I SA/Op 929/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia del. WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi N. S.A. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 5 września 2025 r., nr SKO.40.2894.2024.ro w przedmiocie zakazu wykonywania działalności przez podmiot objęty wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oddala skargę.

Decyzją z dnia 5 września 2025 r., nr SKO.40.2894.2024.ro wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 18na ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.) – dalej: u.p.z.i.r.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 24 września 2024 r., nr 53/AZ/24 orzekającą o zakazie wykonywania przez N. S.A. Oddział w [...] z siedzibą w N. działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, pod nr [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż wobec powziętej informacji, co do posiadanych przez skarżącą spółkę zaległości w zobowiązaniach wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), pismem z dnia 17 maja 2024 r. organ I instancji wezwał stronę do usunięcia stwierdzonych ww. zakresie naruszeń, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Wezwanie to zostało doręczone spółce w dniu 27 maja 2024 r. Z informacji ZUS, aktualnych na dzień 28 czerwca 2024 r. wynikało, że pomimo wezwania skarżąca spółka posiada zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych, jak również nie występowała w tym zakresie, z wnioskami o zawarcie układu ratalnego bądź o odroczenie płatności. Z uwagi na powyższe, zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2024 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o zakazie wykonywania przez spółkę ww. działalności regulowanej. W piśmie z dnia 29 lipca 2024 r. spółka wskazywała, iż oczekuje na stosowne oświadczenie o niezaleganiu w opłatach z tytułu składek, które spodziewa się uzyskać do dnia 10 sierpnia 2024 r. Następnie pismami z dnia 12 sierpnia 2024 r. i z dnia 27 sierpnia 2024 r. spółka wnosiła o przedłużenie terminu do przedłożenia ww. zaświadczenia odpowiednio do dnia 28 sierpnia 2024 r. i do 13 września 2024 r. Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego stronie terminu, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 września 2024 r. Marszałek Województwa Opolskiego orzekł o zakazie wykonywania przez skarżącą działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, pod nr [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym wskazywała na zbyt dotkliwe następstwa decyzji, skutkujące de facto natychmiastowym pozbawieniem pracy ponad 50 osób, a nadto na fakt wystąpienia w dniu 16 października 2024 r. do ZUS z wnioskiem o rozłożenie spłaty istniejących zaległości z tytułu składek na raty. Z uwagi na powyższe strona wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., do czasu rozpatrzenia ww. wniosku przez ZUS. Strona wniosła także o umożliwienie, do czasu zakończenia postępowania, prowadzenia przez spółkę działalności; zmiany kwestionowanej decyzji organu I instancji poprzez stwierdzenie, że wobec zobowiązania się przez spółkę do opłacenia zaległości w systemie ratalnym usunęła ona naruszenie, o którym mowa w art. 19 pkt 1 u.p.z.i.r.p., a w konsekwencji może nadal prowadzić działalność objęta wpisem o nr [...]; ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka wnosiła również o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów na okoliczność złożenia w dniu 16 października 2024 r. wniosku o zawarcie układu ratalnego. Z akt sprawy wynika, że ww. układ ratalny został podpisany przez spółkę w dniu 3 grudnia 2024 r., a następnie aneksowany w dniu 3 czerwca 2025 r. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 5 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołało podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, to jest art. 18na ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 19 pkt 1 u.p.z.i.r.p. oraz dokonane w sprawie ustalenia faktyczne i zgromadzony materiał dowodowy. Podkreśliło, iż decyzja podejmowana na podstawie art. 18na ust. 1 pkt 2 ustawy jest decyzją o charakterze związanym, a jej wydanie poprzedza konieczność ustalenia, że dany podmiot, pomimo stosownego wezwania, nie usunął w zakreślonym terminie, naruszeń w zakresie określonych prawem wymogów do prowadzenia agencji zatrudnienia, w tym między innymi zaległości z tytułu składek (art. 19 pkt 1 u.p.z.i.r.p.). Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, iż na dzień wydania decyzji organu I instancji skarżąca posiadała zaległości wobec ZUS, które nie zostały uregulowane w zakreślonym terminie, wskazanym w doręczonym spółce wezwaniu z dnia 17 maja 2024 r. Natomiast powoływany przez stronę wniosek o zawarcie układu ratalnego z wierzycielem składek został złożony już po dacie doręczenia spółce kwestionowanej odwołaniem decyzji. Stąd też decyzja ta odpowiada prawu. Jednocześnie w ocenie Kolegium brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Kolegium zauważyło również, iż z dniem 1 czerwca 2025 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620). Niemniej jednak, wobec tożsamego brzmienia regulacji dotyczących prowadzenia agencji zatrudnienia, zdaniem Kolegium, organ na dzień wydania decyzji zastosował prawidłowe przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (...). W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu N. S.A. Oddział w [...] z siedzibą w N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie kwestionowanej decyzji z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wskutek nieuwzględnienia, iż powstała po stronie skarżącej zaległość z tytułu zobowiązań wobec ZUS wynikała z przyczyn niezależnych od spółki; jak również podejmowanych przez spółkę w toku prowadzonego postępowania administracyjnego działań zmierzających do uregulowania tych należności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosiła nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi zaświadczenia ZUS z dnia 17 listopada 2025 r. o niezaleganiu przez spółkę w zobowiązaniach wobec ZUS. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazywał na dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślając na negatywne skutki wydania objętej skargą decyzji, prowadzące do zachwiania stabilności społecznej i gospodarczej lokalnego rynku pracy, a wynikające z konieczności zwolnienia ponad 50 osób. Strona wskazywała nadto na istotna rolę jaką pełni na lokalnym rynku pracy w zakresie aktywacji zawodowej, prowadzonych kursów i szkoleń wywodząc, iż jej dalsze działanie pozostaje w uzasadnionym interesie społecznym. Pełnomocnik skarżącej podkreślał, że zaległości składkowe względem ZUS wynikały z braku płynności finansowej spółki, co z kolei wynikało z braku wywiązywania się z zobowiązań wobec skarżącej przez jej głównych kontrahentów. Co istotne, w toku postępowania strona podejmowała działania zmierzające do uregulowania ciążących na niej zobowiązań. Ta okoliczności, zdaniem pełnomocnika zostały całkowicie pominięta. Wskazywał również, na krótki niespełna 4 miesięczny termin przypadający na okres od wystosowania wezwania z dnia 17 maja 2024 r. do dnia wydania decyzji organu I instancji, co istotne obejmujący okres wakacyjny (urlopowy), co utrudniło stronie działania zmierzające do odzyskania posiadanych wierzytelności względem kontrahentów. Podkreślił nadto, że z uwagi na długość rozpatrywania sprawy, organ wydający decyzję opierał się na dwóch stanach prawnych, podkreślając, że poprzednio obowiązujące przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (...) pozostawiały organom pełną dowolność odnośnie do terminu, w którym podmiot prowadzący agencje zatrudnienia zobowiązany był do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w tym do dowolnego przedłużania tego terminu. Tym samym przedłużenie terminu do usunięcia stwierdzonych naruszeń, o kolejny czas zapewniłby spółce możliwość uregulowania zobowiązań wobec ZUS. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Op 929/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga N. S.A. Oddział w [...] z siedzibą w N. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wnioskowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w treści udzielonej odpowiedzi na skargę. Zawiadomiony o powyższym wniosku pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym prawem terminie nie żądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi N. S.A. Oddział w [...] z siedzibą w N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 5 września 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 24 września 2024 r. o zakazie wykonywania przez skarżącą spółkę działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, pod nr [...]. Decyzji organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazać w tym miejscu należy, że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, jak i w dacie podjęcia decyzji Marszalka Województwa Opolskiego z dnia 24 września 2024 r., kwestie orzeczenia o zakazie prowadzenia działalności regulowanej w zakresie agencji zatrudnienia, podlegających wpisowi do rejestru regulowały przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.) – dalej: u.p.z.i.r.p. Zgodnie z art. 18na ust. 1 pkt 2 ww. ustawy marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem, w przypadku gdy podmiot nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie. Te zaś uregulowane zostały w art. 19 u.p.z.i.r.p., który w pkt 1 wskazywał na wymóg braku zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych. Dalej wskazać należy, że w dniu 1 czerwca 2025 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620) – dalej: u.r.p.s.z., której przepis art. 460 uchyla w całości ww. ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. Co również istotne, zgodnie z art. 433 ust. 2 u.r.p.s.z. do postępowań, o których mowa w art. 18e, art. 18j, art. 18l, art. 18m, art. 18na i art. 19ia ustawy uchylanej w art. 460, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a u.r.p.s.z. marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem do rejestru agencji zatrudnienia, w przypadku gdy podmiot nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 315 ust. 1 pkt 5, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednym z tych warunków jest brak zaległości podatkowych, zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych oraz zalega z wpłatami na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o ile był obowiązany do ich opłacania (art. 315 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 307 ust. 1 pkt 1 u.r.p.s.z.). Porównanie treści ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż uregulowania odnoszące się do kwestii orzeczenia o zakazie wykonywania działalności regulowanej w zakresie agencji zatrudnienia uregulowane zostały, co do zasady w sposób tożsamy w obu przywołanych aktach prawnych. Z tą jednak istotną różnicą, iż odnośnie co do terminu usunięcia stwierdzonych naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, ustawodawca wprowadził materialnoprawny (zawity), a więc nie podlegający zarówno przywróceniu, jak i przedłużeniu 14 dniowy termin, którego uchybienie nakłada na organy obowiązek orzeczenia o przedmiotowym zakazie. W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano wszczęte w dniu 3 lipca 2024 r. postępowanie w przedmiocie orzeczenia o zakazie wykonywania przez skarżącą spółkę działalności w zakresie prowadzenia agencji zatrudnienia nie zostało zakończone do dnia wejście w życie przepisów ww. ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Stąd też, stosownie do powołanego już wyżej art. 433 ust. 2 u.r.p.s.z. podstawę wydania zaskarżonej decyzji winny stanowić przepisy ustawy nowej, a nie jak błędnie wskazuje Kolegium w jej uzasadnieniu, przepisy uchylonej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Jednakże w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, wobec wykazanej wyżej tożsamości przepisów regulujących przedmiotową kwestię sporną, zawartych tak w uchylonej ustawie, jak i w ustawie aktualnie obowiązującej, jak i wobec zakreślenia skarżącej spółce, w piśmie z dnia 17 maja 2024 r. - 14 dniowego terminu do usunięcia naruszeń w zakresie warunków do prowadzenia agencji zatrudnienia, stwierdzone uchybienie nie dawało podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, jak również pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie nie skutkowało koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi wskazać należy, iż z bezspornych pomiędzy stronami, jak i nie budzących jakichkolwiek wątpliwości Sądu ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżącą spółka na dzień 17 maja 2024 r. posiadała zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych. Zaległości te nie zostały uregulowane w zakreślonym spółce, 14 dniowym terminie, którego bieg rozpoczął się od dnia 28 maja 2024 r., następującym po dniu doręczenia skarżącej ww. wezwania z dnia 17 maja 2024 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie występowała również z wnioskiem o udzielenie przewidzianej prawem ulgi, co potwierdza przedłożone do akt sprawy w dniu 28 czerwca 2024 r. pismo informacyjne ZUS. Z wnioskiem o zawarcie układu ratalnego spółka wystąpiła dopiero w dniu 16 października 2024 r., a więc już po dacie doręczenia jej decyzji Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 24 września 2024 r. orzekającej o zakazie wykonywania przez skarżącą działalności w zakresie prowadzenia agencji pracy. Umowa w tym przedmiocie została podpisana przez spółkę w dniu 3 grudnia 2024 r. Jednocześnie wobec dokonanej przez ustawodawcę, na etapie między instancyjnego postępowania administracyjnego, zmiany stanu prawnego, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zobowiązane było uwzględnić z urzędu, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez pełnomocnika strony skarżącej argumentacja, co do możliwości, jak i zasadności przedłużenia spółce terminu do usunięcia stwierdzonych naruszeń, co zapewniłoby spółce możliwość uregulowania ciążących na niej zobowiązań z tytułu składek. Wiążący charakter rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie znajdującego zastosowanie w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a u.r.p.s.z., w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek, nie pozostawiał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jakiejkolwiek możliwości działania w zakresie uznania administracyjnego, co do zakreślonego stronie terminu usunięcia stwierdzonych naruszeń. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że wobec jednoznacznej treści art. 433 ust. 2 u.r.p.s.z., w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji istotnym dla oceny wystąpienia ustawowych przesłanek orzeczenia o zakazie wykonywania przez skarżącą przedmiotowej działalności regulowanej był wynikający z kierowanego do spółki wezwania z dnia 17 maja 2024 r. -14 dniowy termin, którego bieg rozpoczynał się w dniu 28 maja 2024 r. i upływał z dniem 10 czerwca 2024 r. W ww. terminie skarżąca nie usunęła stwierdzonych naruszeń warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia. Niejako na marginesie wskazać należy, że pomimo upływu zakreślonego stronie 14 dniowego terminu, decyzja organu I instancji podjęta została dopiero w dniu 24 września 2024 r., co uwzględniając obowiązujący wówczas stan prawny, pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji uwzględnił wnioski spółki z dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2024 r. odnośnie do przedłużenia zakreślonego terminu do usunięcia naruszeń. Jednakże, jak wynika z przedstawionej chronologii podejmowanych przez skarżącą działań, nie skorzystała ona z udzielonego jej de facto przedłużenia ww. terminu. Z tych też przyczyn bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również argumentacja skargi, co do braku uwzględnienia słusznego interesu społecznego, za którym przemawia dalsza działalność spółki, czy też wskazywanych niezawinionych przez stronę okoliczności leżących u podstaw jej problemów finansowych, skutkujących powstałymi zaległościami w zobowiązaniach publicznoprawnych. Sąd nie neguje niewątpliwie istotnej roli skarżącej, jaką pełni ona na lokalnym rynku pracy, jak również nie poddaje w wątpliwość wskazywanych przyczyn zatoru finansowego strony. Niemniej jednak okoliczności te nie stanowią ustawowych przesłanek egzonerujących odpowiedzialność spółki za stwierdzone i nieusunięte w terminie uchybienia, a których wystąpienie obligowało Kolegium do orzeczenia na podstawie art. 317 ust. 1 pkt 2 lit. a u.r.p.s.z. Bez wpływu na wynik orzeczenia pozostają także przedłożone do akt sądowych sprawy jako dowód, datowane na dzień 17 listopada 2025 r. oraz na dzień 18 marca 2026 r. zaświadczenia ZUS o niezaleganiu przez skarżącą w opłacaniu składek w związku z zawarciem układu ratalnego. Z treści przedłożonych zaświadczeń wprost bowiem wynika, iż odnoszą się one do stanu istniejącego na dzień ich wydania. Zaświadczenia te nie pozwalają natomiast na uznanie, że stwierdzone uchybienia – zaległości skarżącej wobec ZUS, usunięte zostały w zakreślonym stronie w piśmie z dnia 17 maja 2024 r. – 14 dniowym terminie. Tym bardziej, że jak już wcześniej wskazano z wnioskiem o zawarcie układu ratalnego skarżąca wystąpiła dopiero w dniu 16 października 2024 r., to jest po dacie doręczenia jej decyzji organu I instancji. Wobec powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, iż wystąpiły ustawowo określone przesłanki obligujące je do podjęcia rozstrzygnięcia o zakazie wykonywania przez spółkę działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. To zaś czyni chybionym zarzut skargi, co do naruszenia art. 7 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdza, że organy obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy. Uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają minimum wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Przedstawione motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć pozwalają na prześledzenie toku rozumowania organów oraz poznanie przesłanek, które przemawiały za wydaniem takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.