I SA/Op 395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za październik, listopad i grudzień 2013 r. postanawia: odrzucić skargę.

W związku ze skargą wniesioną przez skarżących E. i S. małżonków Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r. uchylającą w całości i przekazującą do ponownego rozpatrzenia decyzję Burmistrza Brzegu z dnia 13 stycznia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2017 r. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 500,00 zł, z przywołaniem jako podstawy prawnej określenia wysokości wpisu przepisu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na skutek tego wezwania skarżący w piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 30 października 2017 r. (wpływ do tut. Sądu w dniu 6 listopada 2017 r.) złożyli oświadczenie, że cofają wniesioną skargę z uwagi na brak możliwości uiszczenia wpisu z powodu trudnej sytuacji materialnej (niska wysokość świadczeń emerytalnych i znaczne wydatki na leczenie), przy łącznej kwocie wpisów od trzech równocześnie wniesionych skarg w sprawach o sygnaturach akt: I SA/Op 395/17, I SA/Op 396/17 i I SA/Op 397/17 wynoszącej 1.500 zł. Zarazem wskazali, że w innych wnoszonych przez nich wcześniej sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmawiał zwolnienia ich od opłat sądowych. Równocześnie, pomimo zakwestionowania prawidłowości obliczenia przez Przewodniczącego Wydziału I WSA w Opolu wysokości wpisu jako wpisu stałego a nie stosunkowego liczonego od wartości przedmiotu sporu a nadto także uprawnień sądów do decydowania o przyznaniu, bądź nie, prawa pomocy, oświadczyli, że nie wnoszą zażalenia na to zarządzenie z uwagi na brak środków finansowych i zbędność generowania kolejnych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1393 – dalej p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W tych przypadkach, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie datowanym na dzień 29 października 2017 r. (wpływ do tut. Sądu dnia 6 listopada 2017 r.) skarżący jednoznacznie oświadczyli, że wobec wcześniejszej odmowy zwalniania ich przez tut. Sąd (w innych wnoszonych przez nich sprawach) od uiszczenia opłat sądowych i przy równoczesnej niemożności uiszczenia wpisu od skargi w tej sprawie nie będą kontynuowali postępowania i cofają wniesioną skargę. Stwierdzić jednakże trzeba, że analiza przesłanek skuteczności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.) może być przeprowadzona dopiero wówczas, gdy skarga zostanie skutecznie wniesiona. Jak bowiem stanowi powołany wyżej przepis art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie może podjąć w sprawie żadnej czynności od pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 60 tej ustawy, skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak wyżej wskazano, rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli skarga wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Jak wynika z przytoczonych regulacji prawnych, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, w tym m.in. gdy został od niej uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie dla skutecznego uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego i podejmowania w sprawie czynności przez Sąd (polegających m.in. na ocenie dopuszczalności cofnięcia skargi) skarżący winni byli uiścić należny od skargi wpis. Z jasno wyrażonej przez skarżących woli odstąpienia o kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że wpisu takiego nie uiszczą jak również uznali oni za zbędne wnoszenie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości wpisu. Skutkiem powyższego zarządzenie to uprawomocniło się, natomiast wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 30 października 2017 r. (zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono każdemu ze skarżących w dniu 23 października 2017 r. – k. 13 i 14 akt sądowych). Zatem, wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.), gdyż badanie takie możliwe jest dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.) Tym samym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić. . .