I SA/Op 472/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 marca 2024 r., nr 13/08/2024/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z 13 marca 2024 r., nr 13/08/2024/KL, wydaną przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, ustalono M. K. obowiązek poniesienia udzielonych ww. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości 2.677,32 zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. W decyzji tej zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Opisana decyzja została doręczona skutecznie M. K. 20 marca 2024 r. do rąk dorosłego domownika - A. K., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. karta 37 akt administracyjnych). Następnie, M. K. (zwany dalej skarżącym) wniósł na przedmiotową decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w drodze przesyłki pocztowej nadanej 22 kwietnia 2024 r. Okoliczność tę obrazuje stempel odbity na kopercie, w której skarga została nadana (por. karta 3 akt sądowych sprawy). W skardze zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (zwanego dalej organem) wniósł o odrzucenie skargi w całości z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia, bądź o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, organ wniósł o odmowę jej wstrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O trybie i terminie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, skarżący został prawidłowo pouczony przez organ w przedmiotowej decyzji. Tym samym organ wykonał obowiązek wynikający z art. 107 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i art. 53 § 1 P.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że decyzja, która jest przedmiotem skargi została prawidłowo doręczona skarżącemu 20 marca 2024 r., w trybie art. 43 K.p.a. do rąk dorosłego domownika. Z ustaleń poczynionych wyżej wynika ponadto, że skarżący złożył skargę po upływie 30-dniowego terminu do złożenia skargi, który to termin rozpoczął bieg 21 marca 2024 r., a zakończył się 19 kwietnia 2024 r. Dzień 19 kwietnia 2024 r. był piątkiem, a zatem nie zaistniała przesłanka z art. 83 § 2 P.p.s.a., do przesunięcia terminu z mocy ustawy. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jak już wskazano termin do wniesienia skargi upływał w piątek, a dzień 19 kwietnia 2024 r. nie był dniem wolnym od pracy w świetle art. 83 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skargę w niniejszej sprawie wniesioną 22 kwietnia 2024 r. należało uznać za spóźnioną i odrzucić, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Ponadto, w przedstawionych okolicznościach sprawy, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podlegał rozpoznaniu, bowiem stał się bezprzedmiotowy.