I SA/Op 572/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "Ł." Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr 0110-KSI1-2.441.14.2024.2.IŻ w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę.

W związku ze skargą wniesioną przez pełnomocnika działającego w imieniu "Ł." Sp. z o.o. w Ł. (dalej też jako: strona skarżąca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zarządzeniem Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z 9 lipca 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniu określono sposób i siedmiodniowy termin wykonania ww. czynności, jak również pouczono, że niezastosowanie się do wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Równocześnie, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano pełnomocnika strony skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz odpisu z KRS. Również w tym przypadku zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935. – dalej jako: p.p.s.a.). Przesyłka sądowa zawierająca wezwania została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 31 lipca 2024 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru (k. 26 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, a także nie uzupełniła braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne w postaci braku dołączenia do skargi pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz odpisu z KRS. Stosownie zatem do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Taka sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca nie spełniła wyżej wskazanego wymogu formalnego skargi. Jak wynika z akt sprawy, skierowane do pełnomocnika strony skarżącej wezwanie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie przedmiotowych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci jej odrzucenia. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone w dniu 31 lipca 2024 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upływał z dniem 7 sierpnia 2024 r. (środa). Pomimo upływu wyznaczonego terminu strona skarżąca nie nadesłała pełnomocnictwa procesowego jak i nie złożyła odpisu z KRS. Dodatkowo Sąd wskazuje, co do obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, że termin do dokonania i tej czynności również upłynął w dniu 7 sierpnia 2024 r. (środa)., a zatem jego nieuiszczenie w określonym w wezwaniu siedmiodniowym terminie, skutkuje odrzuceniem skargi, co wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia