I SA/Op 389/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor Sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach z dnia 2 kwietnia 2026 r., nr ŁOK.25.2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Łubniańskiego Ośrodka Kultury na rzecz strony skarżącej K. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. M. (dalej jako: skarżący lub wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach (dalej jako: Ośrodek, ŁOK lub organ) z dnia 2 kwietnia 2026 r., nr ŁOK.25.2026, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. skarżący zwrócił się do Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), dalej: ustawa lub u.d.i.p., o udostępnienie informacji, dotyczącej wyciągu z konta bankowego organu w zakresie wpływów, jak i wydatkowania środków publicznych, pozbawionych danych prawem chronionych za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2025 r. Skarżący wniósł o przekazanie żądanych danych na wskazany przez niego adres e-mail. Decyzją z dnia 17 czerwca 2025 r., nr [...], organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym we wniosku. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 6 u.d.i.p. Argumentując podjętą decyzję ŁOK wskazał, że żądanie udostępnienia wyciągu z konta bankowego - jako dokumentu technicznego, zbioru operacji bankowych niedotyczącego bezpośrednio realizacji zadań publicznych - nie mieści się w pojęciu informacji publicznej i tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym zakresie organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 531/19, gdzie wyrażono pogląd, że "historia rachunku bankowego nie stanowi sama w sobie informacji o sprawie publicznej" . Z kolei odwołując się do motywów zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 415/17, Ośrodek podkreślił, że nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż zasadnicze znaczenie ma treść dokumentu oraz to, czy zawiera informację o sprawie publicznej. Dlatego, w jego ocenie, nie sposób uznać technicznego zapisu zdarzeń finansowych - zawartego w wyciągu bankowym - za informację publiczną. Organ akcentował, że żądanie takie nie dotyczy konkretnych decyzji o wydatkowaniu środków publicznych, umów zawieranych z kontrahentami, a jedynie zestawienie transakcji finansowych. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. informację publiczną stanowią co prawda dane o prowadzeniu rachunków bankowych, co jego zdaniem jest jednak równoznaczne z informacją o ich istnieniu, strukturze, zasadach gospodarowania, a nie z zestawieniem operacji księgowych wykonywanych w ramach tych rachunków. Organ pouczył również skarżącego, iż przysługuje mu prawo wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej w skrócie: SKO), za pośrednictwem Łubniańskiego Ośrodka Kultury, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Pismem z dnia 3 lipca 2025 r. skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie do SKO, w którym zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu brak podstaw prawnych w wyniku błędnej interpretacji. W związku z tym wniósł o zmianę decyzji i udostępnienie przez ŁOK informacji publicznej jak wskazano we wniosku o jej udzielenie. W motywach odwołania skarżący wskazał, że zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślił również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występują rozbieżności spowodowane nieprecyzyjnymi przepisami, choćby samą definicją informacji publicznej. Następnie skarżący podniósł, iż przytoczony w decyzji wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. został uchylony przez NSA wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1687/18. Przytaczając treść orzeczenia NSA skarżący akcentował, że zakres definicji informacji publicznej jest szerszy, niż przyjął to ŁOK w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 czerwca 2025 r. Podniósł, że przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia jedynie niektóre kategorie informacji publicznej, nie tworząc przy tym zamkniętego katalogu. Wskazał na obowiązujący w doktrynie pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu władzy publicznej lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, jeżeli dotyczy sfery istniejących już danych i faktów, niezależnie od tego od jakiego podmiotu pochodzi. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał również wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 70/23, w którym, uznano, że za informację publiczną nie należy uznawać jedynie dokumentów bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez organy administracji, ale także te, które organ używa w zakresie powierzonych mu zadań. Zdaniem skarżącego przedstawione przez niego rozważania prowadzą do wniosku, iż wyciąg z konta bankowego samorządowej instytucji kultury w zakresie wpływów i wydatkowania środków publicznych, pozbawionych danych chronionych prawem może stanowić informację publiczną udostępnianą na wniosek, gdyż dotyczy realizacji zadań ze środków publicznych. Pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr [...], SKO zwróciło Dyrektorowi Łubniańskiego Ośrodka Kultury odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy zakończonej tą decyzją. SKO wyjaśniło, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 u.d.i.p. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Łubniańskiego Ośrodka Kultury decyzją z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 17 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ powielił uprzednio przyjętą argumentację, wskazującą, że udostępnienie pełnego wyciągu z rachunku bankowego nie może stanowić informacji publicznej. Decyzję doręczono skarżącemu 1 września 2025 r. Pismem z dnia 29 września 2025 r., które wpłynęło do organu tego samego dnia, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Łubniańskiego Ośrodka Kultury z dnia 25 sierpnia 2025 r. W skardze zarzucił, bez wskazania konkretnego przepisu, naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, co przełożyło się na wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z obowiązującymi przepisami. Na tej podstawie skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) rozpoznanie sprawy z uwagi na charakter sprawy i utrwalony stan prawny w trybie uproszczonym. Uzasadniając skargę skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ŁOK wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał twierdzenie, że wyciąg z rachunku bankowego jako materiał o charakterze czysto technicznym lub księgowym, niepowstały w toku załatwiania konkretnej sprawy publicznej, co do zasady nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zdaniem organu wyciąg jest dokumentem wygenerowanym przez podmiot zewnętrzny w ramach umowy o prowadzenie rachunku bankowego. Wyciąg nie jest zatem wytwarzany przez organ w związku z realizacja zadań publicznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadzić miało do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z obowiązującymi przepisami organ zauważył, że skarżący nie podał przepisu prawa, ani też jednostki redakcyjnej, która została naruszona, co uniemożliwia mu ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego. Po rozpoznaniu skargi WSA w Opolu wyrokiem z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 782/25, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 17 czerwca 2025 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd, aprobując stanowisko wyrażone w judykaturze, stwierdził, iż informacje zawarte w wyciągach z rachunków bankowych, jako, że zawierają informację o gromadzeniu i wydatkowaniu środków publicznych stanowią informację publiczną. Z związku z tym podkreślono, iż informacja o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego stanowią informację publiczna w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. W dalszej kolejności Sąd wskazał, iż odmowa udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji nie została należycie i przekonująco uzasadniona, co stanowiło o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienia wydanych w toku postępowania decyzji są nie tylko wadliwe, ale również mylące, gdyż zawierają sprzeczne ze sobą stanowiska, mianowicie organ, mimo iż przyjął, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, to rozpoznał wniosek skarżącego na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, gdy organ uzna, iż żądana informacji nie posiada waloru informacji publicznej wówczas na organie spoczywa jedynie obowiązek pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tej okoliczności. Zdaniem Sądu zawarcie w zaskarżonej decyzji bardzo ogólnych stwierdzeń, które nie mogą stanowić uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powala na ustalenie czy w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 5 u.d.i.p Podsumowując Sąd uznał, że mając na uwadze wskazane uchybienia, niemożliwe jest dokonanie przez Sąd weryfikacji zaskarżonej decyzji z punktu widzenia legalności. Powtórzono również, iż skoro organ uznał, że żądana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to nie był on uprawniony do wydania przedmiotowych rozstrzygnięć. Następnie pismem z 20 marca 2026 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. Organ podniósł przy tym, iż dokonana analiza złożonego przez skarżącego wniosku z 4 czerwca 2025 r. wykazała, że wnioskowana informacja wymaga do jej udzielenia przetworzenia danych w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślono, że żądana informacja obejmuje ponad 300 stron, a do jej udostępnienia konieczna jest uprzednia anonimizacją dotycząca danych prawem chronionych. Organ stwierdził, że czynności zmierzające do udostępnienia żądanej informacji wymagają takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania Łubniańskiego Ośrodka Kultury i utrudnią wykonywanie przypisanych mu zadań. W reakcji na powyższe wezwanie, skarżący pismem z 26 marca 2026 r. przedstawił argumentację uzasadniającą szczególną istotność dla interesu publicznego w przetworzeniu żądanej informacji. W pierwszej kolejności wskazał, że zakres przedmiotowego wniosku pozostaje w związku z czynnościami prowadzonymi przez Komisję Rewizyjną Gminy Łubniany. Skarżący podniósł również, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania wnioskowanej informacji za przetworzoną, gdyż istnieje w zasobach organu, nie wymaga analizy ani tworzenia nowej treści, wymaga jedynie ewentualnej anonimizacji. W dalszej kolejności skarżący podniósł, iż nawet w przypadku zakwalifikowania żądanej informacji jako przetworzonej, w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie istotny interes publiczny o charakterze kwalifikowanym. Skarżący podkreślił, że organowi wiadomym jest, iż jest on radnym Gminy Łubniany oraz członkiem Komisji Rewizyjnej, co eliminować miało jakiekolwiek wątpliwości co do celu ww. wniosku. Zaakcentował, że szczególna istotność dla interesu publicznego wynika bezpośrednio z ustawowych obowiązków radnego i członka Komisji Rewizyjnej, obejmujących kontrolę prawidłowości wydatkowania środków publicznych. Wskazał przy tym, że żądana informacja dotyczy gospodarowania środkami publicznymi, jak i funkcjonowania samorządowej instytucji kultury. Podsumowując, skarżący podkreślił, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, przy czym nie sposób przypisać jej charakter informacji przetworzonej, a przy odmiennej kwalifikacji, w sprawie zachodzi bezsprzecznie przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego. Opisaną na wstępie decyzją z 2 kwietnia 2026 r., organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak wykazania, iż uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osób fizycznych. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przedstawił ustalony stan faktyczny sprawy oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Następnie zaakcentował, iż w jego ocenie skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu natury publicznej, gdyż nie może tym stanowić fakt pełnienia mandatu radnego Gminy czy członkostwo w Komisji Rewizyjnej Gminy. Organ podniósł, iż brak jest podstaw do udzielenia informacji przetworzonej podmiotowi, który nie jest w stanie zapewnić, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Organ wyjaśnił również, że w zakresie wnioskowanej przez skarżącego informacji ujęte są dane niepodlegające ujawnieniu w myśl art. 29a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1173) – dalej jako u.o.p.d.k. Organ zaakcentował, że przywołana regulacja wprowadza wyjątek od zasady, że umowy zwierane przez podmioty publiczne podlegają udostępnieniu na zasadach u.d.i.p., przepis ten ustanawia bowiem tajemnicę honorarium artystów oraz danych podmiotów dysponujących prawami wyłącznymi. Mając na uwadze poczynione rozważania organ wskazał, że w niniejszej sytuacji podmiot zobowiązany ma możliwość odmówienia udostępnienia rzeczonej informacji na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Organ podniósł również, iż niezależnie od powyższego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), a na wnioskowanych wyciągach z rachunku bankowego Łubniańskiego Ośrodka Kultury w Łubnianach znajdują się dane osobowe osób fizycznych, w tym pracowników ŁOK, którzy nie pełnią żadnej funkcji publicznej wraz z informacjami o wysokości ich wynagrodzeń. Podkreślone zostało, że prawo do ochrony danych osobowych stanowi emanację praw osobistych człowieka, których głównych celem jest zapewnienia poszanowania prywatności, godności czy osobowości człowieka. W związku z powyższym, organ uznał, że w razie kolizji zasady jawności informacji publicznej a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, przy braku możliwości dokonania anonimizacji żądanych informacji, powinna zostać wydana decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. Organ na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zanegował ją w całości. Zarzucił jej obrazę: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez błędną kwalifikację żądanej informacji jako przetworzonej; art. 5 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia informacji zamiast dokonania anonimizacji; art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a.; art. 153 p.p.s.a.; art. 61 Konstytucji RP. W uzasadnieniu podniósł, że organ zignorował ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Opolu z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 782/25, gdyż ponownie przyjął tożsamą, uprzednio zakwestionowaną argumentację o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zaakcentował również, powołując się dorobek judykatury, iż organ był zobowiązany do udostępnienia informacji po uprzednim usunięciu danych prawnie chronionych. Skarżący podkreślił również, że nieprawdziwe jest stanowisko organu, jakoby miał on możliwość uzyskania żądanej informacji jako Radny Gminy. Wskazał przy tym, że ŁOK odmówił udostępnienia wydruku z konta bankowego na potrzeby czynności Komisji Rewizyjnej. Skarżący zaznaczył, że działania organu sparaliżowały prace Komisji Rewizyjnej, odmówiono bowiem możliwości jakiejkolwiek formy skopiowania, sfotografowania czy zeskanowania ww. wydruku, ograniczając możliwość jego analizy do sporządzenia odręcznych notatek. Równocześnie zarzucił również zaskarżonej decyzji niesprostanie wymogom przewidzianym w art. 107 § 2 K.p.a. W jego ocenie przedstawiony w uzasadnieniu tok rozumowania jest niepełny i nieweryfikowalny, w szczególności organ nie odniósł się do argumentów strony, jak i nie podjął próby wyjaśnienia nieścisłości w ustalonym stanie faktycznym, stanowiącej rozbieżne stanowisko odnośnie objętości żądanej informacji, gdyż komisji rewizyjnej przedstawiono wydruk danych za 12 miesięcy w postaci 60 stron, gdy w piśmie z 20 marca 2026 r. wskazano na opracowanie liczące 300 stron za okres 18 miesięcy. Ponadto skarżący zarzucił organowi, iż w toku postępowania przyjmował zmienną i wewnętrznie niespójną argumentację, co stanowić miało o instrumentalnym stosowaniu przepisów prawa i naruszeniu art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko. Podkreślił, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie z 20 marca 2026 r. wskazał, powołując się na przepisy ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 poz. 1153 ze zm.) – dalej jako u.s.g., iż interes publiczny wynika z pełnienia przez niego funkcji radnego. Zaakcentowano, w związku z tym, iż skarżący mógł wystąpić do ŁOK jako radny w ramach komisji rewizyjnej, jak i radny uprawniony do uzyskania określonych materiałów na podstawie art. 24 ust. 2 u.s.g. oraz jako obywatel uprawniony do uzyskania informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p. W ocenie organu skarżący w niniejszej sprawie działał nie w oparciu o ww. ustawę o samorządzie gminnym, lecz o przepisy u.d.i.p. Organ podniósł również, że przy podjęciu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego, gdyż organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, wyczerpująco dokonał oceny sprawy oraz przedstawił pełny, logiczny tok rozumowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji - orzekając w sprawie - nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Warto także podnieść, że sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że dokonując takiej kontroli Sąd uwzględnił, iż przy merytorycznym rozpoznaniu skargi, na podstawie art. 153 p.p.s.a., był związany wydanym w sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 782/25. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądowym, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie oceną prawną oznacza więc, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku sądu i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 24 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 4162/18). W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (zob. wyroki NSA: z 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1531/21 i z 22 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2202/20). Sąd nie stwierdził jednak, aby w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające na odstąpienie od oceny wyrażonej w wyroku WSA w Opolu z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 782/25, co powodowało, że był związany ustaleniami, oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w tym wyroku. Nie jest celowe przytaczanie w tym miejscu rozważań z poprzedniego ww. wyroku tut. Sądu. Jego uzasadnienie sporządzone z urzędu znane jest stronom postępowania. Dostrzec natomiast trzeba, że w wyroku tym Sąd jednoznacznie wskazał, że "w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którym utożsamia się skład orzekający, przyjmuje się, iż informacje zawarte w wyciągach z rachunków bankowych jako, że zawierają informację o gromadzeniu i wydatkowaniu środków publicznych stanowią informację publiczną. Informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego, stanowią bowiem informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Podkreśla się przy tym, że informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej" . Ponadto podkreślenia wymaga, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal w skrócie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. W myśl art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/04). Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Łubniański Ośrodek Kultury w Łubnianach- będący samorządową instytucją kultury posiadającą osobowość prawną - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 4 - na podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87, ze zm.), zwanej nadal u.o.p.d.k., jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie zaś działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury zgodnie z art. 17 ustawy o organizowaniu działalności kulturalnej zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz. Z powyższych uregulowań wynika, że Ośrodek Kultury jest samorządową instytucją kultury, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Niespornym jest także i to, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Sąd w składzie orzekającym utożsamia się ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w wyroku tut. Sądu z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 782/25, iż informacje zawarte w wyciągach z rachunków bankowych, jako, że zawierają informacje o gromadzeniu i wydatkowaniu środków publicznych stanowią informację publiczną. Dotyczy to także informacji dokumentujących fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku, jeżeli treść owych umów dotyczy bezpośrednio wspomnianego wyżej majątku publicznego (por. wyroki WSA w Warszawie z 24 września 2020 r., II SAB/Wa 289/20 oraz WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2022 r., IV SAB/Wr 978/2). Równocześnie wskazać należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Stąd informacja o wydatkach organu, w tym wydatkach na wynagrodzenia osób zajmujących w strukturach organu określone stanowiska, czy pełniących określone funkcje, finansowane ze środków publicznych, stanowią informację publiczną. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. Nie ulega wątpliwości Sądu, iż wyciągi z rachunków bankowych mogą zawierać w swojej treści informacje publiczne, które w tym zakresie podlegają udostępnieniu. W tym zakresie Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie NSA, iż historia rachunku bankowego tj. wyciąg bankowy, może zawierać informacje publiczne, lecz sama w sobie nie stanowi informacji w sprawie publicznej, bowiem obrazuje operacje, jakie są dokonywane przez podmiot, który zawarł z bankiem umowę o prowadzenie rachunku bankowego, potwierdzające stan konta, przychody, wydatki, a zatem dotyczą kwestii związanych z obsługą finansową danego podmiotu w związku z zawartą umową o prowadzenie rachunku bankowego (por. wyroki NSA z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1119/22; z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2194/22; i z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 1298/24). Prawdą jest, że historia rachunku bankowego może zawierać pewne informacje publiczne, przede wszystkim związane z wydatkowaniem przez organ pozyskanych publicznych środków finansowych. Tak rozumiana historia rachunku bankowego nie stanowi sama w sobie informacji o sprawie publicznej, obrazuje bowiem operacje, jakie są dokonywane przez podmiot, który zawarł z bankiem umowę o prowadzenie rachunku bankowego, potwierdzające stan konta, przychody i wydatki, a zatem dotyczy kwestii związanych z obsługą finansową danego podmiotu w związku z zawartą umową o prowadzenie rachunku bankowego. W kontekście powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że informacje zawarte w wydrukach (wyciągach) z rachunków bankowych, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Dotyczy to także informacji dokumentujących fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku, jeżeli treść owych umów dotyczy bezpośrednio wspomnianego wyżej majątku publicznego jeżeli treść owych umów dotyczy bezpośrednio wspomnianego wyżej majątku publicznego. W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy zasadne również jest wskazanie na specyfikę informacji publicznej i postępowania toczącego się na wniosek o jej udostępnienie oraz zróżnicowanych form zakończenia tego postępowania, które może być postępowaniem dwuetapowym. Zobowiązany do udostępnienia informacji podmiot może bowiem informację udostępnić w formie czynności materialno-technicznej (oświadczeniem wiedzy), poinformować, że żądanej informacji nie posiada lub wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy lub o umorzeniu postępowania - na co zwraca uwagę orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok NSA z 13 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6628/21 i powołane w nim wyroki NSA). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organy władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przy czym jak stanowi dalej ust. 2 pkt 1 art. 16 u.d.i.p. do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji art. 16 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Tym samym stwierdzić należy, że Łubniański Ośrodek Kultury w Łubnianach nie jest organem władzy publicznej. Konsekwencją tego jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. Przepis ten odnosi się bowiem do wszystkich podmiotów wyszczególnionych w art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p. Oznacza to, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 u.i.d.p., wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot. Zaznaczyć należy, że użyte przez ustawodawcę w ust. 2 art. 17 u.d.i.p. sformułowanie "może wystąpić" świadczy o fakultatywności ww. wniosku. Złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uzależnione jest od uznania wnioskodawcy, zatem ewentualny brak złożenia odpowiedniego żądania nie stanowi o naruszeniu prawa przez wnioskodawcę. Przechodząc dalej, wskazać należy, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak podniesiono w wyroku WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2026 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1122/15, przetworzenie informacji "jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcą samodzielnej interpretacji i oceny". Uznanie informacji przetworzonej jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów. Innymi słowy, informacja przetworzona to taka, która nie istnieje samoistnie w momencie złożenia wniosku o informacje publiczną, lecz można ją "wydobyć" , uzyskać z dostępnych organowi danych, wykonując odpowiednie analizy i czynności. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana, jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która jest to informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05); może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, lecz nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności, przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Powtórzyć należy, że zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. prawo uzyskania informacji przetworzonej jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca jest zobowiązany do wylegitymowania się działaniem w imieniu interesu społecznego, a więc pewnej obiektywnej i pozytywnej wartości mającej znaczenie dla szerszego kręgu osób lub określonej społeczności (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17). Wobec braku definicji legalnej szczególnie istotnego interesu publicznego przyjmuje się, że chcąc pozyskać informację publiczną przetworzoną wnioskodawca winien wykazać, że żądana informacja nie służy wyłącznie interesowi jednostkowemu, prywatnemu, ale dotyczy spraw mających znaczenie dla ogółu społeczeństwa lub jego znacznej części. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, w których informacja może mieć realny wpływ na szeroko pojęty interes publiczny, a jej ujawnienie służy dobru wspólnemu. W szczególności, interes ten występuje, gdy - m.in. - informacja odnosi się do spraw ważnych społecznie, których rozwiązanie lub ujawnienie ma potencjalny wpływ na życie wielu obywateli, jak np. inwestycje publiczne, działania administracji w sytuacjach kryzysowych, decyzje urbanistyczne czy sposób wydatkowania środków publicznych. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji lepszej ochrony interesu publicznego. W wyroku z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 2563/24, NSA wyjaśnił, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma w istocie przeciwdziałać zalewom wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej, dla wykazania w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowaniu organów realizujących zadania publiczne. Okoliczność ta powinna zbadana zostać dopiero po uprzednim ustaleniu, że ponad wszelką wątpliwość w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, podnosząc, że żądana informacja ma charakter przetworzony, zobowiązane są w uzasadnieniu decyzji podać fakty, jakie konkretnie to stanowisko potwierdzają. Konieczne jest więc szczegółowe wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowym (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 679/25). W razie kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten - składając wniosek - może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej (wyrok NSA z 22 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 2819/21). Decyzje odmowne z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym. Po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej powinna zawierać przekonujące uzasadnienie przedstawiające motywy podjęcia danego rozstrzygnięcia przez organ. Odmowa udostępnienia informacji publicznej przetworzonej uniemożliwia wnioskodawcy skorzystanie zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP prawa do informacji publicznej. Mając na uwadze podniosłość tego prawa, podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publiczne mają obowiązek w sposób przejrzysty i wyczerpujący przedstawić motywy stojące za rozstrzygnięciem o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro ustawodawca wprowadza przesłankę interesu publicznego, to tym samym ogranicza dostęp do informacji publicznej, wpływając przez to na konstytucyjne uprawnienia obywatela. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że organ nie wykazał, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co generowałoby konieczność ustalenia, czy uzyskanie informacji publicznej podyktowane jest okolicznościami szczególnie istotnymi dla interesu publicznego. Organ przytacza obszernie stanowisko sądów definiujące termin "informacja publiczna przetworzona" (wobec braku definicji tego terminu w ustawie) nie przenosząc tego na realia rozpoznawanej sprawy. Mianowicie nie wskazuje, na czym to przetworzenie miałoby polegać w sprawie, w sytuacji, kiedy Wnioskodawca żąda konkretnych i istniejących już dokumentów – wyciągów z rachunku bankowego. Wykaz czynności, który przedstawia organ, jest zbyt ogólny, zaś posługiwanie się stwierdzeniami, że wyselekcjonowanie żądanych dokumentów oraz konieczność ich ewentualnego zanonimizowania powoduje, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej jest zdecydowanie niewystarczające. Zwłaszcza, że anonimizacja to ograniczenie dostępu, czynność techniczna niezwiązana z wytworzeniem nowej informacji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej pozostaje kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, sporządzeniu ich kopii, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. Czynności te stanowią proste czynności kancelaryjno-biurowe o charakterze technicznym i należy wykluczyć, by wymagały one dokonania przez organ odpowiednich operacji myślowych - analiz, obliczeń, zestawień czy wyciągów, a zatem działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, prowadzonego do przekształcenia zbioru tych informacji w nową jakościowo informację przetworzoną. Dopiero ewentualnie ich skala może powodować, iż informacja publiczna byłaby kwalifikowana jako przetworzona. Także wykazanie, że proces anonimizacji żądanych informacji prowadzi do ich przetworzenia, nie może ograniczać się do ogólnej formuły z powołaniem się na konieczność usunięcia "danych osobowych" . Uznanie, że takie uzasadnienie może potwierdzać przetworzenie informacji publicznej z uwagi na konieczność zanonimizowania niektórych danych, byłoby właściwie nieweryfikowalne i mogłoby stanowić podstawę do żądania wykazania przez wnioskującego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w każdym przypadku (por. wyroki NSA z: 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 3135/21, 5 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6325/21 i 24 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 119/22). W kontekście wskazanej przez organ anonimizacji danych wskazać także należy, że jawność gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Według ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, również ochrona danych o kontrahentach organów władzy publicznej, takich jak ich nazwy (firmy) albo imiona i nazwiska, ma ograniczony zakres, co oznacza, że zasadniczo dane takie podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej, a nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok SN z 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12; a także wyroki NSA: z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14; z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowało się stanowisko, które podziela i aprobuje skład orzekający w sprawie, a mianowicie, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, której "znaczność" jest wyznaczona materią żądanej informacji - ale również, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. W literaturze wskazuje się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji przetworzonych. Jako przykład podmiotu mającego takie możliwości wskazano właśnie m.in. radnego, gdyż w codziennym działaniu ma on rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Na tle przepisów u.d.i.p. prezentowany jest pogląd, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli jest ono związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być "szczególnie istotne" , co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. W ocenie składu orzekającego, nawet w sytuacji przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, jej udostępnienie skarżącemu, będącemu Radnym Gminy Łubniany, byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dlatego jeżeli uznać, iż organ poprawnie zakwalifikował żądaną informację jako informację o charakterze przetworzonym, zważyć należy, że podnoszony przez skarżącego związek między sprawowaniem funkcji radnego a zaistnieniem szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenia informacji przetworzonej, był również przedmiotem analizy ze strony doktryny prawa. Wskazano w niej, że radny jest reprezentantem wspólnoty samorządowej i ciąży na nim obowiązek utrzymywania więzi z wyborcami oraz przedstawiania ich postulatów organom jednostek samorządu terytorialnego (art. 23 ust. 1 u.s.g.). Z perspektywy stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. kluczowy jest cel wykorzystania żądanej informacji przetworzonej. Tym samym stwierdzić należy, co również zostało podniesione w wyroku NSA z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2484/22, iż zapewnienie radnemu jednostki samorządu terytorialnego dostępu do informacji przetworzonej bezpośrednio potrzebnej w celu wykonywania mandatu radnego jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tym kontekście stwierdzono ponadto, że w interesie publicznym leży, aby radny, biorąc udział w podejmowaniu rozstrzygnięć w radzie lub sejmiku bądź ich komisji, posiadał wszelkie potrzebne mu do podjęcia decyzji wiadomości. Informacja publiczna udzielana radnemu w sprawach samorządowych może zatem służyć stworzeniu mu odpowiednich warunków wykonywania mandatu, a tym samym podwyższeniu jakości działania rady lub sejmiku. Ze względu na społeczną doniosłość rozstrzygnięć podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego we wskazanych wyżej przypadkach interesowi w udzieleniu takiej informacji publicznej przypisuje się walor szczególnej istotności (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 46/25). W literaturze wskazuje się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji przetworzonych. Jako przykład podmiotu mającego takie możliwości wskazano właśnie m.in. radnego, gdyż w codziennym działaniu ma on rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Ustalenia doktryny, podające przykładowo radnych jako podmioty mające realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji przetworzonej w interesie publicznym (dla korzyści ogółu), co ma przemawiać za jej przetworzeniem i udostępnieniem im przez organ - zostały podzielone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 224/22; wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 5090/21; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13; wyrok NSA z 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1056/14; wyrok NSA z 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 583/14; wyrok NSA z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 143/14; wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2577/13; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2787/13 i sygn. akt I OSK 2811/13; wyrok NSA z 21 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2698/13; wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11; wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1365/11; wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10. Nadto odmawiając skarżącemu udostępnienia informacji publicznej organ wskazał również, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Oznacza to, że przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych mają pierwszeństwo przez uregulowaniami u.d.i.p. Dostęp do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, stosownie do którego, ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując na ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, do których zalicza się tajemnicę zawodową obejmującą informacje uzyskane w związku z wykonywanym zawodem lub działalnością. Na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. informacje, które spełniają wymogi informacji publicznej, podlegają wyłączeniu od udostępnienia na gruncie przepisów szczególnych, przy czym ograniczenie wskazane w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., z punktu widzenia normatywnego, jest ograniczeniem ex lege niepoddanym żadnej uznaniowości osoby stosującej ten przepis. Nie zależy ono od woli stosującego prawo, ponieważ nie jest ono dowolne, lecz zależy od treści stosowanych przepisów. Na gruncie kontrolowanej sprawy materialnoprawną podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej stanowiła ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 29a u.o.p.d.k., nie ujawnia się: 1) wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności artystycznej lub twórczej; 2) danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi - jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane. W przedmiotowej sprawie bardzo duży stopień ogólności argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji oraz całkowity brak odniesienia się w jej uzasadnieniu do realiów wniosku prowadzi do stwierdzenia, iż do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 dalej jako K.p.a. Zawarcie w zaskarżonej decyzji bardzo ogólnych stwierdzeń, które – co istotne – nie mogą stanowić uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Nie pozwala także na ustalenie czy mamy do czynienia z wypełnieniem przesłanek z art. 5 u.d.i.p. Inaczej rzecz ujmując, organ w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić i omówić konkretne okoliczności, z których wywodzi swoje stanowisko stanowiące podstawę odmownego załatwienia wniosku skarżącego, a takiej wypowiedzi organu w sprawie zabrakło. Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną przedmiotowej informacji. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Uzasadnienie ma bowiem wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w sprawie względem określonych podmiotów, a także ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto uzasadnienie ma uwypuklać obowiązującą normę oraz jej znaczenie ustalone w drodze wykładni. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie ma przedstawiać trzy fazy rozumowania: wyjaśnienie faktów, ustalenie ich znaczenia według normy prawnej, a także zastosowanie obowiązującej normy prawnej. Ograniczanie prawa dostępu do informacji publicznej może mieć tylko wyjątkowy charakter, powinno być dokonane w regulacji rangi ustawowej, a także musi być usprawiedliwione wartościami wskazanymi konstytucyjnie w powołanych przepisach. Wprowadzone art. 29a u.o.p.d.k. ograniczenie prawa do informacji publicznej dotyczy tylko ściśle określonych informacji, enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu wydanie decyzji odmownej w omawianym uznać należało za przedwczesne. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu uchyla się bowiem spod kontroli sądowej, a to z uwagi na brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich konkretnie okolicznościach faktycznych wsparł się organ odmawiając udzielenia skarżącemu żądanych przez niego informacji. Podkreślić należy, że kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Ograniczając prawo skarżącego do uzyskania informacji publicznej z uwagi na inną tajemnicę ustawowo chronioną (w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p.) stanowiącą wyjątek od zasady jawności organ poza przytoczeniem treści przepisów oraz końcowym wnioskiem mamy do czynienia z działalnością artystyczną, nie zawarł w decyzji tego, co najistotniejsze - uzasadnienia faktycznego przyjętego rozstrzygnięcia. Brak bowiem jakiegokolwiek rozwinięcia postawionego przez organ wniosku i jego wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji. Wskazane zaniechanie jest przejawem naruszenia zasady przekonywania z art. 11 k.p.a., a także konstrukcji uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji okazała się niemożliwa. Jednocześnie, należy uwzględnić, że prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym do prawa do prywatności. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zważywszy na powyższe rozważania wskazać należy, że argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji, odnosząca się do kwestii ewentualnego, pośredniego ujawnienia, przy udostępnieniu wnioskowanej informacji, danych dotyczących osób fizycznych, w tym wynagrodzenia pracowników ŁOK, że dane te mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) może, ale nie musi, wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Z brakiem takiej ingerencji będziemy mieć do czynienie przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Podkreślić należy jednak, iż skarżący we wniosku z 5 czerwca 2025 r. nie żądał wprost podania wynagrodzenia poszczególnych pracowników ŁOK, lecz o wykaz z rachunku bankowego za wskazany okres. Skarżący formułując powyższe żądanie zaznaczył również, że udostępnienie wnioskowanych danych nastąpić miało przy jednoczesnym pozbawieniu danych chronionych prawem. Udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie przyjąć może postać przedstawienia wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Żądaną w niniejszej sprawie informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale historia transakcji dokonywanych przez organ, w tym rzecz jasna mieścić się będzie również kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych, lecz stanowi to wyłącznie część składową wnioskowanych danych. Dlatego podkreślić należy, iż dokonanie w zakresie wnioskowanej informacji anonimizacji, nie niweczy rezultatu, do którego dążył skarżący. Z zestawienia tych wartości - zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, należy wyprowadzić wniosek, że dopuszczalne jest udostępnianie informacji publicznej, ale w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy właśnie temu między innymi anonimizacja danych wrażliwych (por. wyroki NSA z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 976/11 i z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12). Jeśli chodzi o zakres dostępu do informacji dotyczącej wynagrodzeń pracowników w sferze publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, w tym nawet w stosunku do pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych, zazwyczaj nie wiąże się z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim w sytuacji, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem wówczas na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną w takim przypadku nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych (por. wyroki NSA: z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 657/16 i z 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1586/16). Zdaniem Sądu bez szczegółowej i dogłębnej analizy organu w powyższym zakresie trudno zaakceptować stanowisko, że żądana informacja mogłaby podlegać wyłączeniu z udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Decyzja w omawianej materii nie została bowiem należycie i przekonująco uzasadniona, co stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie organ orzekając o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji, uznał – co do zasady – że spełnione zostały wszystkie przesłanki skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na brak wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego czy też niedookreślonej przez organ ochrony danych osób fizycznych. W ocenie sądu, w żaden sposób, w stopniu uzasadniającym odmowę udostępnienia informacji, nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione i uzasadnione materialne aspekty podstaw odmowy. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał nadto, że wykazane wyżej wady ocenianej decyzji czynią koniecznym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie należnych skarżącemu kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, uzasadnia przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.