I SA/Op 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia del. WSA Tomasz Porczyński Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2025 r., nr PS.III.8640.29.2025.ADZ w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez W. L. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Wojewody Opolskiego (dalej Wojewoda lub organ drugiej instancji) z dnia 29 grudnia 2025 r., nr PS.III.8640.29.2025.ADZ, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia (dalej Prezydent lub organ pierwszej instancji) z dnia 17 listopada 2025 r., nr ZE-521/14808-9/IK/24, o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 listopada 2023 r. skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu (dalej w skrócie: PUP). Decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 2 listopada 2023 r., nr [...], skarżący został uznany za osobę bezrobotną z dniem 2 listopada 2023 r. W dniu 5 września 2024 r. do PUP wpłynęła decyzja niemieckiego organu rentowego z dnia 23 lipca 2024 r., zgodnie z którą skarżącemu przyznano prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 1 czerwca 2022 r. do dnia 31 maja 2025 r. W decyzji tej ustalono, że renta będzie wypłacana miesięcznie w kwocie 440,21 EUR. Następnie postanowieniem z dnia 12 września 2024 r., nr [...], organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną, zakończonego własną decyzją ostateczną z dnia 2 listopada 2023 r. Decyzją z dnia 11 października 2024 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 475 [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2025 r. poz. 1691]), dalej w skrócie K.p.a., Prezydent Miasta Opola orzekł o uchyleniu decyzji własnej z dnia 2 listopada 2023 r. i orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 2 listopada 2023 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzją z dnia 10 grudnia 2024 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. W wyniku rozpoznania skargi skarżącego wyrokiem z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 12/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 11 października 2024 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że następcze (to jest przypadające po dniu zarejestrowania osoby bezrobotnej) przyznanie bezrobotnemu (przez polski organ albo organ innego państwa) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (nawet w przypadku przyznania świadczenia rentowego wstecz od daty wydania decyzji organu rentowego) nie wypełnia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji dotychczasowej i w konsekwencji tego - ponownego merytorycznego orzekania przez organ administracyjny w sprawie uznania za osobę bezrobotną. Zdaniem Sądu wydanie przez niemiecki organ rentowy decyzji z 23 lipca 2024 r. i przyznanie skarżącemu świadczenia rentowego za okres od 1 czerwca 2022 r. nie są okolicznościami nowymi i nieznanymi organowi, a istniejącymi w dniu 2 listopada 2023 r., czyli w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Również sama decyzja niemieckiego organu rentowego nie jest dowodem nowym i nieznanymi organowi, a istniejącymi w dniu 2 listopada 2023 r. Z tego powodu Sąd stwierdził, że organy obu instancji błędnie uznały spełnienie w sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu osoba, która choćby tylko przejściowo nie spełnia kryteriów uznania za bezrobotnego określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, powinna utracić status bezrobotnego na mocy decyzji wydanej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.), czyli na podstawie regulacji innych niż te, które dotyczą wznowienia postępowania, przy uwzględnieniu stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Przywołane przepisy nie wykluczają możliwości pozbawienia danej osoby statusu bezrobotnego wstecz od daty wydania decyzji w tym przedmiocie, nawet poczynając od daty błędnego uznania za osobę bezrobotną. Nieuprawnione byłoby tylko pozbawienie statusu bezrobotnego decyzją wydaną "na przyszłość". W ten sposób skarżącemu nie zostanie zamknięta droga do wnioskowania o uznanie za osobę bezrobotną w innym dniu, który nastąpi po wygaśnięciu uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy. Dokonując zatem wykładni funkcjonalnej wskazanych przepisów, nakazującej przy ustalaniu znaczenia danej regulacji prawnej uwzględniać jej cel, należy dojść do wniosku, że art. 78 ust. 4 ww. ustawy będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie, co organ powinien mieć na względzie dokonując oceny uprawnień skarżącego i wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie. W zaleceniach do ponownego rozpoznania sprawy Sąd wskazał na konieczność oceny przez organy skutków prawnych przyznania skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, w którym posiadał status bezrobotnego, z uwzględnieniem powyższej analizy regulacji wyznaczających sytuację prawną strony. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. umorzył postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 12 września 2024 r., nr [...], o wznowieniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 2 listopada 2023 r. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. Prezydent poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 61 § 4 K.p.a., postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na okres od 2 listopada 2023 r. do 31 maja 2025 r. Następnie decyzją z dnia 17 listopada 2025 r. Prezydent Miasta Opola (wcześniejsza decyzja organu pierwszej instancji z dnia 17 września 2025 r. została uchylona decyzją Wojewody z dnia 29 października 2025 r.), na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 42 lit. c, art. 65 ust. 1 pkt 1 oraz art. 253 ust. 4 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej za okres od 2 listopada 2023 r. do 31 maja 2025 r. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Na podstawie posiadanych dokumentów organ ustalił, że wysokość renty przyznanej przez niemiecki organ rentowy w przeliczeniu na PLN na dzień rejestracji przekracza wysokość co najmniej najniższej emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, zatem skarżący nie spełnia warunków ustawy, aby posiadać status osoby bezrobotnej. Natomiast okres za który pozbawiono skarżącego statusu bezrobotnego wynika z przepisu art. 253 ust. 4 ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 2 pkt 42 lit. c ustawy w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na brak należytego wykazania, iż skarżący posiada "źródło stałego dochodu" w rozumieniu ustawy poprzez brak oznaczenia wysokości przyjętych przez organ: kwoty renty przyznanej przez niemiecki organ rentowy, przeliczonej na walutę polską oraz kwoty przyjętej przez organ najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, skutkujące brakiem możliwości weryfikacji przez prawidłowości przyjętych wartości dla ustalenia, czy ww. posiada "źródło stałego dochodu", - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z pkt 1 Komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lutego 2025 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych, kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent oraz kwot emerytur i rent wolnych od egzekucji i potrąceń poprzez brak zgromadzenia przez organ całości materiału dowodowego oraz brak jego należytego rozpatrzenia w zakresie uwzględnienia zmiany wysokości najniższej emerytury oraz renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 marca 2025 r., skutkujące brakiem uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w zakresie ustalenia, czy zmiana wysokości najniższej emerytury wpływa na posiadanie bądź brak posiadania przez skarżącego "stałego źródła dochodu", a tym samym statusu osoby bezrobotnej, - art. 253 ust. 4 ustawy poprzez błędne zastosowanie z uwagi na błędne przyjęcie, że pozbawienie podmiotu statusu osoby bezrobotnej, następuje za cały okres, za który zagraniczny organ rentowy przyznał rentę, a to niezależnie od utraty spełniania przesłanki posiadania "źródła stałego dochodu" w okresie pobierania ww. świadczenia, skutkujące brakiem podjęcia przez organ czynności faktycznych oraz prawnych, zmierzających do ustalenia, czy zmiana wysokości najniższej emerytury od dnia 1 marca 2025 r. wpływa na posiadanie bądź brak posiadania "stałego źródła dochodu", a tym samym statusu osoby bezrobotnej. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 253 ust. 4, art. 65 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 42 lit. c ustawy. Następnie stwierdził, że fakt przyznania renty wyklucza status bezrobotnego bez względu na źródło pochodzenia ponieważ świadczenia dla bezrobotnych w ramach Unii Europejskiej objęte są koordynacją wynikającą z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( WE) nr 883/2004 z dnia 29.04.2024 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Odwołując się do zaleceń Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 13 marca 2025 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że obecnie odpowiednikiem art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest art. 253 ust. 4 ustawy. Podniósł również, że z decyzji niemieckiego organu rentowego wynika, iż renta została stronie przyznana od dnia 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2025 r.; miesięczna kwota wypłacanego świadczenia wynosi 440,21 EUR. Na dzień rejestracji strony w PUP, tj. 2 listopada 2023 r. najniższa emerytura i renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wynosiła 1588,44 zł a od 1 marca 2024 r. 1780,96 zł. Wysokość renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy przyznana przez zagraniczny organ rentowy w przeliczeniu na PLN na dzień rejestracji w PUP przekracza zatem wysokość co najmniej najniższej emerytury lub renty (440,21 EUR x 4,4582 zł = 1962,54 zł.). Z kolei art. 253 ust. 4 ustawy stanowi, na jaki okres pozbawia się statusu bezrobotnego w przypadku przyznania renty i jest to "okres za który przyznano rentę", a więc w przedmiotowej sprawie jest to okres od dnia nabycia statusu osoby bezrobotnej 2 listopada 2023 r. do 31maja 2025 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wywiódł, że ustawodawca nie przewidział, aby po wydaniu decyzji zgodnie z art. 253 ust. 4 ustawy o pozbawieniu statusu bezrobotnego na zamknięty okres, w okresie nieposiadania statusu bezrobotnego, istniała konieczność weryfikowania wysokości najniższej emerytury lub renty w przypadku ich waloryzacji, czy też wahań kursu waluty, w której przyznano świadczenie. Natomiast "nabycie prawa", o którym mowa w art. 2 ust. 42 lit. c ustawy jest to konkretne zdarzenie prawne, więc moment, w którym zostały spełnione wszystkie warunki, z którym łączą się określone skutki, w tym przypadku dzień 2 listopada 2023 r. i z tym dniem strona przestaje spełniać warunki do posiadania statusu bezrobotnego aż do daty końcowej wynikającej z decyzji organu rentowego. Natomiast zmiana wysokości najniższego świadczenia nie niweczy faktu posiadania nabytego wcześniej uprawnienia. W ocenie organu niedopuszczalna byłaby sytuacja, w której status bezrobotnego zależałby od comiesięcznych wahań kursu walut lub corocznej waloryzacji świadczeń. Niemniej jednak organ dokonując wyliczenia na dzień 1 marca 2025 r. wskazał, że najniższa renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wynosi 1878,91 zł, wysokość renty przyznanej przez zagraniczny organ rentowy wynosi 440,21 EUR, kurs euro na dzień 1 marca 2025 r. wynosił 4,2718 zł, więc wysokość renty zagranicznej w przeliczeniu na ten dzień wynosiła 1880,48 zł, a zatem więcej niż najniższa renta (440,21 EUR x 4,2718 = 1 880,48 zł). W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 2 pkt 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż realizacja przesłanki niezbędnej do uzyskania statusu osoby bezrobotnej w postaci nieposiadania "źródła stałego dochodu" w okresie uzyskiwania zagranicznej renty z tytułu niezdolności do pracy, nie wpływa w jakikolwiek sposób na możliwość uzyskania przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, podczas, gdy istotą przepisów ustawy, a w szczególności regulacji art. 253 ust. 4 jest umożliwienie bezrobotnemu przywrócenia przysługującego mu statusu bez konieczności ponownej rejestracji w urzędzie pracy, w przypadku zaistnienia przesłanki o charakterze tymczasowym, która to przesłanka uniemożliwia posiadanie statusu osoby bezrobotnej, - art. 2 pkt 42 lit. c ustawy poprzez błędne przyjęcie, że dla oceny posiadania bądź nieposiadania "źródła stałego dochodu" w rozumieniu tego przepisu nie powinna być uwzględniona coroczna waloryzacja świadczenia najniższej renty z tytułu niezdolności do pracy, o której mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach. Ponadto poprzez dokonanie błędnych obliczeń w zakresie wysokości renty zagranicznej przysługującej skarżącemu, względem wysokości minimalnej renty, wynikającej z przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tym samym poprzez przyjęcie, iż wysokość renty zagranicznej skarżącego na dzień 1 marca 2025 r. wyniosła 1 878,91 zł, podczas, gdy wynosi 1 830,17 zł, tj. przysługuje skarżącemu w niższej wysokości, niż wysokość najniższej renty, - art. 253 ust. 4 ustawy poprzez błędne zastosowanie z uwagi na błędne przyjęcie, że pozbawienie podmiotu statusu