publiczne w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego (obecnie na powiatowe). Mimo to postanowienie to nie zostało zakwestionowane przez żadną ze stron. Zarząd Powiatu [...] pismem z 19 listopada 2019 r. wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję SKO w [...] z 18 października 2019 r. domagając się jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w całości lub w części dotyczącej stwierdzenia, że wydzielone działki "są oznaczone w [...] [...] [...] i przeznaczone na drogę publiczną powiatową" oraz ewentualnie zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną interpretację spowodowaną nieprawidłową oceną ustalonego stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a."). W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. WSA w Poznaniu wyrokiem z 12 lutego 2020 r. IV SA/Po 1079/19 oddalił skargę. Sprecyzował , że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy właściwie zostały zinterpretowano przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji, czy organy prawidłowo orzekły, że część z nowo wydzielonych działek powinna zostać przeznaczona pod drogę publiczną (drogę powiatową), a własność powyższych działek z mocy prawa (art. 98 u.g.n.) stała się własnością powiatu. Sąd przyjął, że bezspornie działki podlegające podziałowi znajdują się częściowo na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. Uchwała powyższa przewidywała , że na części działek określenie linii rozgraniczającej obejścia dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem [...] [...] i [...] [...], w pasach o szerokości [...] m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] i [...] winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. W dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki były jednak przeznaczone pod nowo projektowany przebieg drogi wojewódzkiej nr [...]. Droga ta , co przyznał Zarząd Powiatu w skardze, nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 nr 160 poz. 1071), a tym samym stała się drogą powiatową. Odwołując się do u.g.n. sąd wyjaśnił , że zarówno opiniując projekt podziału nieruchomości, jak i wydając decyzję w przedmiocie podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Sąd stwierdził, że Zarząd Powiatu zmierza do wykazania, że nowo wydzielone działki, która znajdują się na terenie opisanym w planie miejscowym jako [...] [...] nigdy nie stanowiły oraz nie stanowią obecnie drogi powiatowej. Jednakże okoliczności powyższe pozostają bez znaczenia w niniejszej sprawie. Po pierwsze, w ramach postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości organy administracji publicznej nie mogą kontrolować faktycznego przeznaczenia nieruchomości, czy też sposobu jej zagospodarowania, a zobowiązane są do uwzględniania jedynie zapisów obowiązującego planu miejscowego. Wydzielenie działki pod drogę publiczną określonej kategorii może nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi (która może zostać wybudowana dużo później), lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną. Określona kategoria może być bowiem nadana drodze publicznej, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopiero wtedy, gdy droga spełnia ustawową funkcję w sieci drogowej, co jest możliwe wtedy, gdy uzyska ona określone parametry funkcjonalno-techniczne. Po drugie, skoro obowiązujący plan miejscowy przewiduje, że na terenie [...] [...] zaprojektowano drogę wojewódzką (tak bowiem należy rozumieć zapis planu "obejście drogi wojewódzkiej"), to obecnie dokonany podział musi uwzględniać powyższy zapis. Skoro zaś droga wojewódzka [...] stała się drogą powiatową (co przyznał również Zarząd Powiatu), to powyższy zapis planu musi być rozumiany w ten sposób, że część terenu objętego podziałem jest przewidziana pod budowę drogi powiatowej. A zatem nowo powstałe działki znajdujące się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] [...] stały się z mocy prawa własnością powiatu. Z art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. To właśnie treść planu zagospodarowania przestrzennego przesądza kwestię kategorii planowanej drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty. Co więcej, art. 98 ust. 1 u.g.n. nie wiąże mocy swojej normy z kwestią możliwości faktycznych zagospodarowania gruntu wydzielonego pod drogę publiczną. NSA uwzględnił skargę kasacyjną Powiatu [...] i wyrokiem z 26 listopada 2020 r., I OSK 1254/20 uchylił omówiony powyżej wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA przyjął, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenie, że plan miejscowy przewidywał w ramach oznaczenia [...] [...] drogę publiczną powiatową. Organy i sąd pierwszej instancji przyjęły, że podstawą orzekania o podziale nieruchomości jest plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] nr 32 poz. 160). Jednak już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Powiat [...] wskazywał, że zgodnie z uchwałą nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwalą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. 2047), symbol [...] oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna (§ 22, patrz też § 15 ust. 3). SKO stwierdziło, że uchwała nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998r. (zawierająca wyjaśnienie, że symbol [...] oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się nieruchomości objęte podziałem. Sąd pierwszej instancji ustalenia dotyczące planu miejscowego z 1998 r. uznał natomiast za bezsporne. W ocenie NSA obydwu tych twierdzeń nie sposób zweryfikować na podstawie akt sprawy, ponieważ publikacja planu miejscowego zawartego w uchwale nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. 2047), nie zawiera załączników graficznych w postaci rysunku planu, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2 uchwały, określających granice przestrzenne planu. Natomiast w aktach sprawy znajduje się jedynie załącznik graficzny do planu z 1998 r. i wyrys z tegoż planu dla przedmiotowych działek. Zasięgu przestrzennego planu miejscowego wynikającego z uchwały nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. nie sposób więc ustalić. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, czy oznaczenie [...] wynikające z planu miejscowego z 2013 r., odnoszące się do dróg wewnętrznych, rzeczywiście dotyczy innego terenu niż objęty podziałem. Tym bardziej, że w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się wniosek [...] S.A. z 12 sierpnia 2019 r. o zmianę decyzji z 30 lipca 2019 r. w ten sposób, aby wydzielić drogę wewnętrzną, zamiast drogi powiatowej. W ocenie NSA treść odpowiednich przepisów planu miejscowego nie została ustalona w sposób dostateczny dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli natomiast okazałoby się, że rzeczywiście dla terenu objętego podziałem obowiązują w dalszym ciągu przepisy planu miejscowego uchwalonego jeszcze w 1998 r., mimo nieaktualnej już nomenklatury użytej w tekście planu (obejście drogi wojewódzkiej nr [...] - § 4 ust. 4 pkt 2 uchwały, mimo że droga ta stała się od 1 stycznia 1999 r. drogą powiatową), to zarzuty dotyczące naruszenia art. 98 ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, należałoby uznać za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (błędnie oznaczonej jako postanowienie) utrzymującej w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności oznacza to, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. [tak np: wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., I FSK 6/11]. Z uwagi na powyższe rozpoznając ponownie niniejszą sprawę sąd kierował się oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z 26 listopada 2020 r., I OSK 1254/20. Spór pomiędzy Powiatem [...] a Kolegium dotyczy tego czy plan miejscowy przewidywał w ramach oznaczenia [...] [...] drogę publiczną powiatową. Organy administracji publicznej obu instancji orzekając w przedmiocie podziału nieruchomości przyjęły, że podstawą orzekania o podziale nieruchomości jest plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. [...] nr 32 poz. 160). Plan ten określa linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem [...] [...] i [...] [...] w pasach o szerokości [...] m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi (§ 4 ust. 4 pkt 2 uchwały). Powiat [...] podnosił , że zgodnie z uchwałą nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwalą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2013 r., poz. 2047), symbol [...] oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna (§ 22, patrz też § 15 ust. 3). Odnosząc się do powyższego twierdzenia Kolegium stwierdziło, że uchwała nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (zawierająca wyjaśnienie, że symbol [...] oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się nieruchomości objęte podziałem. Sąd w tym kontekście (w ślad za NSA) stwierdza , że dowody zebrane w sprawie nie stwarzają możliwości zweryfikowania zasadności powyższych twierdzeń. Publikacja planu miejscowego zawartego w uchwale nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. 2047), nie zawiera załączników graficznych w postaci rysunku planu, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2 uchwały, określających granice przestrzenne planu. Natomiast w materiale dowodowym sprawy znajduje się jedynie załącznik graficzny do planu z 1998 r. i wyrys z tegoż planu dla przedmiotowych działek. W rezultacie brak możliwości ustalenia zasięgu przestrzennego planu miejscowego wynikającego z uchwały nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. Z uwagi na powyższe sąd nie znajduje podstaw by jednoznacznie stwierdzić, czy oznaczenie [...] wynikające z planu miejscowego z 2013 r., odnoszące się do dróg wewnętrznych, rzeczywiście dotyczy innego terenu niż objęty podziałem. Tym bardziej, że w materiale dowodowym sprawy faktycznie znajduje się wniosek [...] S.A. z 12 sierpnia 2019 r. o zmianę decyzji z 30 lipca 2019r. w ten sposób, aby wydzielić drogę wewnętrzną, zamiast drogi powiatowej. W opinii sądu braki dowodowe w powyższym zakresie świadczą o naruszeniu przez organy administracji publicznej z obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 u.g.n. NSA stwierdził , że treść odpowiednich przepisów planu miejscowego nie została ustalona w sposób wystarczający dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd przeto wskazuje, że toku powtórnego pierwszoinstancyjnego postępowania administracyjnego w sprawie obowiązkiem organu w będzie uzupełnienie omówionych powyżej braków dowodowych. Organ będzie włączenie do materiału dowodowego sprawy stosownych załączników graficznych do planu z 2013 r. lub w razie konieczności także innych dowodów uzupełniających i wyjaśnień, aby przesądzić, czy podział jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego i czy nastąpiło przejście z mocy prawa działek wymienionych w decyzji podziałowej na rzecz Powiatu [...]. Sąd w ślad za NSA wskazuje, że jeżeli okazałoby się, że rzeczywiście dla terenu objętego podziałem obowiązują w dalszym ciągu przepisy planu miejscowego uchwalonego jeszcze w 1998 r., mimo nieaktualnej już nomenklatury użytej w tekście planu (obejście drogi wojewódzkiej nr [...] - § 4 ust. 4 pkt 2 uchwały, mimo że droga ta stała się od 1 stycznia 1999 r. drogą powiatową), to zarzuty dotyczące naruszenia art. 98 ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, organ zrzuty za niezasadne. Przepis art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998r. nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Jeśli bowiem droga wojewódzka od 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową, to planowany odcinek zastępczy tej drogi ("obejście") też należy traktować jako drogę tej samej kategorii (powiatową). Wniosek taki wypływa z wykładni celowościowej tekstu planu, o ile jego treść nie została zaktualizowana. Podsumowując sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. Zebrane dotychczas dowody nie pozwalają bowiem na ostateczne rozstrzygnięcie czy dokonany mocą zapadłych w sprawie decyzji podział nieruchomości jest czy też nie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Powiatu [...] w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).