I SA/Op 394/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA (del.) Michał Zbrojewski Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi O. N. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 kwietnia 2026 r., nr 407309951, znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżone postanowienie.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez O. N. (O. N.), dalej także: strona, skarżąca, jest postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 kwietnia 2026 r., nr 407309951, znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 2 marca 2026 r. utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia 15 marca 2024 r., nr [...], o uchyleniu stronie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko strony na okres świadczeniowy 2023/2024. Decyzja ta została wydana po wyniesieniu przez stronę odwołania datowanego na 20 marca 2024 r. Organ wskazał, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji nie znajduje przesłanek do uchylenia decyzji z dnia 15 marca 2024 r., nr [...], o uchyleniu stronie prawa do świadczenia wychowawczego na syna. Decyzja ta, z 2 marca 2026 r. została skutecznie doręczona stronie w tym samym dniu, czyli 2 marca 2026 r. w formie elektronicznej. Potwierdzeniem doręczenia jest zapis na profilu strony na platformie PUE ZUS (UPD [...]). Następnie 3 kwietnia 2026 r., strona na druku ZUS z oznaczeniem "POG" zatytułowanym "Pismo ogólne do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych" oznaczone w rubryce "rodzaj pisma" – "Odwołanie" wniosła pismo, w którym wskazała, że – co do istoty – nie zgadza się z decyzją ZUS, oświadczyła bowiem, że "składa odwołanie od decyzji ZUS". Podała, że informuje, iż 16 grudnia 2022 r. razem z synem po przyjeździe z Ukrainy zamieszkała w Polsce. Oświadczyła, że wszystkie wyjazdy z terytorium Polski nie trwały dłużej niż 30 dni. Wyraziła zrozumienie, że "problem" powstał w związku ze zmianą jej dokumentów. Wyjaśniła przy tym, że w roku 2018 miała kartę pobytu na nazwisko "K.". Karta ta była opatrzona datą ważności od 10 lipca 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. Zaznaczyła, że teraz nazywa się "N.". W dalszej kolejności przybliżyła okoliczności dotyczące odnotowywania jej wjazdu i wyjazdu na terytorium RP w systemie. Zaznaczyła, że "spowodowane jest to strukturą specjalistycznego systemu informatycznego, który akceptuje podróżującego jako dwie różne osoby". Oświadczyła, że całość wpłaconych środków na dziecko przeznaczona jest na jego potrzeby. Jednocześnie podniosła, że napisała pismo do Straży Granicznej oraz Ministerstwa Cyfryzacji. Na zakończenie zawarła prośbę o "wydłużenie czasu rozpatrzenie sprawy z uwagi na brak odpowiedzi straży granicznej" a także "wzięcie pod uwagę powyższego i (...) o odrzucenie decyzji o zmiany okresu świadczenia i zwrocie środków". W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ wydał objęte skargą postanowienie z 21 kwietnia 2026 r., nr 407309951, znak [...], o niedopuszczalności odwołania. W jego ramach na wstępie zaznaczył, że w związku z odwołaniem z dnia 3 kwietnia 2026 r. od decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 marca 2026 r. o utrzymaniu w mocy decyzji ZUS z dnia 15 marca 2024 r., znak sprawy [...], o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko strony na okres świadczeniowy 2023/2024, stwierdza niedopuszczalność wniesienia odwołania. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z zapisami w systemie informatycznym ZUS wspomagającym obsługę świadczeń dla rodzin, decyzja z dnia 2 marca 2026 r. została stronie skutecznie doręczona w tym samym dniu, tj. 2 marca 2026 r. w formie elektronicznej na jej profilu na platformie PUE ZUS (UPD [...]). Wyjaśnił następnie organ, że w pouczeniu do ww. decyzji Prezesa ZUS strona została pouczona, że od decyzji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od jej dnia doręczenia oraz, że jeżeli tego nie uczyni, decyzja stanie się prawomocna i nie będzie można od niej wnieść skargi. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej: k.p.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 421, ze zm.), dalej także ustawa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Mocą jego § 2 – jak kontynuował – organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Tym samym podsumował, że od decyzji Prezesa ZUS, który jest organem II instancji w sprawach z zakresu świadczeń rodzinnych nie przysługuje odwołanie, a skarga, którą – na co zwrócił uwagę – należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji – jak stwierdził – należało orzec jak na wstępie. Na zakończenie przywołując podstawy prawne przytoczył art. 134 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do tut. Sądu podnosząc, że nie zgadza się z "postanowieniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 kwietnia 2026 r. o odmowie przywrócenia jej terminu na wniesienie odwołania od decyzji ZUS z dnia 2 maja 2026 r. dotyczącej odmowy przyznania świadczenia 500+ (aktualnie 800+) dla jej dziecko l. N.". Zaznaczyła, że decyzję uważa za niesłuszną z następujących powodów. Podniosła, że nie mogła wnieść odwołania w wymaganym terminie gdyż nie miała pełnej świadomości co do dokładnych kroków, jakie powinna podjąć, ponieważ pracownicy ZUS informowali ją o konieczności skontaktowania się ze Strażą Graniczną w celu uzyskania odpowiedzi związanej z jej wnioskiem. Podkreśliła, że na podstawie rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej ustaliła, że organ nie posiada okresów jej legalnego pobytu w Polsce z synem w związku ze zmianą dokumentów. Zaznaczyła, że w roku 2018, tj. od 10 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. miała kartę pobytu na nazwisko K., Passport [...], obecnie zaś posiada nazwisko N. Wyjaśniła, że nie wiedziała, iż jej zezwolenie na pobyt zostało automatycznie przedłużone do teraz. Podniosła nadto, że struktura specjalistycznego systemu informatycznego w takich sytuacjach akceptuje podróżującego jako dwie różne osoby. Jednocześnie oświadczyła, że jako matka dziecka, które uczęszcza do polskiego przedszkola i będzie chodzić do szkoły, mieszka w Polsce, wnosi o ponowne rozpatrzenie swojej sprawy. Do skargi dołączyła kopię zaświadczenia rejestracji PESEL oraz kopię paszportu a także odpowiedź Ministerstwa Cyfryzacji i Komendanta Głównego Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając stanowisko podniósł, że podtrzymuje – co do meritum argumenty zawarte w zaskarżonym akcie, powtarzając zasadnicze jego motywy. W piśmie z 19 maja 2026 r., stanowiącym odpowiedź skarżącej na wezwanie tut. Sądu, strona skarżąca oświadczyła, że skarga dotyczy postanowienia organu z 21 kwietnia 2026 r., nr 407309951, stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego (k. 18 – 22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona z innych powodów niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną, postanowienie, następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza normy prawa procesowego i materialnego w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżane postanowienie zarówno organ związany był rygorami procedury administracyjnej. Oznacza to, że obowiązany był do przestrzegania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z której wynika obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 108)". Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza ponadto, że organ administracji jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ma obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Jest obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie kwestią zasadniczą było ustalenie woli strony i żądania zawartego w piśmie z 3 kwietnia 2026 r., uwzględniając czas jego wniesienia oraz okoliczności w nim podane. Zwłaszcza, że – jak przestawiono wyżej, w części prezentującej tok następujących po sobie zdarzeń – strona zanegowała prawidłowość odmowy przyznania świadczenia 500+ (aktualnie 800+) dla jej dziecka z uwagi na pominięcie czy też nieuwzględnienie przez orzekające w sprawie organy zmiany jej danych osobowych mających wpływ na poczynione w sprawie ustalenia. Strona zaznaczyła, że w roku 2018, tj. od 10 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. miała kartę pobytu na nazwisko K., Passport [...], obecnie zaś posiada nazwisko N. Twierdzenia zawarte w piśmie poparła – najprawdopodobniej – screenami dokumentów lub fotokopiami. Taki obowiązek nakładają na organ załatwiający sprawę strony w sposób władczy i jednostronny przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowiące m.in. o obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i udzielania informacji, wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a). Okoliczność, iż w piśmie złożonym po wydaniu i doręczeniu decyzji z dnia 2 marca 2026 r. utrzymującej w mocy decyzji ZUS z dnia 15 marca 2024 r., nr [...], uchylającej stronie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko strony na okres świadczeniowy 2023/2024, użyte zostało określenie "odwołanie" nie oznacza, że autor tego pisma domagał się od organu załatwienia sprawy w trybie kontroli instancyjnej. Wszak było ono reakcją strony na nieakceptowaną przez nią decyzję ostateczną organu oraz decyzję ją poprzedzającą, oraz zawierało okoliczności mające wpływ na ich wydanie. Zdaniem składu orzekającego w sprawie taka interpretacja pisma była podjęta m.in. w oderwaniu do okoliczności sprawy. Mając na uwadze ukształtowany prawnie administracyjny stosunek procesowy i pozycję organu jawi się konieczność przypomnienia, że jeżeli organ odwoławczy ma wątpliwości co do treści żądania wniosku, to powinien podjąć działania w celu wyjaśnienia rzeczywistej intencji wnoszącego podanie. Zaniechanie tego działania i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania narusza art. 134 k.p.a. W judykaturze, ale i doktrynie podnosi się, że w przypadku wątpliwości co do charakteru pisma organ administracji publicznej jako "gospodarz postępowania" często niejako za stronę i w jej interesie "odgaduje", jakie były jej rzeczywiste intencje. Tymczasem zobowiązany jest prowadzić postępowanie w sposób mający budować i pogłębiać do niego zaufanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w orzeczeniu z 4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 579/15, zasadnie zwrócił uwagę, że art. 9 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Czuwają też nad tym, by strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dlatego też organ, który prowadzi postępowanie może informować stronę o możliwościach prawnych, ale nie powinien za nią władczo decydować. Jeśli jest możliwość wyboru podjęcia określonych działań, to oczywiście decyzja należy do strony. Tym samym powinien przede wszystkim wyjaśniać i dopytywać strony jaka jest ich intencja czy żądanie sformułowane w kierowanym do niego piśmie. Zwłaszcza uwzględniając jego fazę to i podnoszone przez stronę okoliczności. Należy pamiętać, że ostatecznie to właśnie strona decyduje o tym, czy i ewentualnie z jakich środków prawnych chce skorzystać. W tych wszystkich przypadkach, w których treść składanych przez stronę pism skłania do powzięcia wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony i charakteru jej żądania, a więc gdy pismo w tym względzie zawiera niejasności czy sprzeczności, np. istnieje rozbieżność pomiędzy powołaną podstawą prawną a treścią uzasadnienia, należy zwrócić się do strony o sprecyzowanie jej żądań. Jeżeli organ administracyjny to zaniedba i sam o tym zadecyduje, poniesie ryzyko, że będzie działał wbrew rzeczywistym intencjom strony, co jest niedopuszczalne – zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 579/15. Zwrócił na to uwagę także m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 6 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/GI 591/13. Sąd ten uznał, że samodzielne doprecyzowanie przez organ żądania strony jest niedopuszczalne, bo mogłoby doprowadzić do zmiany żądania wbrew jej intencji. O tym, jaki jest charakter i zakres żądania, decyduje ostatecznie strona, a nie organ. Każdorazowe informowanie stron przez organy jest istotne w tych sprawach, w których okoliczności pozwalają przypuszczać, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi. W tych okolicznościach, zwłaszcza etapu i czasu złożenia pisma do organu organ miał obowiązek zbadania, czy pismo skarżącej z 3 kwietnia 2026 r. choć opisane jako "odwołanie" złożone w niezakwestionowanych a przedstawionych wyżej okolicznościach a zawierające argumentację negującą podstawy wydania decyzji z dnia 2 marca 2026 r. utrzymującej w mocy decyzji ZUS z dnia 15 marca 2024 r., nr [...], uchylającej stronie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko strony na okres świadczeniowy 2023/2024, mogło zostać potraktowane wyłącznie – jak uczynił to organ – odwołanie od decyzji ostatecznej, czy też mogło stanowić skargę do WSA od tej decyzji, czy też żądanie wszczęcia jednego z postępowań nadzwyczajnych. Skarżąca bowiem powołuje się na okoliczność zmiany danych akcentując, że w roku 2018, tj. od 10 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. miała kartę pobytu na nazwisko K., Passport [...], obecnie zaś posiada nazwisko N. Wyjaśniła, że nie wiedziała, iż jej zezwolenie na pobyt zostało automatycznie przedłużone do teraz. Podniosła nadto, że struktura specjalistycznego systemu informatycznego w takich sytuacjach akceptuje podróżującego jako dwie różne osoby. Ta zaś okoliczność może być zakwalifikowana jako ewentualna podstawa do wznowienia postępowania wymiennego. W tym miejscu należy podnieść, że przepisy k.p.a. przewidują niekonkurencyjne środki poddania kontroli legalności decyzji ostatecznej, otóż skargę do sądu administracyjnego czy też w ramach postępowań nadzwyczajnych. O tym zaś jakiego rodzaju postępowanie będzie się toczyć ostatecznie decyduje sama strona. Nie zwalnia to jednak organu od konieczności ewentualnego wyjaśnienia treści żądania. Przy ustaleniu bowiem jaki charakter ma pismo procesowe strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych przepisów podmiotu nie będącego profesjonalnym prawnikiem, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. Za WSA w Warszawie należy wyjaśnić, że o tym jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo decyduje strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie stosownych informacji w ramach obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a., o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia - w tym celu, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 4339/03). Wobec powyższego w pierwszej kolejności rolą organu będzie dokładne wyjaśnienie intencji skarżącej i zakwalifikowanie jej pisma z 3 kwietnia 2026 r., stosownie do woli wyraźnie określonej. W zależności od stanowiska skarżącej dalszy tok postępowania będzie polegał na wyjaśnieniu zakresu żądania i uruchomionego przez nią środka kontroli decyzji organu z dnia 2 marca 2026 r. utrzymującej w mocy decyzji ZUS z dnia 15 marca 2024 r., nr [...], uchylającej stronie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko strony na okres świadczeniowy 2023/2024. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia charakteru pisma z dnia 3 kwietnia 2026 r. mimo jego niejednoznacznego znaczenia, czym naruszył ww. przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie z wniosku strony, przez nią zainicjonowanego powinien był wezwać ja do sprecyzowania i umotywowania żądania, kierując się przy tym choćby tylko zasadą informowania stron z art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Okoliczności sprawy winny bowiem skłonić organ do powzięcia wątpliwości, co do rzeczywistej woli strony, a w takiej sytuacji organ (mając na uwadze art. 9 k.p.a) powinien był wezwać ją do wyjaśnienia lub uzupełnienia treści pisma, udzielając przy tym informacji na temat zasad i skutków podjętych działań oraz w zakresie reguł rządzących wybranym a uruchomionym przez nią trybem kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji. Sąd administracyjny, co wymaga podkreślenia, nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie - jak już na powyżej nadmieniono, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 k.p.a.) uzasadnienia wydanego aktu. Inaczej Sąd uchyla ten akt z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając go. Orzekając ponownie, organy będą mieć zatem na uwadze powyższe wskazówki, wzywając w pierwszej kolejności skarżącą do sprecyzowania rzeczywistego charakteru żądania wyrażonego w piśmie z 3 kwietnia 2026 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.