osoby bezrobotnej, następuje za cały okres, za który zagraniczny organ rentowy przyznał rentę, a to niezależnie od utraty spełniania przesłanki posiadania "źródła stałego dochodu" w okresie pobierania ww. świadczenia. Tym samym poprzez błędne przyjęcie, iż regulacja art. 253 ust. 4 ustawy może występować w obrocie prawnym bez należytego uwzględnienia regulacji art. 2 pkt 42 lit. c oraz art. 2 pkt 1 ustawy. W związku z tym zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że mając na uwadze regulacje art. 2 pkt 1, jak również art. 2 pkt 42 lit. c ustawy, okres za który przyznano mu rentę w rozumieniu art. 253 ust. 4 powinien uwzględniać jedynie okres, w którym posiadał "źródło stałego dochodu", przy uwzględnieniu corocznej waloryzacji świadczeń dotyczących najniższej emerytury. Ponadto, w przekonaniu skarżącego, organ dokonał błędnego wyliczenia wysokości renty zagranicznej przysługującej skarżącemu z tytułu niezdolności do pracy w zestawieniu z najniższą rentą, wynikającą z przepisów ustawy o emeryturach i rentach - począwszy od 1 marca 2025 r. W tym zakresie podniósł, że dzień 1 marca 2025 r. nie jest dniem roboczym. Obliczenie wysokości należności, od której zależy przyznanie określonych uprawnień winno nastąpić zatem w dniu roboczym poprzedzającym dzień obowiązywania nowych wysokości najniższej emerytury oraz renty - a więc według kursu euro obowiązującego w dniu 28 lutego 2025 r., według którego skarżącemu przysługiwała renta zagraniczna w wysokości niższej, aniżeli wysokość najniższej renty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację oraz stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej przedstawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie został wydany z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Zdaniem Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując takiej oceny Sąd uwzględnił, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli sądowej. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w prawomocnym wyroku z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 12/25, którym uchylono wydane wcześniej orzeczenia organu pierwszej i drugiej instancji. Zaskarżona obecnie decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wobec czego zarówno organy orzekając w sprawie, jak i Sąd - kontrolując legalność tych działań, zobowiązane były uwzględnić zawartą we wskazanym wyroku ocenę prawną oraz wytyczne co do dalszego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania oznacza, że orzeczenie sądu oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Badając kwestionowane obecnie decyzje w kontekście wytycznych wynikających z wyroku z dnia 13 marca 2025 r. w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w dniu 1 czerwca 2025 r. weszła cyt. już wyżej ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, nadal zwana ustawą, która uchyliła przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 433 ust. 1 ustawy postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na mocy dotychczasowych przepisów. Tak więc w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, ponieważ organ wszczął postępowanie w dniu 11 sierpnia 2025 r., a więc po wejściu ustawy w życie. Wskazać również należy, że zmiana stanu prawnego uzasadniająca odstąpienie od wskazań zawartych w wyroku ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024 i powołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego, która mogłaby uzasadniać odejście od wskazań zawartych w ww. prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Dokonując zatem oceny obecnie kwestionowanych decyzji stwierdzić należy, że organy prawidłowo wykonały zalecenia Sądu. Organy zgodnie ze wskazaniem Sądu umorzyły postępowanie prowadzone w trybie wznowieniowym dotyczące uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Następnie po wszczęciu w dniu 11 sierpnia 2025 r. postępowania w sprawie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres od 2 listopada 2023 r. do 31 maja 2025 r. dokonały oceny skutków prawnych przyznania skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, w którym posiadał status bezrobotnego z uwzględnieniem przepisów aktualnie obowiązującej ustawy. Wskazać należy również, że z akt administracyjnych bezspornie wynika, iż decyzją niemieckiego organu rentowego z dnia 23 lipca 2024 r. skarżącemu przyznana została na okres od 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2025 r. renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w wysokości 440,21 EUR miesięcznie. Natomiast na mocy uprzednio wydanej przez Prezydenta Miasta Opola decyzji z dnia 2 listopada 2023 r. skarżący został uznany za osobę bezrobotną od dnia 2 listopada 2023 r. Przepis art. 2 pkt 1 ustawy zawiera definicję legalną terminu "bezrobotny", enumeratywnie wyliczając przesłanki niezbędne do przyznania takiego statusu. Zgodnie z tym przepisem bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej (...) niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP". Przy czym wedle art. 2 pkt 42 lit. c ustawy stałe źródło dochodu oznacza nabycie prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanego przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stanowi przesłankę negatywną do korzystania ze statusu bezrobotnego. Jak wynika bowiem z art. 65 ust. 1 ustawy Starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1. Jednocześnie art. 253 ust. 4 ustawy stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu m.in. renty z tytułu niezdolności do pracy pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. Z przepisu art. 253 ust. 4 ustawy jednoznacznie wynika, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje za okres, za który przyznano to świadczenie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przyznaje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Omawiany przepis ma zastosowanie również do sytuacji, gdy świadczenie zostanie przyznane za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego. Przepis art. 253 ust. 4 ustawy przewiduje bowiem, jako skutek spełnienia się przesłanek w nim zawartych utratę statusu bezrobotnego. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy możliwe jest orzeczenie o pozbawieniu statusu bezrobotnego, na podstawie art. 253 ust. 4 ustawy. Stosownie do powyższego organy miały podstawy faktyczne i prawne do wydania decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego od dnia jego nabycia tj. od 2 listopada 2023 r. do 31 maja 2025 r. Organ odwoławczy prawidłowo też przyjął, że kwota przyznanej miesięcznie renty 440,21 EUR, przeliczonej na złote według średniego kursu euro (1 EUR - 4,45 zł) ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień rejestracji skarżącego, tj. 2 listopada 2023 r. przekracza wysokość najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, która wynosiła 1588,44 zł (art. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2022 r. poz. 2461). Za prawidłowe też Sąd uznał stanowisko organu, że żaden przepisów ustawy nie przewiduje konieczności weryfikowania wysokości najniższej renty czy emerytury w przypadku ich waloryzacji. Skoro natomiast skarżący nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 1 czerwca 2022 r., to od dnia rejestracji, tj. od dnia 2 listopada 2023 r., nie spełniał warunków koniecznych do zachowania statusu osoby bezrobotnej. Przy czym konsekwencją zastosowania art. 253 ust. 4 ustawy jest to, że status osoby bezrobotnej osoba ta traci za czas, za który przyznano jej rentę z tytułu niezdolności do pracy. Podkreślenia również wymaga - co stwierdził już Sąd w poprzednio wdanym wyroku - powyższą zasadę należy stosować również wówczas, gdy wymienione w tym przepisie świadczenie zostanie przyznane za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje więc za cały okres przyznania świadczenia z mocą wsteczną, gdyż nie jest dopuszczalne równoczesne korzystanie z prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i posiadanie statusu osoby bezrobotnej. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wyraził prawidłowe stanowisko, iż w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Ponadto Wojewoda Opolski uzupełnił braki uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta Opola, przedstawiając w zaskarżonej decyzji szczegółowe wyliczenie kwoty renty przyznanej przez zagraniczny organ w zestawieniu z wysokością najniższej renty z tytułu niezdolności do pracy, o której mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd natomiast to wyliczenie uznał za prawidłowe. Wojewoda odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie stosowną argumentację. Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa uznać należało za bezzasadne. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, uznając, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.