I SA/Op 777/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 29 maja 2025 r., Nr XVI/270/25 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

A. B. (dalej jako: "skarżąca"), reprezentowana przez r. pr. M. S., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uchwałę Rady Miasta Opola Nr XVI/270/25 z dnia 29 maja 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wrzoski V" w Opolu (Dz. Urz. Woj. Opol. z 2025 r. poz. 1423 - zwaną dalej: "Planem miejscowym", "Uchwałą", "m.p.z.p."). Działając na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 1423 - dalej jako: "p.p.s.a."), pismem z dnia 22 września 2025 r., złożyła skargę na opisany we wstępie akt prawa miejscowego. W reakcji na wezwanie Sądu (k. 153 akt sądowych), skarżąca w piśmie z dnia 26 listopada 2025 r. wyjaśniła, że zaskarża Uchwałę w części w jakiej dotyczy ona jej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) i nr [...] (obecnie działka nr [...]) obręb W. (k. 154 akt sądowych). Zarzuciła Uchwale naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub nieprawidłowe zastosowanie w postaci naruszenia: art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP; art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm. - dalej jako: "u.s.g."); art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 20 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm. - dalej jako: "u.p.z.p."); art. 140 k.c.; art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36 poz. 175 z późn. zm.); § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430). Naruszenia ww. przepisów prawa materialnego skarżąca upatruje w nadmiernej ingerencji w jej prawo własności polegające na zmianie przeznaczenia jej nieruchomości, uprawianej i aktywnej rolniczo, pod wskazane w Uchwale nowe ustalenia planistyczne. Przytacza stanowisko Gminy wyrażone w toku procedury planistycznej nieuwzględniające jej uwag zgłoszonych do projektu Planu co do zasadności zaprojektowania na terenie jej nieruchomości terenów usługowo - rekreacyjnego z publicznymi i komercyjnymi usługami wraz z terenami zieleni, sportu i rekreacji. Polemizuje z argumentacją Gminy. W zakresie działki nr [...] kwestionuje jej podział na wiele różnych stref, w tym na zieleń parkową, usługi i drogi dojazdowe i tylko w części przeznaczonej pod postulowane budownictwo mieszkaniowe. Zarzuca, że działka nr [...] została podzielona na kwestionowane tereny 1KDL, 5ZP, 8U, 15ZP i 3KDD. W zakresie działki nr [...], kwestionuje zaplanowane w jej granicach, ustalenie planistyczne 3KDD. Zarzuca, że przyjęte ustalenia planistyczne są nieproporcjonalne i nie znajdują racjonalnego uzasadnienia ograniczenia praw skarżącej na rzecz utworzenia: parku, dróg, terenów zieleni i rekreacji, które będą służyć - jak podnosi - wszystkim innym działkom wokoło, tj. innym terenom mieszkaniowym i osiedlom deweloperów. Nie zgadza się z tym, by jej działka nr [...] była "zieloną wyspą" pośród nich, by zaspakajała potrzeby właścicieli działek sąsiednich. Twierdzi, że Uchwała pozbawiła ją możliwości uzyskania, na własną rzecz, decyzji lokalizacyjnych, dysponowania własnością, spowodowała spadek wartość działek i brak możliwości zrealizowanie na nich funkcji mieszkaniowej, co było możliwe przed uchwaleniem Planu miejscowego na warunkach zabudowy, zniweczyła jej plany, co do podziału działki na kilka mniejszych i uzyskania dla nich warunków zabudowy. Zarzuca również sprzeczność Uchwały ze studium, w którym, dla obrębu Wrzoski, przewidziano zabudowę mieszkaniową - strefę "M" kolidujące ze spornymi przeznaczeniami planistycznymi. Zarzuca, że w Planie miejscowym utworzono teren zieleni urządzonej na działce skarżącej (ZP), sieć dróg komunikacyjnych (KD) oraz usługi (U), gdy nie było to konieczne, bo tereny zielone mogły być usytuowane w innym obszarze, że nadmiernie nasycono teren siecią dróg, w efekcie poszatkowano działkę skarżącej nr [...] wieloma drogami, co prowadzi do tego, że skarżąca nie będzie mogła zainwestować nawet w mały, pozostawiony jej kawałek działki, że rozwiązania planistyczne są nieefektywne i niecelowe. Podkreśla, że przeznaczenie działek sąsiednich do działek skarżącej nie uległo zmianie. Prawa własności tych właścicieli działek nie zostały ograniczone, czy nawet w jakikolwiek sposób naruszone. Upatruje w tym dyskryminacji i naruszenia równej ochrony prawnej własności. Na poparcie swojej argumentacji przytoczyła poglądy sądów administracyjnych. W petitum skargi zarzuciła także naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec nieprzeprowadzenia przez organ negocjacji cenowych podczas gdy nowe ustalenia Planu i wprowadzone zmiany mają wpływ na wartość jej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi nie uszczegółowiła jednak tak sformułowanego zarzutu. W reakcji na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 31 stycznia 2025 r., skarżąca m.in. przedstawiła dokumenty wykazujące w jej ocenie naruszenie interesu prawnego (odpis zwykły z księgi wieczystej i tabelę z przenumerowaniem jej działek ewidencyjnych). W odpowiedzi na skargę z dnia 23 października 2025 r. (k. 15 i nast. akt sądowych), uzupełnionej pismem procesowym z dnia 23 lutego 2026 r. (k. 169 akt sądowych), Gmina Opole wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odniosła się obszernie i szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska. Pełnomocnik skarżącej akcentował przekroczenie władztwa planistycznego, a w szczególności zasady proporcjonalności. Pełnomocnik organu stwierdził m.in., że prezentuje stanowisko, iż nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej i wskazał na wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2025 r., o sygn. akt II OSK 221/25 uzasadniający jego żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jak wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Na rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi A B. rzutuje w pierwszej kolejności kwestia podmiotowa, tj. posiadanie przez nią legitymacji do skutecznego złożenia przedmiotowej skargi. Uprawnienie to określa art. 101 ust. 1 u.s.g. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek tego rodzaju, że uchwała narusza jego konkretny interes prawny lub uprawnienie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Kwestia legitymacji skarżącej do wniesienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowy wymaga odrębnego, indywidualnego jej zbadania oraz kwalifikacji i wyjaśnienia stanowiska Sądu, zwłaszcza, że Gmina wprost wnosi o odrzucenie skargi powołując się brak naruszenia przez Uchwałę interesu prawnego skarżącej, powołując się na poglądy prawne wyrażone w orzecznictwie tut. Sądu i w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 221/25. Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić uwagami prawnymi natury ogólnej. Stąd Sąd przypomina, że przepis art. 101 u.s.g. wymaga wykazania przez wnoszącego skargę istnienia, wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (por. wyrok NSA z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1155/25). Zaskarżony akt musi wpływać na sferę prawnomaterialną wnoszącego skargę (a nie wyłącznie faktyczną) przez nałożenie obowiązków lub pozbawienie uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji (por. postanowienia NSA: z 13 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2911/24; z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2845/21; z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2387/18 oraz wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07). Zaakcentować przy tym należy, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też potencjalny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok NSA z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 254/23). Tym też, co warte zaznaczenia, różni się ona także od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 117/13; z 24 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1565/16; z 18 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 334/20). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy w końcu odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Sąd dostrzega też, że legitymacja właściciela nieruchomości do zaskarżania uchwał wprowadzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego jest związana z ich specyfiką. Skarżącemu przysługuje legitymacja skargowa wynikająca z charakteru planu miejscowego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (por. art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). To kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, samo w sobie nie powoduje naruszenia obiektywnego porządku prawnego, ale niewątpliwie stanowi naruszenie prawnego interesu właściciela nieruchomości (zob. też postanowienie NSA z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2209/25). Przeważa zatem pogląd, z którym utożsamia się skład Sądu, że właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma interes prawny w jego zaskarżeniu. W judykatach tych słusznie podnosi się, że przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Plan kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania ich prawa poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania ich terenu. Przyjmowane więc w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też regulacją art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1541/12; z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2369/12; z 5 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 117/13; z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1719/16; z 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 137/15; z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 467/17; z 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2336/19; z 2 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1526/24 oraz postanowienia NSA: z 6 lipca 2021 r., sygn. akt II GZ 400/20; z 3 marca 2023 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 163/23 oraz z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2209/25). Uchwalenie planu miejscowego i jego wejście w życie powoduje i może powodować określone skutki dotyczące interesu prawnego różnych osób, a także naruszenie tych interesów (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1940/10 i z 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2479/12). Dostrzec także należy, że jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1429/17, ustalenia planu zawsze mają działanie potencjalne, gdyż przewidują jedynie możliwość realizacji danej inwestycji, a nie nakładają obowiązku jej realizacji (por. art. 37 ust. 1 u.p.z.p.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził: W stanie faktycznym sprawy jest ustalone i niesporne, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości stanowiącej ewidencyjnie grunty rolne orne i łąki trwałe (R), użytkowane faktycznie rolniczo, tak według deklaracji skarżącej jak i według innych dowodów (zob. fragmentu ortofotomapy k. 38 akt sądowych), której działki oznaczone ewidencyjnie nr [...] i nr [...] są objęte księgą wieczystą [...] (k. 29 i 155 - 160 akt sądowych). Bezspornie wszystkie one leżą w całości w granicach Planu miejscowego. Są objęte załącznikiem graficznym nr 1 do rysunku Planu (§ 1 ust. 2 pkt 1). Według tego załącznika tereny działek skarżącej uzyskały nowe, w części sporne, przeznaczenia planistyczne: 6MNW-U, 3KDD i 3RN (w zakresie działki nr [...]) oraz 3MNW, 5KR, 1KDL, 5ZP, 8U, 15ZP, 3KDD (w zakresie działki nr [...]) (k. 21, 22 i 37 akt sądowych). Przeznaczenie nieruchomości skarżącej opisano w części tekstowej Uchwały w § 5 kolejno: 3MNW - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (ust. 4 pkt 3 - k. 44 akt sądowych); 6MNW-U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oraz teren usług z wyłączeniem usług handlu wielkopowierzchniowego (ust. 30 pkt 3 - k. 73 verte akt sądowych); 8U - teren usług z wyłączeniem usług handlu wielkopowierzchniowego (ust. 40 pkt 3 - k. 84 akt sądowych); 1KDL - teren drogi lokalnej (przeznaczenie podstawowe) oraz tereny wód powierzchniowych śródlądowych (przeznaczenie uzupełniające) jako obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji budynków (ust. 50 pkt 3 lit. a i pkt 14 lit. a i b - k. 92 verte i 93 akt sądowych); 3KDD - teren drogi dojazdowej jako obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji budynków (ust. 53 pkt 3 i 14 lit. a i b - k. 94 verte i 95 akt sądowych); 5KR - teren komunikacji drogowej wewnętrznej (ust. 61 pkt 3 i 14 lit. a - k. 100 akt sądowych); 3RN - teren rolnictwa z zakazem zabudowy (ust. 90 pkt 3 lit. a - k. 119 akt sądowych); 5ZP - teren zieleni urządzonej (przeznaczenie podstawowe), teren usług i rekreacji (przeznaczenie uzupełniające) z zakazem lokalizacji budynków jako obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji budynków (ust. 97 pkt. 3 i 14 - k. 123 verte i 124 akt sądowych); 15ZP - teren zieleni urządzonej, jako obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji budynków (ust. 107 pkt 3 i 14 - k. 130 akt sądowych). Skarżąca naruszenia swojego interesu prawnego upatruje w naruszeniu jej praw właścicielskich poprzez zmianę przeznaczenia w Planie miejscowym jej gruntów rolnych, faktycznie użytkowanych dotąd jako rolnicze (orne i łąki), pod nowe ww. przeznaczenia planistyczne. Co do działki nr [...] wyjaśniła w skardze, że planowała przeznaczyć ją pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co wyartykułowała już w toku procedury planistycznej składając do projektu Uchwały uwagi uwzględnione jedynie w niewielkim zakresie. Tymczasem podzielono ją na wiele różnych stref, w tym nawet zieleń parkową urządzoną, usługi i drogi dojazdowe. Kwestionuje ustalenia: 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD. Co do działki nr [...] wyjaśniła w skardze, że Plan miejscowy zakłada przeznaczenie znacznej jej części pod drogę o symbolu 3KDD, której szerokości przewidywana na 15 metrów, została wyznaczona kosztem 6 metrów północnej części działki skarżącej. Także w i tym zakresie w toku procedury planistycznej składała stosowne uwagi, które nie zostały uwzględnione. Skarżąca nie zgadza się na takie przeznaczenia planistyczne jej nieruchomości. Sąd uznał zatem, że skarżąca wykazała dostatecznie, stosownie do wymagań przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., że jej interes prawny został naruszony przez Uchwałę w odniesieniu do jej nieruchomości. Na ocenę tę wpływa ukształtowanie nowego stanu prawno-planistycznego należących do skarżącej działek gruntowych. Przypomnieć należy, że w systemie prawa polskiego definicję prawa własności zawiera art. 140 k.c. Wolą ustawodawcy, tak kształtującego prawo własności, wyznacznikami jego granic są ustawy i zasady współżycia społecznego. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 140 k.c. ujmuje definicję prawa własności w dwóch aspektach: pozytywnym i negatywnym. Przez stronę pozytywną rozumie się uprawnienia, jakie składają się na prawo własności jako prawo podmiotowe, natomiast strona negatywna własności oznacza możność wyłączenia przez właściciela ingerencji innych osób w sferę jego prawa. Definicja prawa własności, polegająca na wyczerpującym wyliczeniu uprawnień właściciela, nie jest możliwa. Kodeks cywilny jako uprawnienia podstawowe wymienia uprawnienie do korzystania z rzeczy i do rozporządzania rzeczą. Do atrybutu korzystania z rzeczy tradycyjnie zaliczamy uprawnienia do posiadania rzeczy, do używania rzeczy, do pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy, do dyspozycji faktycznych. Rozporządzanie rzeczą oznacza natomiast możność wyzbycia się własności oraz uprawnienie do obciążenia rzeczy. Atrybuty korzystania z rzeczy i rozporządzania rzeczą stanowią tylko zasadniczy trzon prawa własności, ale nie wyczerpują jego zakresu. Rozstrzygając o legitymacji procesowej skarżącej Sąd ustalił, że wskutek zaskarżonych postanowień Planu miejscowego został ukształtowany nowy stan prawno-planistyczny należących do skarżącej działek gruntowych, gdyż - co nie jest kontestowane - stanowią one jej własność. Prawodawca lokalny zaskarżonym aktem przeznaczył jej grunty, dotąd niespornie użytkowane wyłącznie rolniczo (orne i łąki), na cele nierolnicze, odmienne od dotychczasowego społeczno - gospodarczego sposobu ich wykorzystywania, związane z szeroko rozumianą urbanizacją terenów dotąd zagospodarowanych rolniczo. O ile jest dla Sądu oczywiste, że skarżąca nie została pozbawiona prawa do posiadania rzeczy i do rozporządzania rzeczą, to jednak jej prawo do korzystania z rzeczy zostało w Planie miejscowym ukształtowane w określony w nim sposób. Określono dla nieruchomości skarżącej nowe ustalenia prawno-planistyczne, tj.: 6MNW-U, 3KDD i 3RN (w zakresie działki nr [...]) oraz 3MNW, 5KR, 1KDL, 5ZP, 8U, 15ZP, 3KDD (w zakresie działki nr [...]). Wiążą się z nimi nowe obowiązki prawne nałożone na skarżącą, co do konkretnego sposobu przeznaczenia poszczególnych części jej nieruchomości, zasad jej zabudowy oraz sposobu ich zagospodarowania, w tym przestrzeganie określonych w Uchwale nakazów (m. in. określonego sposobu zagospodarowania poszczególnych części jej nieruchomości wykluczających ich zabudowę, czy traktowania ich jako stref publicznych) oraz zakazów (m. in. zabudowy) (te i wszystkie inne ograniczenia zob. § 5 ust. 4, 30, 40, 50, 53, 61, 90, 97 i 107 Uchwały). Ustalenia planistyczne, wynikające z powyżej wskazanych postanowień Uchwały, kształtują zatem na przyszłość nowy sposób wykonywania przez skarżącą jej prawa własności. Ingerują w sferę jej prawa podmiotowego chronionego art. 140 k.c. Limitują i wiążą skarżącą. Kwestionowane ustalenia planistyczne, są niespornie odmienne od dotychczasowego rolnego sposobu użytkowania nieruchomości jak i odmienne od postulowanego. Skarżąca wskazywała na funkcję mieszkaniową jako możliwą do realizacji na jej nieruchomości, na zasadach określonych w decyzji o warunkach zabudowy, z wytyczeniem na jej działce nr [...] drogi wewnętrznej, analogicznie tak jak to ustalono, na podstawie wcześniejszej decyzji Wójta Gminy D. z 2014 r., na działkach skarżącej o nr. [...] – [...], z wspólną drogą dojazdową wydzieloną w działce nr [...] (zob. załącznik nr 3 - Dokumentacja planistyczna, str. 75 - poz. 88 - 89 oraz Odpowiedź organu na skargę k. 23 verte i 24 akt sądowych). W ocenie orzekającego składu Sądu skarżąca jest zatem legitymowana do zaskarżenia Uchwały w granicach swojego interesu prawnego chronionego art. 140 k.c., tj. w zakresie ustaleń planistycznych dotyczących jej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [...] i nr [...]. W świetle powyżej powiedzianego Sąd za niezasadne uznać należy żądanie Gminy o odrzucenie jej skargi, które oparte jest na poglądach prawnych wywiedzionych z uzasadnienia wyroku NSA z 25 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2999/24 oraz z postanowień tut. Sądu: z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 334/20 i z 31 października 2024 r., sygn. akt I SA/Op 91/24. Na legitymację skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie mają wpływu dotychczasowe właściwości jej nieruchomości jako gruntów użytkowanych dotąd rolniczo (gruntów ornych i łąk), co do których skarżąca nie posiadała dotąd prawa ich zabudowy oraz ich przeznaczenie na tereny związane z szeroko rozumianą urbanizacją (w tym tereny zieleni urządzonej), które - jak podnosi Gmina - jedynie ubogacają nieruchomość skarżącej, tworząc dotychczas nieistniejące możliwości inwestycyjne, poprawiają sytuację prawną skarżącej, nie pogarszają i nie ograniczają jej. Trafność tych spostrzeżeń budzi wątpliwości Sądu skoro A. B. owe ustalenia planistyczne mające - jak to określono - "ubogacić" ją i jej nieruchomość zaskarżyła do Sądu. Nie jest też rzeczą Sądu w rozpoznawanej sprawie rozstrzygać, czy nastąpiła poprawa sytuacji prawnej skarżącej. Dla ustalenia legitymacji skargowej A. B. jest to okoliczność prawnie obojętna. Kluczowej jest co innego, tj. że Plan miejscowy nakłada obiektywnie na skarżącą wskazane powyżej ograniczenia, wynikające ze spornych planistycznych przeznaczeń jej nieruchomości, określając przyszły, jedyny możliwy sposób jej zagospodarowania. Plan miejscowy nakłada na skarżącą ograniczenia, które będzie musiała przestrzegać korzystając z prawa własności. Należące do niej działki nr [...] i nr [...], przeznaczono bowiem pod: teren dróg 1KDL z podstawowym przeznaczeniem - teren drogi lokalnej oraz uzupełniające - tereny wód powierzchniowych śródlądowych (§ 5 ust. 50 pkt 3 Uchwały), stanowiącym obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy o szerokości drogi w liniach rozgraniczających minimum 15m (§ 5 ust. 50 pkt 14 Uchwały); teren zieleni 5ZP z podstawowym przeznaczeniem - teren zieleni urządzonej i uzupełniającym - teren usług sportu i rekreacji (por. § 5 ust. 97 pkt 3 Uchwały), stanowiącym obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy (por. § 5 ust. 97 pkt 14 Uchwały); teren 8U z podstawowym przeznaczenie - tereny usług, z wyłączeniem usług handlu wielkopowierzchniowego (por. § 5 ust. 40 pkt 3 Uchwały); teren 15ZP z podstawowym przeznaczeniem - tereny zieleni urządzonej (por. § 5 ust. 107 pkt 3 Uchwały), stanowiące obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy z dopuszczeniem lokalizacji dojść i dojazdów do budynków na terenach 8U i 1UE (por. § 5 ust. 107 pkt 14 Uchwały); teren dróg 3KDD z podstawowym przeznaczeniem teren drogi dojazdowej (§ 5 ust. 53 pkt 3 Uchwały), stanowiącym obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy o szerokości drogi w liniach rozgraniczających minimum 15m (§ 5 ust. 53 pkt 14 Uchwały). Prawodawca lokalny zmienił zatem władczo sytuację prawną skarżącej w zakresie przysługującego jej z mocy art. 140 k.c. podmiotowego prawa własności rzeczy ograniczając przysługujące jej prawo do swobodnego korzystania z należących do niej działek. Jej interes prawny został zatem naruszony przez Uchwałę w odniesieniu do jej nieruchomości. Sąd nie podziela zatem argumentacji Gminy z odpowiedzi na skargę i jej pisma procesowego z dnia 23 lutego 2026 r. (k. 169 akt sądowych), że skoro skarżąca nie posiadała dotąd prawa do zabudowy jej terenów rolnych to ich nowe przeznaczenie, na tereny związane z szeroko rozumianą urbanizacją, w tym pod tereny zieleni, nie może stanowić o naruszeniu dotychczas posiadanego interesu prawnego. W ocenie Sądu do oceny zdolności skargowej A. B. nie jest wymagane, by skarżąca legitymowała się aktem kształtującym jej prawo do zabudowy jej nieruchomości jako terenu budowlanego, w tym posiadania decyzji lokalizacyjnej uprawniającej ją do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego na jej gruntach rolnych. Brak prawa (ekspektatywy) do zabudowy gruntów rolnych nie oznacza automatycznie braku możliwości zaskarżenia Uchwały obejmującej teren nieruchomości skarżącej. W aspekcie negatywnym własności oznacza właśnie wyłączenia od ingerencji innych osób (tu: gminnych organów planistycznych) w sferę uprawnień skarżącej jako właściciela. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia właśnie z tego rodzaju ingerencją prawodawcy lokalnego, który - korzystając z własnego uprawnienia, tzw. władztwa planistycznego - narzucił skarżącej przyszły sposób korzystania z rzeczy. Rekapitulując naruszenie postanowieniami Planu miejscowego interesu prawnego skarżącej polega nie na tym, że uchwalony Plan dokonuje zaboru czegokolwiek z jej nieruchomości, że pogarsza lub polepsza jej sytuację prawną, lecz przede wszystkim na tym, że kształtuje sposób wykonywania prawa własności powodując, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana. Przytoczone w odpowiedzi na skargę poglądy prawne tut. Sądu wyrażone w postanowieniach: z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 334/20 i z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt I SA/Op 91/24 (k. 19 - 20 verte akt sądowych) nie przystają do realiów rozpoznawanej sprawy. W sprawach tych skargi były wnoszone na ustalenia planistyczne poczynione na gruntach cudzych, a wnoszący je nie wykazali ich wpływu na ich sytuację jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej. W rozpoznawanej obecnie sprawie jest inaczej, bo, po sprecyzowaniu treści żądania, skarżąca skarży ustalenia planistyczne Uchwały poczynione dla terenu jej nieruchomości, a nie dla nieruchomości cudzych. Judykaty powołane przez organ zapadły w innym stanie prawnym i faktycznym, stąd nie wiążą bezpośrednio Sąd w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego Sąd uznał, że - wbrew odmiennej ocenie Gminy Opole - skarga jest dopuszczalna. Dokonując, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., kontroli legalności zaskarżonej Uchwały i w granicach interesu prawnego skarżącej Sąd uznał, że Plan miejscowy, w kwestionowanej części nie został uchwalony z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi i stwierdzenie jego nieważności. Przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy, w spornym zakresie zaskarżenia, Sąd wziął pod uwagę następujące kwestie prawne natury ogólnej. Posiadanie opisanej powyżej legitymacji do wniesienia skargi samo w sobie nie przesądza jeszcze o tym, że władcza ingerencja organu planistycznego w tak rozumiany interes prawny nastąpiła z naruszeniem prawa. Innymi słowy ustalenie, iż doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego przez uchwałę organu gminy, choć stanowi warunek konieczny rozpoznania skargi, to jednak nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., tj. do stwierdzenia nieważności uchwały bądź stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa. Ustalenie to pozwala sądowi dokonać oceny zasadności skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa przez kwestionowany akt, zaś uwzględnienie skargi nastąpi wówczas, gdy sąd stwierdzi, że wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Natomiast w przypadku, gdy naruszony został interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach obowiązujących przepisów prawa, sąd skargę oddala (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11). Ponadto zaznaczyć trzeba, że w postępowaniu toczącym się ze skargi na plan miejscowy wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to badanie legalności planu miejscowego dokonywane jest tylko w odniesieniu do jego części, która dotyczy tej nieruchomości. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. W tym przypadku merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu posiadającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem. Sąd kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2303/15). Należy też pamiętać, że normatywny wzorzec sądowej kontroli stanowią w sprawie przepisy u.p.z.p. obowiązujące w dacie uchwalenia Planu miejscowego. Sąd dostrzegł przy tym, że w toku procedury planistycznej, przed uchwaleniem Planu miejscowego, nastąpiła znacząca zmiana przepisów u.p.z.p. Przepisy u.p.z.p. zostały znowelizowane już z dniem 24 września 2023 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Należało więc ustalić, które przepisy u.p.z.p. obowiązują w sprawie. Jak wynika z art. 65 i art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, według stanu prawnego na dzień podjęcia Uchwały: "Art. 65 ust. 1 Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe." "Art. 67 (...) ust. 3 Do spraw opracowania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego albo ich zmian: 1) przepisy art. 2 pkt 28-35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie wystąpiono o opinie i uzgodnienia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; 2) przepisy art. 15 ust. 1 i art. 20 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, z wyłączeniem obowiązku sporządzenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz z wyłączeniem obowiązku stwierdzenia przez radę gminy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń tego studium: a) w zakresie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz ich stref ochronnych, których nie stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, lub b) jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiana dotyczy wyłącznie lokalizacji inwestycji celu publicznego, których nie stosuje się od dnia utraty mocy przez studium; 3) przepis art. 67a ust. 3b ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie ogłoszono terminu wyłożenia projektów tych planów do publicznego wglądu przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu; 4) przepisy niewymienione w pkt 1-3 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym - w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Jak wynika z treści dokumentacji planistycznej projekt Planu miejscowego został przesłany do opiniowania i uzgodnienia pismami już z dnia 11 sierpnia 2022 r. (k. 115 i nast. w Dokumentacji prac planistycznych T. I w aktach admin.). W związku z tym, w świetle zacytowanego powyżej art. 65 ust. 1 oraz art. 67 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu "dotychczasowym" obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. (dalej także jako: "u.p.z.p."). Wyjaśnić też trzeba, że ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania dokonywana jest z uwzględnieniem regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Z treści wskazanej regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, a zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, czyli zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym należy, że ustawodawca zarówno co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności - istotność naruszenia. Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko to, które ma charakter istotny. Przechodząc od tych ogólnych, ale koniecznych rozważań do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy. A. B. zaskarżyła Uchwałę w zakresie w jakiej przeznacza ona grunty jej nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] i nr [...], pod nowe ustalenia planistyczne. W uzasadnieniu skargi kwestionuje ograniczenie prawa własności, które następuje w wyniku ustaleń pod tereny zieleni, usługi i dróg, czyli 1KDL, 5ZP, 8U, 15ZP i 3KDD (w zakresie działki nr [...]) i 3KDD (w zakresie działki nr [...]). Kwestionuje przy tym nadmierne "poszatkowanie" działki nr [...]. Skarżąca nie kwestionuje i nie przedstawiła zatem żadnych argumentów przeciwko pozostałym ustaleniom planistycznym: 6KR i 3MNW (w zakresie działki nr [...]) oraz 6MNW-U i 3RN (w zakresie działki nr [...]). Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy, który jest niesporny i nie budzi wątpliwości Sądu. Według rysunku Planu miejscowego stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały (por. § 1 ust. 2 pkt 1 Uchwały) (k. 1321 Dokumentacja prac planistycznych T. III w aktach admin.) działki skarżącej nr [...] i nr [...] uzyskały nowe, zróżnicowane ustalenia planistyczne, co Gmina Opole potwierdziła opisując ich nowe przeznaczenia w odpowiedzi na skargę (por. k. 21 - 22 akt sądowych w tym tabela 1, rys. nr 3 i nr 4), czego skarżąca nie kwestionuje. Działka nr [...] została przeznaczona: jej północną część - pas terenu o pow. 0,94a (co stanowi 1,2% całej pow. działki nr [...]) - włączono do drogi 3KDD (135,7a); teren o pow. 5,52a (co stanowi 7,2% całej pow. działki nr [...]) włączono do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i usług 6MNW-U (64,3a); południową część o pow. 69,79a (co stanowi 91,5% całej pow. działki nr [...]) - włączono do terenów rolnictwa 3RN (949,2a). Działka nr [...] została przeznaczona od strony północnej: teren o pow. 23,31a (co stanowi 20,3% całej pow. działki nr [...] ) włączono do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej 3MNW (137,6a); pas terenu o pow. 3,13a (co stanowi 2,7% całej pow. działki nr [...]) włączono do drogi 5KR (10,1a); na południe od terenu 3MNW wydzielono dwa pasy terenu o pow. 6,71a i 6,75a (co stanowi 11,7% całej pow. działki nr [...]) i włączono do drogi 1KDL (220,1,7a); w środkowej części działki teren o pow. 31,39a (co stanowi 27,4% całej pow. działki nr [...]) włączono do terenu zieleni 5ZP (201,3a), a teren o pow. 37,78a (co stanowi 33,9% całej pow. działki nr [...]) włączono do terenu usług 8U (134,3a); z kolei w południowej części pas terenu o pow. 2,00a (co stanowi 1,7% całej pow. działki nr [...]) włączono do drogi 3KDD (135,7a), równoległy do niej pas terenu o pow. 3,59a (co stanowi 3,1% całej pow. działki nr [...]) włączono do terenu zieleni urządzonej 15ZP (27,9a). Co ważne pod sporne ustalenia planistyczne przeznaczono nie tylko tereny nieruchomości skarżącej ale także tereny działek sąsiednich. Według części tekstowej Planu miejscowego teren dróg 1KDL ma podstawowe przeznaczenie - teren drogi lokalnej oraz uzupełniające - tereny wód powierzchniowych śródlądowych (por. § 5 ust. 50 pkt 3 Uchwały). Stanowi obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy o szerokości drogi w liniach rozgraniczających minimum 15m (por. § 5 ust. 50 pkt 14 Uchwały). Teren zieleni 5ZP ma podstawowe przeznaczenie - teren zieleni urządzonej i uzupełniające - teren usług sportu i rekreacji (por. § 5 ust. 97 pkt 3 Uchwały). Teren 5ZP stanowi obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy (por. § 5 ust. 97 pkt 14 Uchwały). Teren 8U ma podstawowe przeznaczenie - tereny usług, z wyłączeniem usług handlu wielkopowierzchniowego (por. § 5 ust. 40 pkt 3 Uchwały). Teren 15ZP ma podstawowe przeznaczenie - teren zieleni urządzonej (por. § 5 ust. 107 pkt 3 Uchwały). Teren 15ZP stanowi obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy z dopuszczeniem lokalizacji dojść i dojazdów do budynków na terenach 8U i 1UE (por. § 5 ust. 107 pkt 14 Uchwały). Teren dróg 3KDD ma podstawowe przeznaczenie - teren drogi dojazdowej (por. § 5 ust. 53 pkt 3 Uchwały). Stanowi obszar przestrzeni publicznej z zakazem lokalizacji zabudowy o szerokości drogi w liniach rozgraniczających minimum 15m (por. § 5 ust. 53 pkt 14 Uchwały). Sąd ponownie zaznacza, że A. B. choć skarży Uchwałę w zakresie swoich działek nr [...] i nr [...] to kwestionuje tylko wybrane ustalenia planistyczne: 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD. Kwestionuje je jako wykluczające realizację, postulowanej przez skarżącą, zabudowy mieszkaniowej. Sąd musiał zatem rozważyć racjonalność przesłanek do objęcia jej działek spornymi ustaleniami 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD z zakazami zabudowy, podczas gdy inne tereny Plan miejscowy przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową: MNW i MNW-U. Upraszczając Sąd weryfikował, czy Gmina Opole równo traktuje właścicieli nieruchomości i nie naruszyła tzw. władztwa planistycznego. Skierowane wobec spornych ustaleń Planu miejscowego zarzuty skargi można podzielić na dwie zasadnicze grupy. Pierwsze koncentrują się na wykazaniu niezgodnego z prawem ograniczenia własności co jednoznacznie wiąże się z przekroczeniem przez Gminę Opole granic władztwa planistycznego i zasad sporządzenia Planu miejscowego, w tym naruszenia konstytucyjnych zasad: równości i proporcjonalności. Druga grupa dotyczy naruszenia procedury planistycznej. Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutu przekroczenia granic władztwa planistycznego. Gminie niespornie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalenia zasad zagospodarowania terenu określone jako władztwo planistyczne, o czym stanowi przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Przepisy upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Władztwo planistyczne gminy ograniczone jest przepisami prawa, w tym przepisami art. 6 u.p.z.p. i przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej chroniącymi prawo własności. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedną z podstawowych cech planowania przestrzennego jest m.in. przeznaczanie w planie miejscowych terenów (także prywatnych) na przestrzeń publiczną. Celem publicznym jest m.in. wydzielania gruntów pod drogi publiczne oraz pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary (art. 6 pkt 1 i 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na dzień podjęcia Uchwały Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.). Władztwo planistyczne nie zwalnia jednak organów planistycznych z ważenia wartości wysoko cenionych, których ochrona i uwzględnianie w planowaniu przestrzennym wynika wprost z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wymienionych tam wymogów i wartości wysoko cenionych, do których ustawodawca zalicza z jednej strony m.in.: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe, potrzeby interesu publicznego z drugiej zaś walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Organy planistyczne, podejmując prawnie wiążące ustalenia w zakresie przeznaczania terenów na określone cele, powinny dokonywać ważenia tychże wartości. Ustalenia preferujące jedne z nich, np. wymagania ładu przestrzennego kosztem prawa własności, powinny być szczegółowo uzasadnione oraz dokonywane w poszanowaniu zasad konstytucyjnych, w tym m.in. zasady proporcjonalności, równości, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy też zasady ochrony (por. wyrok NSA z 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1823/20). Gmina Opole przyjmując opisane rozwiązania planistyczne, w tym planując nową zabudowę na gruntach dotąd niezabudowanych i zapewniając tej nowej zabudowie odpowiednie, publicznie dostępne tereny zieleni urządzonej, rekreacji czy też komunikacji, tworzące pewien całościowy układ i realizujące cele publiczne musi rozważyć, na tle okoliczności konkretnej sprawy, trzy kwestie (1) czy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków (tzw. kryterium przydatności); (2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana (tzw. kryterium niezbędności); (3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (tzw. kryterium proporcjonalności sensu stricto). Chodzi o odpowiedź na pytanie, czy w realiach sprawy faktycznych i prawnych ingerencja w prawo własności jest: przydatna, niezbędna i proporcjonalna (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r.; sygn. II OSK 2677/20, wyrok WSA we Wrocławiu z 18 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 373/22). Skarżąca w toku procedury planistycznej, w związku z wyłożeniem do publicznego wglądu w dniach 23 września do 14 października 2023 r., wniosła uwagę. W uwadze kwestionowała przeznaczenie terenów jej działki nr [...] pod tereny wykluczające jej zabudowę mieszkaniową, wnosząc o całkowite usunięcie z terenu jej działki symboli: 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD, przeznaczenie całego jej obszaru na tereny mieszkaniowe i w tym celu zrównaniem drogi 15KR z drogą 6KR by mogły obsługiwać działki budowlane. Skarżącą kwestionowała także przeznaczenie terenów jej działki nr [...] pod teren oznaczony symbolem 3KDD i zabranie z jej działki pasa o szerokości 6 metrów (por. k. 790 - 791, 919 - 922 Dokumentacja prac planistycznych T. II w aktach admin.). W reakcji organ planistyczny uwag tych nie uwzględnił. Wyjaśnił przyczyny wprowadzenia spornych rozwiązań planistycznych. Drogi 1KDL i 3KDD są drogami publicznymi i stanowią istotny element zaprojektowanego układu drogowego obszaru planu zapewniając właściwą obsługę komunikacyjną istniejących i projektowanych terenów zabudowy. Tereny zieleni urządzonej 5ZP stanowią realizację ustaleń Studium wprowadzenia nowych terenów zieleni urządzonej jak również zapewnienia dostępu wszystkim osiedlom bezpośredniego dostępu do terenów rekreacyjnych i zieleni. Teren zieleni 15ZP jest zielenią towarzyszącą głównym ciągom pieszym i drogowym w strefie mieszkaniowej i mieszkaniowo - usługowej. Tereny usługowo - rekreacyjne z publicznymi i komercyjnymi usługami (6-8U, 1-2UE) oraz tereny zieleni z dopuszczonymi usługami sportu i rekreacji (5ZP) stanowią postulat ze Studium wykształcenia ośrodka usługowo - rekreacyjnego (por. k. 790 - 791 Dokumentacja prac planistycznych T. II w aktach admin.). Rada Miasta Opola w rozstrzygnięciu w sprawie sposobu rozpatrzenia uwag do projektu Planu miejscowego (załącznik nr 4 do Uchwały) w pkt. 2 tiret ósme, stwierdziła, że nie uwzględnia się części uwagi: "w zakresie zmiany wszystkich przyjętych w granicach działki nr [...] przeznaczeń w postaci terenów: 5ZP, 8U, 15ZP, 1KDL na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej MNW. Nie uwzględnia się uwagi w części dotyczącej przedłużenia wzdłuż granicy działki nr [...] drogi oznaczonej jako 4KR dla obsługi postulowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Droga 1KDL (publiczna klasy lokalnej) stanowi istotny element nowoprojektowanego systemu komunikacyjnego we Wrzoskach, w układzie nawiązującym do dalszych połączeń spoza granic obszaru opracowania projektu planu. W granicach obszaru objętego projektem planu droga 1KDL zapewnia właściwą obsługę komunikacyjną istniejących i projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Zaprojektowane tereny zieleni urządzonej (5ZP) stanowią realizację ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Opola w postaci obowiązku wprowadzania nowych terenów zieleni urządzonej, jak również zapewnienia wszystkim osiedlom bezpośredniego dostępu do terenów rekreacyjnych i zieleni. Wzbogaceniem systemu zieleni obszaru planu jest wyznaczenie zieleni towarzyszącej głównym ciągom pieszym i drogowym (w tym, m.in. teren 15ZP), szczególnie istotnej w strefie mieszkaniowo-usługowej i mieszkaniowej. Wykształcenie ośrodka usługowo- rekreacyjnego z publicznymi i komercyjnymi usługami (6-8U, 1-2UE) wraz z terenami zielni, z dopuszczonymi usługami sportu i rekreacji (5ZP), stanowi realizację postulatu zawartego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Opola dla jednostki urbanistycznej Wrzosek". Gmina Opole, w odpowiedzi na skargę rozwinęła powyższą argumentację. Jest ona bardzo obszerna, wielowątkowa, znana stronom i jej przytaczanie w tym miejscu jest zbędne. Skarżąca jej nie kwestionowała. Nie może być przez Sąd pominięta. Sąd podziela pogląd prawny, że nie jest zasadne pomijanie ustawą przewidzianych środków wyrażania stanowiska jednej ze stron tego postępowania. Inaczej mówiąc, skoro ustawodawca przewidział, że organ administracji, jako strona postępowania (art. 32 p.p.s.a.) ma w przypadku złożenia skargi na każdy rodzaj przejawu działalności administracji publicznej obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 54 § 2 p.p.s.a.), to nie można przyjmować, że w sprawach skarg składanych w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na plan miejscowy, odpowiedź na skargę nie ma znaczenia. Wręcz przeciwnie. W ocenie Sądu w tego rodzaju sprawach odpowiedź na skargę ma szczególnie istotne znaczenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2521/20). Ze względu na specyfikę sądowej kontroli legalności planów miejscowych szczególnej wagi nabiera argumentacja organu gminy mająca uzasadniać wprowadzone w planie ograniczenia praw i wolności, która jest niezbędna dla oceny działania gminy w granicach wyznaczonych prawem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym słusznie przyjmuje się, iż badanie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego, wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na argumentację organu gminy mającą uzasadniać wprowadzone ograniczenia w planie, która pozwala je ocenić w kontekście zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1808/22). Stąd Sąd akceptując stanowisko Gminy Opole, posłużył się w uzasadnieniu wyroku argumentacją przytoczoną w odpowiedzi na skargę w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy uznając, że treść odpowiedzi na skargę stanowi kompletne i przekonywujące uzasadnienie ustanowionych w Planie miejscowym rozwiązań, to i usprawiedliwione było powtórzenie argumentacji organu w ramach oceny zaskarżonych postanowień Uchwały. Z odpowiedzi na skargę i z akt administracyjnych wynika dostatecznie jasno, że wszystkie sporne rozwiązania planistyczne 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD są wynikiem uruchomienia w Planie miejscowym, na gruntach rolnych obrębu Wrzoski, dotąd tylko w niewielkiej części zurbanizowanych, nowych terenów pod zabudowę. Ustalenia 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD poczynione na działce skarżącej i terenach sąsiednich, mają zapewnić obsługę nowo wydzielonych jednostek planistycznych. Biorąc pod uwagę kryterium przydatności ustaleń 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD nie sposób kwestionować ich jako nieprzydatnych. Z tej perspektywy, takie przeznaczenie terenu działki skarżącej, obiektywnie poprawi obsługę terenów sąsiednich ale także terenów nieruchomości skarżącej. Jest więc rozwiązaniem planistycznym przydatnym. Odnosząc się z kolei do kryterium niezbędności i proporcjonalności terenu 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3 KDD Sąd zauważa, że zróżnicowana argumentacja Gminy Opole w istocie sprowadza się do wykazania, że dążyła ona do zaspokojenia interesu społeczności lokalnej (publicznego), to jest właścicieli przeznaczonych pod zabudowę nieruchomości, poprzez zapewnienie im przede wszystkim publicznie dostępnych terenów pełniących zróżnicowane ww. funkcje: zieleni miejskiej, rekreacyjne, komunikacyjne czy usługowe. Nie mogło umknąć uwadze Sądu, że to zaplanowanie, nie na gminnych lecz na gruntach prywatnych, odbywa się niejako kosztem ich właściciela i potencjalnego inwestora. Działki skarżącej mają być w części przeznaczona pod publicznie dostępne tereny z zakazem ich zabudowy (5ZP, 15ZP, 1KDL i 3KDD). Z kolei teren usług 8U ma mieć określone w Uchwale przeznaczenie inne niż postulowane przez skarżącą (tj. teren usług zamiast terenu pod zabudowę mieszkaniową). W ocenie Sądu Gmina Opole wykazała dostatecznie, że w realiach tej konkretnej sprawy istniały takie racje w odniesieniu do spornego terenu 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD w granicach działek skarżącej. Sąd uznaje za dostatecznie uzasadnione argumenty Gminy Opole przedstawione w toku procedury planistycznej i w odpowiedzi na skargę, które dostatecznie i przekonująco wyjaśniające przyczyny takiego stanu rzeczy. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśni swoje stanowisko w odniesieniu do terenu przeznaczonego pod drogi 1KDL i 3KDD oraz zieleń urządzoną im towarzyszącą 15ZP. W sprawie, co musi zostać podkreślone, powierzchnia działki nr [...] należącej do skarżącej wynosi 114,66a. Pod teren dróg publicznych 1KDL i 3KDD oraz zieleń urządzoną 15ZP został przeznaczony łącznie jej stosunkowo znaczny fragment o pow. 31,05a. Sąd dostrzega, że pod drogę 1KDL wydzielono z działki nr [...] dwa pasy tereny, co wynika z przyjętej przez Gminę koncepcji planistycznej. Droga 1KDL otacza petlą nowo projektowane tereny: 5ZP, 6U i 7U (k. 37 akt sądowych) i w dwóch miejscach przecina działkę nr [...]. Pomimo takiego wyznaczenia ciągów komunikacyjnych i towarzyszącej im zieleni, skarżącej, do zagospodarowania pod zabudowę, nadal pozostała powierzchnia terenu 8U i 3MNW wynosząca 53,2% powierzchni działki nr [...] - co istotne - dobrze skomunikowane wydzielonymi drogami 1KDL i 3KDD. Z kolei z terenu działki nr [...] pod drogę 3KDD przeznaczono jedynie 1,2 % jej powierzchni. Wydzielony na niej teren 8MNW-U jest położony wzdłuż tej drogi. Takie wydzielenie części terenu działek nr [...] i nr [...] pod drogi 1KDL i 3KDD oraz towarzyszącą im zieleń urządzoną 15ZP nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło do nadmiernego i nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności skarżącej. Wydzielone drogi służą obsłudze komunikacyjnej także nieruchomości skarżącej. Dostrzec też należy, że wyznaczenie w miejscowym planie sieci dróg, w tym dróg lokalnych nie jest jedynie uprawnieniem, ale obowiązkiem organu planistycznego, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i § 4 pkt 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 poz. 2404 - dalej jako: "Rozporządzenie"). System komunikacji jest obligatoryjnym elementem planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalny prawodawca ma obowiązek tak ukształtować przeznaczenie terenów objętych planem, by w sposób racjonalny zapewnić dostępność komunikacyjną poszczególnych obszarów, jakie ten plan obejmuje, ze szczególnym uwzględnieniem terenów, które z natury takiej dostępności wymagają. Władztwo planistycznego gminy obejmuje przyjmowanie rozwiązań planistycznych i komunikacyjnych na terenie objętym planem, ich komunikowania z drogą publiczną i ujęcia dróg w pewien całościowy układ komunikacyjny. Nie sposób planować rozwoju zabudowy bez zabezpieczenia terenów niezbędnych dla układu drogowego, który ma obsłużyć te tereny. Reasumując przeznaczenie części nieruchomości skarżącej pod drogi 1KDL i 3KDD oraz towarzysząca im zieleń urządzona 15ZP było niezbędne i proporcjonalne dla obsługi komunikacyjnej nowej zabudowy, zaprojektowanej w Uchwale w znacznej części na gruntach rolnych dotąd niezurbanizowanych, stanowiących grunty rolne, dla połączenia sąsiadujących ze sobą terenów zabudowy i odciążenia ruchu samochodowego. Gmina Opole dostatecznie i wyczerpująco wyjaśniła w odpowiedzi na skargę, w sposób niebudzący wątpliwości Sądu, że w odniesieniu do wyznaczonego (na działce skarżącej) terenu dróg publicznych oznaczonych w planie symbolem 1KDL (klasy lokalnej) oraz 3KDD (klasy dojazdowej), mają one swoją kontynuację/przedłużenie z innymi projektowanymi drogami, także spoza granicami obszaru skarżonego Planu miejscowego. Posiadają kontynuację w opublikowanych planach miejscowych: "Wrzoski II" w Opolu oraz "Wrzoski III" w Opolu. Ich wzajemne połączenie daje możliwość skomunikowania planowanych terenów zabudowy z ul. [...]