I SA/Op 349/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 września 2018 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lutego do marca 2013 i za II, III i IV kwartał 2013 r. oraz podatku do zapłaty za kwiecień i za okres od września do grudnia 2013 r. postanawia : odrzucić skargę

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący T. M., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 14 września 2018 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lutego do marca 2013 i za II, III i IV kwartał 2013 r. oraz podatku do zapłaty za kwiecień i za okres od września do grudnia 2013 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 listopada 2018 r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej "ppsa", wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5.704 zł. Wezwanie zostało doręczone 15 listopada 2018 r. i w terminie w nim zakreślonym pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W kolejnym piśmie 29 listopada 2018 r. pełnomocnik, mając na uwadze wymóg sporządzenia wniosku na urzędowym formularzu, zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia druku PPF, uzasadniając wniosek okolicznością przebywania skarżącego poza granicami kraju. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2018 r. odmówiono przedłużenia terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu oraz pozostawiono bez rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Od postanowienia nie wniesiono sprzeciwu. W tym stanie rzeczy zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2019 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 listopada 2018 r. wzywającego do uiszczenia wpisu należnego od skargi. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu doręczony został pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 stycznia 2019 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 31 stycznia 2019 r. (czwartek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 1 ppsa. Warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast jeśli pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, wówczas podlegają one odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ppsa). Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 stycznia 2019 r. W konsekwencji termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 31 stycznia 2019 r. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścił. Z tych przyczyn faktycznych i prawnych, Sąd na podstawie 220 § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji.