I SA/Op 523/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 8 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S.A. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2026 r., nr SKO.40.762.2026.li w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez C. S.A. w P. (zwaną dalej również "skarżącą", "strona skarżącą"), działającą przez pełnomocnika radcę prawnego B. M., jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanej dalej również "Kolegium " "organem") z dnia 27 kwietnia 2026 r., nr SKO.40.762.2026.li w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu odpowiedziało na skargę pismem z dnia 23 czerwca 2026 r., wnosząc o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w sprawie z opisanej wyżej skargi. Wskazało, że postanowieniem (przesłanym w załączeniu) z dnia 23 czerwca 2026 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i uwzględniło skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i stwierdziło, że powoduje to, iż do rozpatrzenia przez Kolegium pozostaje zażalenie na postanowienie z dnia 9 lutego 2026 r., nr OŚ.6730.143.2025 Burmistrza Byczyny odmawiające wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku skarżącej w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 23 września 2026 r., wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, a także domagała się zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi. Wniosek o zwrot kosztów postępowania strona skarżąca zawarła także w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie należało umorzyć. W art. 161 § 1 p.p.s.a. określono sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego może wynikać również z innych przyczyn, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Powtórzyć przyjdzie, że owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Dodać jeszcze trzeba, że w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że już po wniesieniu skargi organ uchylił kwestionowane postanowienie z dnia 27 kwietnia 2026 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Tym samym uznać należy, że zaskarżone do tut. Sądu postanowienie z dnia 27 kwietnia 2026 r. zostało wyeliminowane przez organ z obrotu prawnego, który uwzględnił skargę w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu konsekwencją powyższego ustalenia jest stwierdzenie, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza niemożność poddania merytorycznej ocenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia. Z kolei stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkuje jego umorzeniem na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ przed wydaniem wyroku przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia. Uwzględnienie skargi przez organ czyni z kolei zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Stosownie bowiem do art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącej od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Do kosztów tych należy zaliczyć - na mocy art. 205 § 1 p.p.s.a. - poniesione przez stronę koszty sądowe w postaci wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). W związku z tym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia o zasądzeniu od organu kwoty 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania stronie skarżącej.