. Drogi te umożliwią efektywne skomunikowanie nowo projektowanych terenów projektowanej zabudowy. Nie sposób planować rozwoju zabudowy na terenach dotąd niezurbanizowanych bez zabezpieczenia niezbędnego układu drogowego, który ma obsłużyć te tereny. Z kolei ustanowione w granicach działek nr [...] i nr [...] przyjęte szerokości dróg 1KDL i 3KDD w liniach rozgraniczających na min. 15 m daje - jak podnosi Gmina Opole - możliwość zrealizowania wszystkich niezbędnych elementów drogi, a skarżąca nie wykazała by było inaczej. Reasumując, przeznaczenie części działek skarżącej pod drogi publiczne 1KDL i 3KDD oraz towarzyszącą im zieleń urządzoną 15ZP jest niezbędne i proporcjonalne dla właściwej obsługi komunikacyjnej nowej zabudowy, odciążenia ruchu samochodowego oraz połączenia sąsiadujących ze sobą terenów zabudowy. Podkreślić należy, że obie działki skarżącej są, według wypisu z ewidencji gruntów, użytkami rolnymi (grunty orne i łąki) klasy III, IV i V (k. 29 akt sądowych), wykorzystywanymi rolniczo, co skarżąca potwierdziła w skardze. Ich włączenie do terenu 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD nie uwzględnia, co prawda istniejącego rolniczego sposobu ich zagospodarowania, bo nie przeznacza je pod tereny rolnicze jak w przypadku ustalenia 3RN. Tereny działki skarżącej mogą być jednak nadal tak użytkowane, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, na podstawie regulacji art. 35 u.p.z.p. Tu uchwalenie Planu miejscowego nie stanowi przeszkody w ich dalszym rolniczym sposobie wykorzystywania. W ocenie Sądu włączenie części terenu działek skarżącej do terenów 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD nie narusza prawa jednak przede wszystkim z tego powodu, że takie rozwiązanie mieści się w ramach tzw. "władztwa planistycznego", mieści się w granicach wyznaczanych przepisami prawa, zawartych zarówno w przepisach prawa zagospodarowania przestrzennego, jak i w innych przepisach szczególnych. Gmina Opole trafnie powołała się na art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nakazujący uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), ale również szereg innych uwarunkowań, m.in. wymagania ochrony środowiska i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 3 i 9 u.p.z.p.), co odpowiednio przełożone zostało na ustalenia Planu miejscowego, w tym także ustalenie 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD. W ocenie Sądu postanowienia Planu miejscowego w zakresie działek skarżącej nie naruszają zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz nie ograniczają w sposób istotny, czy nadmierny chronionego konstytucyjnie prawa własności, szczególnie - co wymaga wyeksponowania - że tereny sąsiednich działek (objęte w Uchwale przeznaczeniem planistycznym 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD) podlegają tym samym ograniczeniom co działki skarżącej. Pod drogi 1KDL i 3KDD oraz towarzyszącą im zieleń urządzoną 15ZP, pod tereny zieleni urządzonej 5ZP i usług 8U, zostały przeznaczone nie tylko tereny działek nr [...] i nr [...], ale także tereny działek sąsiednich, które, podobnie jak jej grunty, nie miały dotąd ustalonej możliwości zabudowy, które dotychczas były wykorzystywane rolniczo (zob. ortofotomapę k. 38 akt sądowych). Zaakcentować należy w tym miejscu, że kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie ustaleń i ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał i to w stopniu kwalifikowanym jako istotne jego naruszenie. Skoro zatem Gmina widziała potrzebę uregulowania ładu przestrzennego na danym obszarze między innymi przez ustanowienie, na terenach dotąd w przeważającej części niezurbanizowanych, w tym pod tereny 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD, to brak jest przesłanek dla ingerencji Sądu w prawnie chronioną samodzielność jednostki samorządu terytorialnego - przez ocenę celowości takiego działania. Sąd nie jest uprawniony do narzucania gminnym organom planistycznym, stanowiącym prawo miejscowe, określonych rozwiązań prawnych, czy wyznaczenia kierunku stanowienia prawa w zakresie spornego układu komunikacyjnego, terenów zieleni, usług. Zwłaszcza, że sporny, projektowany układ komunikacyjny, tereny zieleni i usług przyjęte przez Gminę stanowią realizację jej własnych dyrektyw, co do kierunków kształtowania ładu przestrzennego określonych w Studium Gminy i - co równie ważne - ma swoje odzwierciedlenia w realiach sprawy (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia). Wywody skargi podważające argumentację Gminy Opole, co do zasadności przeznaczenia części działki skarżącej, pod tereny 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. W realiach kontrowanego Planu miejscowego przyjęte rozwiązanie planistyczne uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, realizuje wymagania ochrony środowiska, a także i potrzeby interesu publicznego, które skarżąca nieskutecznie podważa jako niezgodne z powołanymi w skardze przepisami prawa. Nadmienić należy, że Gmina Opole w toku procedury planistycznej i w odpowiedzi na skargę opisała też w jaki sposób wyważyła interes publiczny z interesem indywidualnym skarżącej w związku ze zgłoszonymi uwagami (zob. k. 23 - 24, ryc. 5 i 6, odpowiedzi na skargę w aktach sądowych). Podkreśliła m.in., że celem utworzenia terenów 5ZP i 8U była realizacja postulatu ze Studium w postaci wykształcenia ośrodka usługowo-rekreacyjnego obejmującego utworzenie terenów usługowo-rekreacyjnych z publicznymi i komercyjnymi usługami (6U-8U, 1UE-2UE) oraz tereny zieleni z dopuszczonymi usługami sportu i rekreacji (5ZP). Zgłaszane przez skarżącą uwagi dotyczące jej nieruchomości (w tym działek o nr. [...] i [...] - [...]) w części zostały uwzględnione. Zlikwidowano teren 15KR. Zwężono teren 5ZP solidarnie w całym pasie na poszczególnych nieruchomościach nim objętym, w tym na działce skarżącej, zmieniając szerokość tego pasa z 95m do 70m. Uwzględnione zostały decyzje lokalizacyjne wydane przez Wójta Gminy D. z 2014 r. dla skarżącej (działki nr [...] - [...]) w związku z czym drogę 5KR, na odcinku przylegającym do działek o nr. [...] i [...] - [...], zwężono do szerokości 6m z 11m oraz pomniejszono plac do zawracania na końcu drogi 5KR. Sąd rozumie, że oczekiwania skarżącej były większe. Jednak brak ich spełnienia nie oznacza, że Gmina Opole naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności Uchwały. Reasumując w ustalonych realiach sprawy rację ma Gmina Opole, że w odniesieniu do przeznaczenia działek skarżącej pod tereny 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD nie powinny być uznane za trafione zarzuty nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności jak i nadmiernego i nieproporcjonalnego ograniczenia tego prawa. Postanowienia Planu miejscowego w spornym zakresie nie naruszają zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz nie ograniczają w sposób istotny czy nadmierny chronionego konstytucyjnie prawa własności, szczególnie - co wymaga ponownego wyeksponowania - że obejmują tereny obrębu Wrzoski, dotąd w przeważającej części niezurbanizowane (tak ja działki skarżącej), podlegającym razem z terenami sąsiednimi tym samym ograniczeniom i regulacjom planistycznym. Zdaniem Sądu przeznaczenie, przebieg i układ granic terenów 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD wyznaczonych na działkach skarżącej znajduje zatem racjonalne uzasadnienie w realiach kontrolowanej sprawy, a interes publiczny i społeczny zostaje zaspokojony z jak najmniejszym uszczerbkiem dla interesu indywidualnego skarżącej. Opisana ingerencja w jej prawo własności jest przydatna, niezbędna i proporcjonalna. Skarżąca nie sprzeciwiła się skutecznie tej argumentacji i nie przedstawiła - w ocenie Sądu - wystarczających zarzutów przeciwnych. Sąd dalej zbadał zgodność Planu miejscowego ze Studium, na które powołuje się tak skarżąca kwestionując ustalenia poczynione na jej działce nr [...] w zakresie: 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD jak i Gmina Opole uzasadniając wprowadzenie spornych rozwiązań planistycznych. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Przepisy powyższe w sposób jasny ustalają relacje, pomiędzy studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy a planem miejscowym. Użyty w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią ustaleń obu aktów planistycznych nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Uchwałą nr LXVI/1248/18 Rady Miasta Opola z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Opola, przyjęto w jej załączniku nr 1 - tekst Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Opola (dalej jako: "część tekstowa Studium", "załącznik nr 1 do Studium"), oraz jej załącznik graficzny nr 3 - Kierunki zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: "załącznik graficzny do Studium"). Zostały one opublikowane w BIP Gminy Opole, na stronie: https://www.bip.um.opole.pl/miasto-opole,42_245. W ocenie Sądu informacja o treści ww. Uchwały i jej załącznikach, z racji ich zamieszczenia w BIP, jest faktem notoryjnym. Fakt taki nie jest przedmiotem dowodzenia. Stanowi, przez swój charakter i wymiar, element stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. Sąd podziela pogląd prawny, że powszechny dostęp do informacji publicznej realizowany z wykorzystaniem Internetu, pozwala uznać, iż informacja zamieszczona na stronach BIP także może być uznana za fakt powszechnie znany (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 385/19). Ponadto w aktach administracyjnych, na rysunku Planu miejscowego, zmieszczono wyrys ze Studium dla obszaru Wrzoski (k. 132 Dokumentacji prac planistycznych T. III w aktach admin.). Dodatkowo Gmina przedłożyła fragmenty Studium (części tekstowej i rysunkowej) z wrysowaną działką nr [...] (k. 32 - 39 i 39 akt sądowych) oraz przedstawiła w odpowiedzi na skargę obszerne wyjaśnienia dotyczące kierunków zagospodarowania określonych w Studium dla działki nr [...] (k. 25 verte - 26 akt sądowych), których skarżąca nie kwestionowała. Według ww. dokumentów teren działki nr [...] wchodzi w całości w skład obszaru oznaczonego w Studium kolorem brązowym, symbolem 1.1.M., z opisem w legendzie: "strefa "M" mieszkaniowa". W załączniku nr 1 do Studium, w cz. II zatytułowanej: "Kierunki zagospodarowania przestrzennego": 1) w pkt 1 pn. "Kierunki zmian w strukturze przestrzennej miasta oraz w przeznaczeniu terenu": a) w ppkt 1.2. pn. "Kierunki zmian w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta" czytamy: "(...) Na mapie Kierunki zagospodarowania przestrzennego w skali 1:10 000 (...) przedstawiono podział struktury funkcjonalno-przestrzennej, ograniczony do sześciu stref: usługowo-mieszkaniowej, mieszkaniowej, usługowej, aktywności gospodarczych, zieleni i wód powierzchniowych, infrastruktury technicznej. Jest to ogólny, syntetyczny podział miasta na strefy o dominujących kierunkach rozwoju, pozwalający na wskazanie czytelnych kierunków rozwoju. (...) Strefa mieszkaniowa obejmuje najwięcej obszarów miasta. Są to tereny, które zgodnie z wynikami badań fizjograficznych są najbardziej odpowiednie do zabudowy, bezpieczne (poza strefą zagrożenia powodziowego), a poza tym w dużej mierze już przeznaczone na taką funkcję. Najważniejszymi kierunkami polityki przestrzennej są: - sukcesywne eliminowanie uciążliwego przemysłu, - wzbogacanie o infrastrukturę społeczną, - zagospodarowanie strefy zielenią urządzoną (parki, skwery, zieleńce itd.), - realizacja zabudowy na terenach o zróżnicowanej własności gruntów postępująca sukcesywnie wraz z realizacją ciągów komunikacyjnych, - realizacja zabudowy po uprzednim wyposażeniu terenu w niezbędną infrastrukturę techniczną" (str. 139 - 140 załącznika nr 1 do Studium); b) w ppkt 1.3. pn. "Podział miasta na jednostki urbanistyczne" zaznaczono: "(...) Dla czytelności procedury badania spójności planów z ustaleniami Studium, przyjęto za wiążące zapisy umieszczone w opisach poszczególnych jednostek urbanistycznych w tym rozdziale. (...) Określone funkcje poszczególnych stref w jednostkach urbanistycznych wskazują dominujący sposób użytkowania terenów. Oznacza to możliwość wprowadzania funkcji uzupełniających, niekolidujących z funkcją podstawową, niezmieniających charakteru zagospodarowania, warunków środowiska przyrodniczego i kulturowego. W obrębie wydzielonych stref, znajdować się jeszcze mogą inne wydzielone obszary (np. tereny zamknięte, obszary ochrony konserwatorskiej, tereny wyłączone z zabudowy itp.)" (str. 141 załącznika nr 1 do Studium); c) w ppkt 1.3. pn. "Podział miasta na jednostki urbanistyczne", zawarto opis jednostki urbanistycznej Nr 1 - Wrzoski w postaci karty jednostki urbanistycznej Nr 1 Wrzoski według której: - kierunki przekształceń: strefa mieszkaniowa 1.1.M (...); - postulowane parametry i wskaźniki urbanistyczne: w strefie mieszkaniowej określone dla funkcji: - mieszkaniowej jednorodzinnej, - usługowej (...); - obowiązujące zakazy: - lokalizacja zabudowy mieszkaniowej w pasie 150 m od obwodnicy północnej i trasy brzeskiej - lokalizacja zabudowy na terenach wyłączonych spod zabudowy - lokalizacja zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi w strefach bezpieczeństwa od linii elektroenergetycznej najwyższego napięcia - lokalizacja zabudowy w strefach bezpieczeństwa od gazociągu wysokiego ciśnienia; - obowiązujące nakazy: - zachowanie rezerwy terenu pod budowę obwodnicy północnej, trasy wrocławskiej, trasy brzeskiej oraz uwzględnienie uciążliwości dróg poprzez wprowadzanie środków ochrony czynnej - ochrona korytarzy ekologicznych wzdłuż cieków naturalnych - ochrona konserwatorska (stanowisko archeologiczne, cmentarz) - uwzględnienie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - uwzględnienie inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - minimum 1 zieleniec o powierzchni minimum 0,5 ha w strefie mieszkaniowej - wykształcenie ośrodka usługowego dla mieszkańców w strefie mieszkaniowej (publiczne i komercyjne usługi podstawowe); - nieobowiązujące postulaty: - lokalizacja komercyjnych usług ponadpodstawowych w strefie aktywności gospodarczych lub usług - lokalizacja składów (centrum logistyczne) w strefie aktywności gospodarczych - wprowadzenie ścieżek rowerowych i powiązanie ich z systemem zieleni - wyznaczenie terenów sportowo-rekreacyjnych w strefie mieszkaniowej - ograniczanie lokalizacji zabudowy na terenach o niekorzystnych warunkach wodnych, topoklimatycznych i geologiczno-gruntowych (str. 144 - 145 załącznika nr 1 do Studium); 2) w pkt. 2 pn. "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy", a) w ppkt 2.1. pn. Ogólne założenia dla "Terenów przeznaczonych pod zabudowę" przewidziano m.in.: - "(...) wyposażenie terenów mieszkaniowych w komunikację, infrastrukturę techniczną, społeczną oraz zieleń urządzoną (...) lokalizacja usług: handlu, administracji, zdrowia, oświaty oraz sportu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej (...) lokalizacja usług: handlu, administracji, zdrowia, oświaty oraz sportu w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej" (str. 205 i 206 załącznika nr 1 do Studium); - "(...) Najważniejsze kierunki polityki przestrzennej obejmują: - stworzenie systemu zieleni miejskiej uwzględniającego różne formy zieleni (lasy, łąki, grupy zadrzewień, parki miejskie, szpalery i aleje drzew, bulwary)" (str. 208 załącznika nr 1 do Studium); - "(...) Parki, skwery, zieleńce (...) Wszystkie osiedla mieszkaniowe powinny mieć ogólnodostępny teren zieleni urządzonej wraz z urządzeniami rekreacyjnymi (...) Na terenach zwartej zabudowy wprowadza się obowiązkowe aleje i szpalery drzew, zieleńce i inne formy kompozycyjne, jako towarzyszące głównym ciągom komunikacyjnym pieszym i drogowym szczególnie w strefie mieszkaniowo-usługowej i mieszkaniowej. Ważne jest również, aby wzdłuż głównych i zbiorczych ulic wprowadzać zieleń wysoką, minimum w formie szpalerów" (str. 209 załącznika nr 1 do Studium); b) w ppkt 2.2. pn "Obszary zabudowy (tzw. zurbanizowane)" stwierdzono: "(...) Tereny zieleni. Terenom przeznaczonym pod zabudowę towarzyszą obszary zieleni odgrywające szczególną rolę w mieście". Zieleń w obszarach zabudowy, wg tabeli nr 37, obejmuje m.in. zieleńce, tereny sportowe (str. 218 załącznika nr 1 do Studium); W części tekstowej Studium, zatytułowanej "Uzasadnienie": 1) w pkt. 2 pn. "Objaśnienie przyjętych rozwiązań" stwierdzono m.in., że: "(...) dokument ten nie odnosi się do pojedynczych działek, ale do stref, których granice mogą zostać skorygowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przy nawiązaniu do granic własności lub przy szczegółowym projektowaniu elementów układu komunikacyjnego lub jeśli będzie to wynikało ze szczegółowej analizy potrzeb i uwarunkowań na innym poziomie opracowania tj. szczegółowym opracowaniu w skali planu miejscowego. Ustalenia dla każdej jednostki urbanistycznej zawarte są w osobnej tabeli, w której zawarto wskazania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego" (por. str. 267 załącznika nr 1 do Studium); 2) w pkt. 3 pn. "Synteza ustaleń projektu Studium" wskazano cele polityki przestrzennej w tym m.in.: "(...) osiedla mieszkaniowe mają wykształcone centra usługowe, wyposażone są w obiekty infrastruktury społecznej, zapewniają mieszkańcom dostęp do terenów zieleni urządzonej, wyposażone są w infrastrukturę komunikacyjną i techniczną, mają zapewniony dostęp do komunikacji zbiorowej" (str. 269 załącznika nr 1 do Studium); 3) w pkt. 4 pn. "Zgodność planów miejscowych z ustaleniami studium" stwierdzono, że: "(...) Dla czytelności procedury badania spójności planów z ustaleniami studium, przyjęto za wiążące zapisy umieszczone w opisach poszczególnych jednostek urbanistycznych w Rozdziale 1 Kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uznaje się, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie naruszają ustaleń Studium wtedy, gdy: - wypełniają kierunki zagospodarowania przestrzennego, - wypełniają lub rozszerzają zakazy, - wypełniają lub rozszerzają nakazy. (...) Można wprowadzać funkcje uzupełniające, niekolidujące z funkcją podstawową, niezmieniające charakteru zagospodarowania, warunków środowiska przyrodniczego i kulturowego. W planach miejscowych można wprowadzać nowe zakazy, nakazy. Wprowadzenie dodatkowych zakazów i nakazów nie powoduje naruszenia zapisów studium.(...) Studium zawiera wizję rozwoju (stan docelowy, pożądany), jeśli więc plan miejscowy uwzględnia istniejący sposób zagospodarowania, bądź utrzymuje przeznaczenie zdefiniowane we wcześniej opracowanych dokumentach lub decyzjach administracyjnych, nie narusza on ustaleń studium" (str. 269 - 270 załącznika nr 1 do Studium). Z ustaleń Studium wynika m.in., że ustalono w nim kierunki rozwoju gminy Opole wyznaczając sześć "stref funkcjonalno-przestrzennych". Jedną z nich jest "strefa mieszkaniowa", w której nazwie wskazano dominujący sposób użytkowania terenów - "mieszkaniowy". Przy czym Studium zawiera wytyczne co do tego, co mieści się w tak określonym dominującym kierunku przeznaczenia terenów położonych w strefie mieszkaniowej. Sąd dostrzega, że jest on zróżnicowany i obejmują m.in.: zabudowę mieszkaniową, wyposażenie w komunikację (ciągi komunikacyjne, drogi lokalne, dojazdowe i ciągi pieszojezdne), tereny zieleni, usług, sportu i rekreacji. Kierunek rozwoju "mieszkaniowy" obejmuje zatem przeznaczenie terenu "strefy mieszkaniowej" nie tylko pod samą zabudowę mieszkaniową ale także szereg innych komplementarnych i niezbędnych dla "strefy mieszkaniowej" funkcji, które ze swojej natury będą w planie miejscowym wyłączone spod zabudowy. Sąd podziela pogląd prawny NSA, choć wyrażony w innej sprawie, to na tle postanowień tego samego Studium Gminy Opole i użytego w nim spornego wyrażenia: "strefa mieszkaniowa" (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1168/20). Mając go na uwadze, w ocenie Sądu, opisane w Studium wyrażenie "strefa mieszkaniowa 1.1.M" jest pojęciem dużo szerszym niż planistyczne przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Teren z określonym w Studium kierunkiem "strefa mieszkaniowa 1.1.M" nie musi zatem, a wręcz nie może być w całości przeznaczony w planie miejscowym pod taką zabudowę mieszkaniową skoro ma obejmować także inne komplementarne względnie niej funkcje. Studium nie określiło zatem funkcji przyszłego przeznaczenia terenu działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową. Nie sposób, z analizowanych postanowień Studium, wywieść chronionej prawnie ekspektatywy takiej zabudowy nieruchomości skarżącej, którą miałby naruszyć zaskarżony Plan miejscowy (podobnie NSA w wyroku z 15 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 685/21). Studium wskazuje, co prawda postulowane parametry i wskaźniki urbanistyczne, które należy przyjąć w strefie mieszkaniowej w przypadku zabudowy jednorodzinnej, ale - co istotne - nie stanowi o tych funkcjach jako jedynych możliwych do realizacji w strefie mieszkaniowej. Co więcej, właśnie ustalenie w Planie miejscowym m.in. terenów dróg publicznych jednoznacznie określonych i zapewniających właściwą obsługę komunikacyjną planowanej zabudowy, terenów zieleni urządzonej, usług, sportu i rekreacji wypełniają ustalenia Studium, co wynika z jego postanowień ale także z karty jednostki urbanistycznej Nr 1 Wrzoski gdzie wprowadzono jako obowiązujące nakazy (minimum 1 zieleniec o powierzchni minimum 0,5 ha w strefie mieszkaniowej; wykształcenie ośrodka usługowego dla mieszkańców w strefie mieszkaniowej (publiczne i komercyjne usługi podstawowe)) i postulowane (nieobowiązujące) (wyznaczenie terenów sportowo-rekreacyjnych w strefie mieszkaniowej). Stąd, w ocenie Sądu, przeznaczenia planistyczne działki skarżącej nr [...], czy to pod tereny 3MNW (jak tego domaga się skarżącą), czy to pod tereny 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD (jak ustaliła to Gmina Opole w Uchwale) zawiera się w ustalonych w Studium kierunkach rozwoju strefy mieszkaniowej: mieszkaniowa jednorodzinna, zieleń urządzona, tereny dróg publicznych lokalnych, wykształcenie ośrodka usługowego dla mieszkańców w strefie mieszkaniowej (publiczne i komercyjne usługi podstawowe), wyznaczenie terenów sportowo-rekreacyjnych w strefie mieszkaniowej. Jest tak, bo Studium w sposób bardzo ogólny i elastyczny opisało kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy dla strefy mieszkaniowej 1.1.M obejmującej teren działki skarżącej nr [...] (także północną część działki nr [...]). W ocenie Sądu, w zakresie przeznaczenia terenu działki nr [...] pod sporne tereny: 5ZP, 15ZP, 8U, 1KDL i 3KDD, nie zachodzi sprzeczność pomiędzy aktami planistycznymi Gminy Opole. Przyjęte w kwestionowanym Planie miejscowym przeznaczenie terenów, na których znajduje się teren działki skarżącej nr [...], nie podważa kierunków zagospodarowania wyznaczonych w Studium. Podobnie należy ocenić przeznaczenie północnej części działki nr [...] pod drogę 3KDD, której część przeznaczona pod drogę, według tych samych akt administracyjnych, także leży w analizowanej strefie mieszkaniowej 1.1.M. W ocenie Sądu przy podjęciu zaskarżonej uchwały zachowane zostały także wszystkie wymagane etapy procedury sporządzania planu, określone w art. 17 u.p.z.p., co zostało udokumentowane w Dokumentacji planistycznej, zgodnie z wymogami określonymi w § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404 - dalej jako "rozporządzenie"). Zgodnie z Dokumentacją prac planistycznych procedura podjęcia zaskarżonej uchwały zainicjowana została uchwałą Rada Miasta Opola z dnia 7 lipca 2022 r., Nr LVII/1079/22 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wrzoski V" w Opolu, w której wskazano, że granice obszaru objętego zmianą określa załącznik graficzny. O podjęciu uchwały, a także o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz o możliwości, sposobie i terminie składania wniosków do planu Prezydent Opola poinformował w drodze obwieszczenia z dnia 11 sierpnia 2022 r., wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Opola, zamieszczonego w prasie lokalnej oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Opola (dalej w skrócie jako: "BIP"). Zawiadomienie o podjęciu uchwały z dnia 7 lipca 2022 r. oraz o terminie składania wniosków Prezydent Opola przesłał również pismem z dnia 11 sierpnia 2022 r. organom właściwym do uzgodnienia i zaopiniowania planu miejscowego. Po podjęciu rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpatrzenia zgłoszonych wniosków zarządzeniem z dnia 15 maja 2024 r. Prezydent Opola przygotował wymagane materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego i przekazał projekt planu do zaopiniowania i uzgodnień. Następnie przygotowano prognozę oddziaływania na środowisko i w dalszej kolejności dwukrotnie informowano o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu. Pierwszy raz, obwieszczeniem z dnia 13 maja 2024 r., wywieszonym na tablicy w Urzędzie Miasta Opola Gminy oraz zamieszczonym w prasie lokalnej oraz na stronie BIP, poinformowano o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu w terminie od dnia 20 maja 2024 r. do dnia 10 czerwca 2024 r., o wyznaczonej na dzień 6 czerwca 2024 r. dyskusji publicznej, a także o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 24 czerwca 2024 r. W dniu 6 czerwca 2024 r. został sporządzony protokół z przeprowadzonej dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami projektu miejscowego planu. Dalej, w dniu 15 lipca 2024 r. Prezydent Opola podjął rozstrzygnięcie w sprawie wniesionych uwag. Drugi raz obwieszczeniem z dnia 16 września 2024 r., wywieszonym na tablicy w Urzędzie Miasta Opola Gminy oraz zamieszczonym w prasie lokalnej oraz na stronie BIP, poinformowano o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu w terminie od dnia 23 września 2024 r. do dnia 14 października 2024 r., o wyznaczonej na dzień 3 października 2024 r. dyskusji publicznej, a także o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 2 października 2024 r. W dniu 3 października 2024 r. został sporządzony protokół z przeprowadzonej dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami projektu miejscowego planu. Dalej, w dniu 18 listopada 2024 r. Prezydent Opola podjął rozstrzygnięcie w sprawie wniesionych uwag. W dniu 29 maja 2025 r., Rada Miasta Opola, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z uchwałą Rada Miasta Opola z dnia 7 lipca 2022 r., Nr LVII/1079/22, stwierdzając, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń Studium, Rada podjęła zaskarżoną Uchwałę. W § 1 ust. 2 uchwały wskazano jako jej załączniki: rysunek planu (załącznik nr 1), wykaz zabytków (załącznik nr 2), rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz o zasadach ich finansowania (załącznik nr 3), rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 4), dane przestrzenne (załącznik nr 5). Zdaniem Sądu czynności sporządzenia Planu miejscowego - wbrew zarzutom skargi - zostały zatem przeprowadzone prawidłowo. W opisanej powyżej procedurze nie ma elementu prowadzenia przez organ planistyczny negocjacji cenowych. Ewentualna okoliczność obniżenia wartości nieruchomości skarżącej nie ma znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy, ponieważ w art. 36 i art. 37 u.p.z.p. prawodawca przewidział mechanizmy odszkodowawcze. Skarżąca może dochodzić roszczeń odszkodowawczych w odrębnym postępowaniu. Jednak nawet ewentualne obniżenie wartości jej nieruchomości nie może uniemożliwić skorzystania przez Gminę z władztwa planistycznego i podjęcia Uchwały. Istotne z punktu widzenia legalności Uchwały jest bowiem nie to, czy doszło do obniżenia wartości nieruchomości skarżącej, ale czy wprowadzone w niej ograniczenia prawa własności realizują konstytucyjny postulat dopuszczalnej prawem władczej ingerencji władzy publicznej w to prawo, które nie ma i nigdy nie miało charakteru absolutnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl.