I SA/Op 47/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego S. Ś. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu z dnia 11 października 2017r., sygn. akt I SA/Op 47/17 w sprawie ze skargi E. Ś. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. postanawia: odmówić uzupełnienia uzasadnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I SA/Op 47/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie: [P.p.s.a], oddalił skargę E. Ś. i S. Ś. (dalej też: skarżący) wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem, został skutecznie doręczony w dniu 30 listopada 2017 r. (k. 140 akt sądowych) skarżącemu S. Ś. (dalej też: skarżący), jako stronie która złożyła w tym względzie stosowny wniosek. We wniosku nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 12 grudnia 2017 r. skarżący wniósł o uzupełnienie doręczonego mu uzasadnienia ww. wyroku , poprzez odniesienie się przez Sąd do kwestii charakteru przysługującego mu prawa własności, w stosunku do poszczególnych gruntów i budynków, objętych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy jednak wskazać, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Z powyższego przepisu wynika, że możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu dotyczy uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, a po drugie jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wskazać należy, że z sytuacją kiedy sąd nie orzekł o całości skargi mamy do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą i orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić z urzędu. Poza tymi przesłankami strona musi zachować termin 14 dni, w ciągu którego winna zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Termin ten liczony jest od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyrok nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia wyroku. W myśl art. 157 § 1a wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie badanie wniosku należy rozpocząć od stwierdzenia, że pomimo zachowania terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, nie ma podstaw do jego uwzględnienia. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jednakże podstawy do zastosowania przewidzianej w art. 157 § 1 P.p.s.a. instytucji uzupełnienia wyroku, gdyż jego przedmiotem według żądania strony, miałoby być jego uzasadnienie. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. Należy bowiem zauważyć, że art. 157 § 1 P.p.s.a. tego typu wniosku o uzupełnienie uzasadnienia wyroku nie przewiduje. Gramatyczna wykładnia tego przepisu pozwala wyłącznie na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art.157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., str. 445 – 446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony zatem na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie bowiem podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., II Oz 1361/07, LEX nr 348205). Również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie jest jednoznaczne i wskazuje, że z przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika uprawnienie stron do wystąpienia o uzupełnienie uzasadnienia wyroku. Wniosek oparty na art. 157 § 1 p.p.s.a. może jedynie dotyczyć samego rozstrzygnięcia a więc sentencji wyroku (postanowienia), a nie jego uzasadnienia (por. postanowienia NSA z dnia 6 marca 2008 r., I OSK 1664/06; z dnia 12 stycznia 2010 r., II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., II OSK 27/08; z dnia 20 lipca 2005 r., II OZ 608/05; z dnia 28 października 2010 r., II FSK 735/09, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.