I SA/Op 367/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 20.08.2019 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A spółki z o.o. w [...] (dalej jako: skarżąca, Spółka, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ ww. skarga zawierała braki fiskalne i formalne, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21.08.2019 r. wezwano Spółkę: -do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując sposób i tryb uiszczenia wpisu; - do złożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS) w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 26.08.2019 r. upoważnionemu pracownikowi skarżącej (k. 21 akt sądowych) jednakże pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis sądowy nie został uiszczony jak i nie złożono do akt sprawy odpisu z KRS Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki - art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a."). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca obowiązana była uiścić należny wpis od skargi w kwocie 500 zł, do czego została zobowiązana wezwaniem doręczonym skutecznie w dniu 26.08.2019 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 2.09.2019 r. Skarżąca mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności w postaci odrzucenia skargi, należnej opłaty sądowej nie uiściła, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Wyjaśnić tez należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. Jak wynika z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (m.in. osób prawnych – przyp. Sądu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wyjaśnić przy tym należy, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 P.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. polega m.in. na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru KRS. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu upoważniającego do występowania w imieniu danego podmiotu (tu: spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podobne stanowisko zaprezentowano w postanowieniu NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., OSK 1515/04, LEX nr 837369, w którym stwierdzono, że niespełnienie przez przedstawiciela ustawowego lub organ albo osobę, o której mowa w art. 28 P.p.s.a., obowiązku wykazania swego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do treści art. 29 tej ustawy, stanowi podstawę do odrzucenia skargi (po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia tego braku) na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na osobie reprezentującej stronę skarżącą, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji. W tym stanie rzeczy, wobec niewykonania zarządzenia do uzupełnienia braków formalnych uniemożliwiających nadanie skardze dalszego biegu, jak i nieuiszczenia należnego wpisu od skargi, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie wskazanych przepisów postanowił jak w sentencji.