I SA/Op 570/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A., A. Z.- A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 12 czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu w związku z wnioskiem skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 29 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga M. A. i A. Z.- A. (dalej jako skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 12 czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 12 września 2014 r. Sąd zwrócił się do skarżących o przedstawienie argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających na wszechstronną analizę przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., Nr 153, poz. 270, [dalej jako p.p.s.a.]), a mianowicie wykazanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pismem z dnia 23 września 2014 r. skarżący wyjaśnili, że w dniu 18 września 2014 r. zostały zablokowane ich rachunki bankowe, w związku z czym cała należność została skutecznie wyegzekwowana. Podnieśli także, że w momencie zajęcia rachunków bankowych nie pozostawiono kwoty wolnej od egzekucji, a środki ściągnięte z rachunku oszczędnościowego w 50% nie należały do nich. Wskazali, że w konsekwencji rodzina została pozbawiona środków do dalszego życia oraz możliwości terminowej spłaty rat kredytów, co naraża skarżących na dodatkowe koszty. Zaznaczyli również, że ich miesięczne dochody wynoszą razem 9.500 zł, natomiast koszty utrzymania pochłaniają około 7.800 zł miesięcznie. Do pisma skarżący załączyli wyciągi z rachunków bankowych za okres trzech miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów niemających zastosowania w niniejszej sprawie. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W piśmie z dnia 23 września 2014 r. skarżący podali, że należność wynikająca z zaskarżonej decyzji została skutecznie wyegzekwowana (k. 33 akt sądowych). W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania decyzji, która została już wykonana. Brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana (zob. postanowienie z dnia 16.01.2014 r., I OZ 1258/13 LEX nr 1452206). Nadto, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, a nie wstrzymaniu skutków wykonania aktu lub czynności. Nie można utożsamiać "wstrzymania wykonania" z przywróceniem stanu sprzed wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2013r. sygn. akt II FZ 1039/12, dostępne: pod adresem Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przedmiotowa decyzja została już wykonana, o czym skarżący poinformowali Sąd w piśmie z dnia 23 września 2014 r. W związku z tym nie można zastosować ochrony tymczasowej wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można by wstrzymać (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10). Fakt wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie jej wykonania nie stanowi przy tym podstawy do umorzenia postępowania incydentalnego jako bezprzedmiotowego (por. postanowienie z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2706/13, z dnia 13 kwietnia 2011 r., II GZ 169/11). Już tylko dla porządku wskazać należy, że skoro w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została już wykonana, a instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie może prowadzić do przywrócenia stanu sprzed wykonania decyzji, to badanie argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania przez Sąd byłoby zbędne. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu pozostają wskazane przez skarżących okoliczności dotyczące postępowania egzekucyjnego, bowiem takie zarzuty powinny być podnoszone w toku postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.